Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ: Παλινωδίες και διγλωσσία (και) στις ευρωεκλογές



Την προηγούμενη εβδομάδα οι εκλογικές δραστηριότητες, ορισμένοι χειρισμοί και αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδότησαν τις δημόσιες συζητήσεις, την ενασχόληση των μέσων μαζικής ενημέρωσης και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις και προβλημάτισαν ευρύτερα την κοινή γνώμη και μαζί ένα τμήμα της επιρροής του. Η αρχή έγινε με τις παλινωδίες κατά τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου του και συνεχίστηκε με τη διακήρυξη του για τις ευρωεκλογές που έδωσε στη δημοσιότητα.

Ανακοίνωσε τη συμμετοχή στο ευρωψηφοδέλτιο του της μουσουλμάνας Ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν, μιας γυναίκας με σημαντική απ' ό,τι φαίνεται δραστηριότητα γύρω από τα τεράστια προβλήματα και τα δικαιώματα των Ρομά της Ξάνθης και γενικότερα της χώρας. Παράλληλα ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του καθηγητή του Παντείου Δημήτρη Χριστόπουλου. Αμέσως υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις για την υποψηφιότητα της Σουλεϊμάν από μειονοτικά στελέχη του, τουρκογενείς και παράλληλα από τον Δ. Χριστόπουλο, που λίγο ως πολύ αναπτύσσοντας κοσμοπολίτικες αντιλήψεις και θέσεις σχετικά με τα μειονοτικά προβλήματα που δεν λαμβάνουν υπόψη ούτε τις ισχύουσες διεθνείς συνθήκες για την περιοχή, ούτε τη σύνθεση της μουσουλμανικής μειονότητας, την προσπάθεια να ανέβει ο εθνικισμός και οι αντιπαραθέσεις στο πληθυσμό της περιοχής, ούτε φυσικά την αξιοποίηση των ζητημάτων αυτών από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κυρίως τους αμερικανούς, μίλησε για μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, ως ενιαίο πράγμα και ως βάση για την αντιμετώπιση των μειονοτικών προβλημάτων την αρχή του αυτοπροσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας. Στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να αποσύρει την υποψηφιότητά της Σαμπιχά, την οποία ο ίδιος πρότεινε και προκάλεσε. Δόθηκαν πολλές εξηγήσεις γι' αυτές τις παλινωδίες. Από τη μεγάλη προχειρότητα που διακρίνει τις αποφάσεις και την δράση του, όπως είπαν ορισμένοι, ως τις λάθος επιλογές του. Ορισμένοι έθεσαν και το ζήτημα της πολυσυλλεκτικότητας που διακρίνει το ψηφοδέλτιο του των ευρωεκλογών και γενικότερα τη συγκρότηση του πολιτικού φορέα και τη δράση του στην επιδίωξη της εκλογικής νίκης. Μπορεί να ισχύουν κάποια από αυτά, μπορεί και όλα σε ένα ορισμένο συνδυασμό. Νομίζουμε όμως ότι υπάρχει βαθύτερη αιτία. Αναφερόμαστε στην απουσία αρχών και θέσεων αν όχι εργατικών-επαναστατικών, τουλάχιστον αριστερών-προοδευτικών, μέσω των οποίων θα διαμορφώνεται ενιαία αντίληψη για τα ζητήματα αυτά και στη βάση αυτή ενιαία πολιτική που θα εκφράζει τα συμφέροντα του λαού της περιοχής, χριστιανών και μουσουλμάνων και συνολικότερα του ελληνικού λαού και θα συμβάλει στη διαμόρφωση προϋποθέσεων απόκρουσης των επιδιώξεων του ιμπεριαλισμού, ειρήνης και δημοκρατικής συμβίωσης, η οποία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αναδειχθεί η ταξική ουσία των προβλημάτων και να αναπτυχτεί ταξικό εργατικό κίνημα πέρα από θρησκευτικές και άλλες διαφορές, που θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Αλλιώς δεν εξηγείται η παρουσίαση στον ίδιο πολιτικό χώρο και στο ίδιο ψηφοδέλτιο της Σαμπιχά, του Χριστόπουλου, του Ζεϊμπέκ και άλλων μειονοτικών με ορισμένες θέσεις ριζικά αντίθετες, από τις οποίες κάποιες απέχουν πολύ από το να χαρακτηρίζονται αριστερές.

