Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Και ο αιγιαλός βορά στο κεφάλαιο



Συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς από την κυβέρνηση οι νομοθετικές κινήσεις μέσω των οποίων από τη μία θεσμοθετείται και επίσημα η επίθεση στους δημόσιους και ελεύθερους χώρους μέσω της απαλλοτρίωσής τους, συμπεριλαμβανομένων κομματιών του φυσικού πλούτου της χώρας και άλλων παραγωγικών ή κοινωνικών αγαθών. Από την άλλη αποτελούν μια απαραίτητη πλευρά για την αντιστοίχηση του «επίσημου» ρυθμιστικού πλαισίου με τα δεδομένα που έχει επιφέρει και θέλει να επιβάλει η όξυνση της επιθετικότητας του ιμπεριαλιστικού και ντόπιου κεφαλαίου στην περίοδο της κρίσης. Μία κρίση που χρονικά εμφανίζεται παρατεταμένη και χωρικά εστιάζεται σε συγκεκριμένες περιοχές με συγκεκριμένες χωρικές για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών ιδιότητες. 

Τα νέα ρυθμιστικά σχέδια και νομοθετικές πρωτοβουλίες
 
Προφανώς, το υπάρχον νομικό και κανονιστικό πλαίσιο δεν αντανακλά τα νέα αυτά δεδομένα ληστρικής εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών, φυσικών πόρων, υποδομών και δικτύων της χώρας που έχουν επιβληθεί από το κεφάλαιο αλλά κυρίως δεν επαρκεί και δεν καλύπτει τις ορέξεις του με βάση τα όσα θέλουν οι ιμπεριαλιστές να δρομολογηθούν στη χώρα το αμέσως επόμενο διάστημα. Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας», το οποίο κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση τον περασμένο μήνα και πήρε παράταση μετά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, κυρίως ενδοσυστημικές. Εκτός από το νομοσχέδιο για τον «Αιγιαλό», κατατίθενται την ίδια χρονική περίοδο επίσης σε δημόσια διαβούλευση ένα νομοσχέδιο για τα «διαφιλονικούμενα από καταπατητές, παλαιότερους ή νεώτερους, ακίνητα του δημοσίου» και ένα για τους «όρους εξαγοράς αυτών των ακινήτων από τους καταπατητές», τους οποίους και επιβραβεύει προσφέροντάς τους τη δυνατότητα να εξαγοράσουν τα καταπατημένα δημόσια ακίνητα και μάλιστα με έκπτωση 50%.

Τα παραπάνω έρχονται σε συνέχεια του Νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου για την Αθήνα και την Αττική, την πρόσφατη συμφωνία του ΤΑΙΠΕΔ με την Lamda Development για την καπιταλιστική αξιοποίηση του Ελληνικού και αντίστοιχων μικρότερης κλίμακας παρεμβάσεων στον αστικό, περιαστικό και αγροτικό χώρο, λύνοντας στην κυριολεξία τα χέρια του ΤΑΙΠΕΔ για το χειρισμό ανάλογων περιπτώσεων όπως του Αστέρα, και της Αφάντου στη Ρόδο. Στο ίδιο σχέδιο νόμου υπάρχουν επίσης διατάξεις που αφορούν θέματα ιδιωτικοποιήσεων, τακτοποίησης ακίνητων και τον λεγόμενο παλαιό αιγιαλό με συνέπεια να συνδέονται άμεσα με τα σχέδια παραχώρησης κρατικών ακινήτων καθώς επίσης και διατάξεις που συνδέονται με διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ για την πολυετή παραχώρηση περισσότερων από 40 τουριστικών λιμανιών ανά την Ελλάδα. 