Ένα δεύτερο ζήτημα που προβληματίζει ευρύτατα τους αριστερούς και γενικότερα το λαό είναι η διγλωσσία του ΣΥΡΙΖΑ. Εννοούμε τους υψηλούς καταγγελτικούς τόνους, τη γενικότερη καταγγελία καταστάσεων, πολιτικών και προσώπων κυρίως από τα μπαλκόνια και τις δημόσιες παρεμβάσεις, οι οποίοι όμως δεν εναρμονίζονται με το αντίστοιχο περιεχόμενο, δεν αποτυπώνουν τις προτάσεις και μέτρα που να  υπηρετούν το λαό και να έχουν το ριζοσπαστικό-αριστερό χαρακτήρα. Το περιεχόμενο της πολιτικής του είναι στα όρια του ανεκτού από τις κυρίαρχες ταξικές δυνάμεις ή με ένα ορισμένο ρετουσάρισμα μπορεί να γίνει. Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ μας έχει συνηθίσει σε μια τέτοια πρακτική.

Ο πιο πάνω ισχυρισμός αποδεικνύεται με σαφήνεια στη διακήρυξη του για τις ευρωεκλογές που έδωσε στη δημοσιότητα το τέλος της περασμένης εβδομάδας. Ο ίδιος ο τίτλος διακήρυξης «Για την ανατροπή στην Ελλάδα και τη θεμελίωση της άλλης Ευρώπης» και στη συνέχεια «οι ευρωεκλογές του Μαΐου θέτουν το ιστορικό καθήκον να υπηρετήσουμε έναν μεγαλειώδη αγώνα έναν αγώνα που θα φέρει την ανατροπή και τη νέα εποχή στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα δημοκρατική Ευρώπη», είναι ενδεικτικός. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ μια ολόκληρη ανατροπή στην Ελλάδα και η θεμελίωση της άλλης Ευρώπης θα γίνει με τα μέτρα που περιγράφονται στη συνέχεια και τα οποία σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούν ρήξεις και ανατροπή, αλλά συνέχεια, έστω με προσπάθεια βελτίωσης της σημερινής κατάστασης.

Με τις διατυπώσεις που χρησιμοποιεί η διακήρυξη ουσιαστικά συσκοτίζει και αποκρύπτει το χαρακτήρα της ΕΕ, ως ένωσης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού εναντίον της εργατικής τάξης και των λαών, εναντίον των πιο μικρών και λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, ουσιαστικά των εξαρτημένων χωρών του νότου της Ευρώπης. Καλούνται οι ψηφοφόροι «να καταψηφίσουν την Ευρώπη των τραπεζών, του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας, την Ευρώπη της Μέρκελ και του Σουλτς , της γερμανικής επικυριαρχίας», αντί να αναδειχθεί ο χαρακτήρας και ο ρόλος της ΕΕ ως βασική αιτία για την τεράστια κρίση στη χώρα μας, στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και γενικότερα στις χώρες της ΕΕ, ως μηχανισμού που υπερασπίζεται και προωθεί την κυριαρχία του κεφαλαίου και στη βάση αυτή να ζητηθεί την ψήφο του λαού. Έχει όμως ξεκαθαριστεί από καιρό τώρα. Χαρακτηριστική είναι η ομιλία του Γιάννη Δραγασάκη στους Γερμανούς βουλευτές, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί την κρίση δική μας και καθόλου υπεύθυνα τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, το ίδιο το σύστημα που εγγενείς στη φύση και το χαρακτήρα του είναι οι κρίσεις και οι συμφορές που συσσωρεύουν για τους λαούς.

«Η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και η δομή της ΕΕ», αναφέρει η διακήρυξη, «έχουν μετατρέψει τη σημερινή Ευρώπη σε ένα υπερσυντηρητικό μόρφωμα που καταδυναστεύει τη ζωή των λαών της. Η Ευρώπη δεν έχει πια καμιά σχέση με το μοντέλο σταθερής εργασίας, ισχυρών κοινωνικών εγγυήσεων, αξιοπρεπών συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας, αλληλεγγύης και οικολογικής ευαισθησίας, το μοντέλο που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά μέσα από την πάλη των εργαζομένων. Από το συναινετικό καπιταλισμό έχουμε περάσει στον ολοκληρωτικό νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και στην θεοποίηση της αγοράς». Με δύο λόγια δεν φταίει ο ίδιος ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ, η ίδια η κυριαρχία του πολυεθνικού κεφαλαίου αλλά μόνο η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και η δομή της ΕΕ, η οποία παλαιότερα πριν το ευρώ, από τη δεκαετία του 1950 που δημιουργήθηκε ως σχετικά πρόσφατα ήταν κατά το ΣΥΡΙΖΑ περίπου μια όαση με σταθερή εργασία για τους εργαζόμενους, κοινωνικές εγγυήσεις, αλληλεγγύη, υγιεινή και ασφάλεια, οικολογική ευαισθησία κ.λπ.. και μόνο με τις τελευταίες αλλαγές και την καθιέρωση του ευρώ μετατράπηκε ο συναινετικός καπιταλισμός σε ολοκληρωτικό  νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό με παράλληλη θεοποίηση της αγοράς. Άρα δεν είναι αναγκαίες πολύ μεγάλες ανατροπές, αυτές που ισχυρίζονται οι κομμουνιστές και ο μαρξισμός ότι απαιτούνται, δηλαδή ανατροπή του καπιταλισμού για να οικοδομηθεί η Ευρώπη του σοσιαλισμού, αλλά μια ορισμένη παρέμβαση και δράση για την αλλαγή των συσχετισμών και η δρομολόγηση μιας διαδικασίας αλλαγών στη δομή και το χαρακτήρα της ΕΕ. Μια επαναφορά δηλαδή στην Ευρώπη της παλιάς καλής εποχής και του καπιταλισμού μετά τον πόλεμο, της κοινωνικής σταθερότητας και της λαϊκής ευημερίας Και αυτό θα γίνει, κατά τη διακήρυξη, με τερματισμό της λιτότητας, αύξηση των πόρων για την ανεργία, ακύρωση της σημερινής αρχιτεκτονικής της…. Φαίνεται ότι ο ισχυρισμός του Λένιν ότι οι ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι αδύνατες ή θα είναι αντιδραστικές έχει παλιώσει, έχει ξεπεραστεί. Δεν είναι προϋπόθεση η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά ορισμένες τροποποιήσεις, ρήξεις και αλλαγές με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και του ευρωπαϊκού αριστερού κόμματος.

Η διακήρυξη δεν παραλείπει και μια σειρά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης στη χώρα μας, ώστε με «κυβέρνηση της αριστεράς» και με τη δράση του λαϊκού κινήματος να γίνει παρελθόν «η τετραετία της οικονομικής και κοινωνικής καθίζησης». Όλα αυτά απαιτούν, κατά τη διακήρυξη, εφαρμογή άμεσων προγραμμάτων ανάπτυξης, αύξηση του όγκου της εργασίας και παραγωγικής ανασυγκρότησης με πρωταγωνιστές το δημόσιο τομέα, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τη συνεργατική κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και τις αυτοδιαχειριστικές πρωτοβουλίες…, φορολογική μεταρρύθμιση, αποκατάσταση της ρευστότητας και ρύθμιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών. Βέβαια, καθένας πρέπει να έχει στη μνήμη του και πολλές άλλες τοποθετήσεις εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες φωτίζουν πολύ καλύτερα τη διακήρυξη. Πριν λίγο καιρό στην Κρήτη ο Αλέξης Τσίπρας δεσμεύθηκε ότι η κυβέρνηση του κόμματός του θα διαμορφώσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο για την περιοχή που θα ενισχύσει τους επιχειρηματίες του αγροτοδιατροφικού τομέα, του τουρισμού και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Λίγο παλιότερα σε άλλη συγκέντρωση, του ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου αυτή τη φορά, έλεγε ότι «η δική μας οικονομική πολιτική θα δημιουργήσει συνθήκες κερδοφορίας των επιχειρήσεων, η κυβέρνηση του κόμματός του θα είναι αρωγός στους πραγματικούς επενδυτές… θα προωθήσει αναπτυξιακές συμπράξεις με το ξένο κεφάλαιο και διάφορους φορείς και θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις στην παραγωγή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας…». Σχετικά με το τραπεζικό σύστημα η εθνικοποίηση των τραπεζών ξεχάστηκε. Η διακήρυξη προβλέπει ότι οι τράπεζες που θα ανακεφαλαιοποιηθούν με χρήματα του ελληνικού λαού θα είναι υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, ενώ για το δημόσιο χρέος αναφέρει ότι θα αποπληρωθεί με αναπτυξιακή και κοινωνική ρήτρα, μέσω μιας ευρωπαϊκής διάσκεψης στα πρότυπα αυτής του Λονδίνου 1953 για το γερμανικό χρέος. Η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον η διαγραφή του μεγάλου μέρους του που ήταν παλαιότερη τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει παραπεμφθεί πλέον στις ελληνικές καλένδες. Φυσικά όλα αυτά θα προωθηθούν και θα γίνουν εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ. «Εμείς θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μας μέσα στο ευρώ και όχι με πρόσχημα τη σωτηρία του ευρώ να οδηγήσουμε τη χώρα στην καταστροφή» σημειώνει η διακήρυξη. Αυτό σημαίνει απλούστατα ότι το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ» που ήδη σηματοδοτούσε μια στάση συμβιβασμού με τις ηγετικές δυνάμεις της ΕΕ εγκαταλείφθηκε ολοκληρωτικά. Άλλωστε αυτό το είχε ξεκαθαρίσει καιρό τώρα στο ταξίδι του στις Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής ο Α Τσίπρας, δηλώνοντας «οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας, αν έρθει στην κυβέρνηση, θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την ΕΕ και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα έξω από την ευρωζώνη θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη δύση», ενώ σε άλλη ευκαιρία δήλωνε ότι «έχουμε δεσμεύσεις στην ΕΕ και τις δεσμεύσεις αυτές δεν θα τις απεμπολήσουμε».

Διαβάζοντας προσεκτικά ο εργαζόμενους, ο ψηφοφόρος τη διακήρυξή του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τις γραμμές και πίσω από τις βαρύγδουπες και πομπώδεις φράσεις και έχοντας την εμπειρία της εξέλιξης του κόμματος αυτού το προηγούμενο διάστημα μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνουν όλα αυτά. Τι πρέπει και μπορεί να περιμένει από ένα θετικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και κυρίως από μια νίκη του στις εθνικές εκλογές που θα του δώσει τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, γι' αυτό και οι εργαζόμενοι μεταξύ αυτών και πολλοί ψηφοφόροι του κρατούν μικρό καλάθι. Προϋπόθεση για την Ευρώπη που σκιαγραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ, από το Ατλαντικό ως τα Ουράλια, κοινωνική, οικολογική, Ευρώπη στην οποία ο πολιτισμός θα αποτελεί βασικό αξιακό στοιχείο ταυτότητας, φεμινιστική, ανοιχτή στον κόσμο, βαθιά δημοκρατική, Ευρώπη σοσιαλιστική, όπως αναφέρει η διακήρυξη - δεν είναι δυνατόν να είναι η ενίσχυση του  και μαζί των συγγενών του δυνάμεων στην ΕΕ που θα επιδράσει και απλώς θα βελτιώσει την κατάσταση στο εσωτερικό της υπέρ των λαών και μάλιστα με μέτρα όπως ακύρωση της σημερινής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, δημοκρατικό έλεγχο και ριζική αλλαγή του ρόλου και του προσανατολισμού της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού στο 5% του ΑΕΠ, τερματισμό της ολιγαρχικής μορφής διακυβέρνησης, υποστήριξη των δημοσίων αγαθών κ.λ.π. Απάντηση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού είναι μόνο ο σοσιαλισμός και η χάραξη μιας πολιτικής γραμμής και δράσης για τον σοσιαλισμό και όχι ο βελτιωμένος καπιταλισμός που οραματίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θα κρίνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με το επιχείρημα ότι στις 26/5 μετά τη νίκη του θα είναι παρούσα εδώ η εξουσία του κεφαλαίου, οι μηχανισμοί του που λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι (αλήθεια τόσο πανίσχυρος, αποτελεσματικός και σχεδόν ανίκητος είναι ο καπιταλισμός;) για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, θα είναι παρόντες εδώ οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι τραπεζίτες και η οικονομία θα λειτουργεί με βάση τα δικά τους συμφέροντα, θα είναι εδώ η ΕΕ κ.λπ. όπως γράφει ο Ριζοσπάστης, σχολιάζοντας την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Εξάλλου η αστική τάξη, οι μηχανισμοί και τα συμφέροντα της θα είναι παρόντα στη χώρα για αρκετό καιρό και μετά την επανάσταση ακόμη και δεν πρόκειται να εξαφανιστούν την επόμενη μέρα. Η επανάσταση μόνο την πολιτική εξουσία θα δώσει στην εργατική τάξη, ενώ ο κοινωνικός μετασχηματισμός θα πάρει χρόνο. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Επίσης δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι πρόκειται για κυβερνητική αλλαγή με εκλογές και όχι για επανάσταση. Το ζήτημα είναι τι δρόμους μπορεί να ανοίξει μια «κυβέρνηση της αριστεράς» μια κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, αν μπορεί να χαράξει μια πολιτική γραμμή που να κινητοποιεί την εργατική τάξη και το λαό σε αντιπαράθεση με το κεφάλαιο, την εξουσία και τους μηχανισμούς του, σε αντιπαράθεση με την ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό, η οποία θα πάρει μέτρα εξόδου από την κρίση υπέρ του λαού (μονομερής διαγραφή του χρέους, απεμπλοκή από το ευρώ και την ΕΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μονοπωλιακών ομίλων, ανακούφιση του λαού, εκτεταμένα μέτρα εκδημοκρατισμού….) με κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι σαφής. Τέτοια προοπτική δεν υπάρχει. Στην καλύτερη περίπτωση να επιδιωχθούν ορισμένα μέτρα κάποιας ανακούφισης των εργαζομένων, κυρίως των τμημάτων τους που βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης, αν και όσο συμφωνήσουν το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες και η Κομισιόν και δείξουν κατανόηση.

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ και η ενίσχυση του δεν αποτελεί λύση, όπως φυσικά δεν είναι λύση η ψήφος στα κυβερνητικά κόμματα και γενικότερα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις που βλέπουν την προοπτική της χώρας εντός της ΕΕ και του ευρώ, στην οποία θα κυριαρχεί το μεγάλο κεφάλαιο και η λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας θα είναι με βάση τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του. Λύση είναι να διαμορφωθούν τώρα οι όροι και προϋποθέσεις για ένα ισχυρό κίνημα που θα διεκδικεί τώρα την αποδέσμευση από την ΕΕ και παράλληλα θα διεκδικεί βαθιές αλλαγές στη χώρα υπέρ του λαού στην προοπτική σοσιαλισμού.
Π. Μ.
Πηγή: Εργατικός Αγώνας, 30/4/2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.