Βασικά στοιχεία του νέου σχεδίου για τον Αιγιαλό

Παρακολουθώντας, λοιπόν, τη νομοθεσία των τελευταίων ετών, δεν μπορεί να διαφύγει το γεγονός ότι αυτή στρέφεται όλο και περισσότερο γύρω από το ν’ αλλάξει χέρια η γη ή αλλιώς την υφαρπαγή της. Τι λέει, λοιπόν, αυτό το νομοσχέδιο; Σύμφωνα με το σχέδιο για τον Αιγιαλό, «επιτρέπεται η παραχώρηση της χρήσης αιγιαλού, κοινόχρηστης παραλίας, όχθης, κοινόχρηστης παρόχθιας ζώνης, πυθμένα και υδάτινου τμήματος θάλασσας, λίμνης και ποταμού της παρ. 2 του άρθρου 2, με σκοπό την οικονομική τους αξιοποίηση ή την εκτέλεση έργων, σύμφωνα με τις ειδικότερες διατάξεις των άρθρων 11, 12 και 13». Τα άρθρα 11 και 12 περιγράφουν τους ιδιαίτερους όρους παραχώρησης: από μία «απλή» παραχώρηση χρήσης που μπορεί να αφορά εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία αναψυκτηρίων κ.λ.π., μέχρι την εκτέλεση σύνθετων και μόνιμων έργων/κατασκευών ακόμα και μέσα στη θάλασσα ενώ το άρθρο 13 περιγράφει τις «ειδικές» περιπτώσεις παραχώρησης για …σχεδόν τα πάντα: «Επιτρέπεται η παραχώρηση, με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και σύμφωνη γνώμη του Γ.Ε.Ν και του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και κατά τις διατάξεις περί δημοσίων κτημάτων, της χρήσης νησίδων, υφάλων, σκοπέλων και αβαθών θαλάσσιων εκτάσεων και του συνεχόμενου αιγιαλού και της παραλίας για την εξυπηρέτηση σκοπών γεωργικών, κτηνοτροφικών, αλιευτικών, ναυταθλητικών, τουριστικών και εν γένει επιχειρηματικών, εθνικής άμυνας και ασφάλειας και περιβαλλοντικής έρευνας» προβλέποντας μάλιστα και επιτρέποντας περιπτώσεις όπου απαιτείται «επιχωμάτωση θαλάσσιου χώρου, για την εξυπηρέτηση επιχειρήσεων που ασκούν σε όμορη με τον αιγιαλό έκταση επιχειρηματική δραστηριότητα τουριστικών μονάδων η οποία έχει ενταχθεί στο θεσμικό πλαίσιο των Στρατηγικών Επενδύσεων». 

Γιατί χρειάζεται νέο νομοσχέδιο για τον Αιγιαλό;

Όπως αναφέρθηκε και στην αρχή, τον κυρίαρχο τόνο στις χωρικές αλλαγές που συντελούνται στη χώρα μας δίνει η εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις αντικρουόμενων, ώστε να οξύνεται ακόμα περισσότερο η χωρική έκφρασή τους. Οπότε σε μία χώρα όπου ο Αιγιαλός και η ακτογραμμή αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα ενεργητικά, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, δε θα μπορούσαν, υπό τέτοιες συνθήκες, να μη δοθούν βορά στην καπιταλιστικού τύπου ανάπτυξη και εκμετάλλευση, στην ιδιοποίηση, στη διαδικασία συσσώρευσης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου, στη μετατροπή του ίδιου του αχρησιμοποίητου εδάφους σε κεφάλαιο. Όχι ότι και με τον προηγούμενο νόμο δεν υπήρχαν αυθαίρετα κτίσματα, περιφράξεις παραλιών και αποκλεισμοί πρόσβασης στο κοινό, ιδιωτικοποίηση στην πράξη μεγάλων ή μικρότερων τμημάτων ακτών από ιδιώτες ή επιχειρηματίες, αλόγιστη εμπορική εκμετάλλευση σε παραθαλάσσιους χώρους. Όμως στη νέα αυτή φάση «ανάπτυξης», αυτό δεν είναι αρκετό. Η «εκμετάλλευση» αυτών των χώρων δεν πρέπει να υπόκειται σε οποιονδήποτε περιορισμό ή εμπόδιο και αυτό είναι κύρια μια απαίτηση του μεγάλου κεφαλαίου. Οι προϋποθέσεις (προσχήματα) και τα κριτήρια που έθετε ο προηγούμενος νόμος δεν πρέπει καν να αναφέρονται και οι χώροι θα πρέπει να παραδίνονται άνευ όρων στις διαθέσεις και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Αυτό επιβάλει το «περιβάλλον» που πρέπει να δημιουργηθεί για να έρθουν οι επενδύσεις, και συμπληρώνεται κομμάτι- κομμάτι: Με το χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων και σχέσεων εργασίας, με το χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών, του δικαιώματος στην απεργία, των ειδικών «κλειστών» συμφωνιών, της απόσπασης υλικών, φυσικών και κοινωνικών πόρων, που επίσης πρέπει να κατοχυρωθούν νομικά.

Συνοψίζοντας

Το παράδειγμα του προτεινόμενου νόμου για τον Αιγιαλό αφενός δείχνει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ιμπεριαλισμός σε παγκόσμιο επίπεδο και τα ζητήματα που ανοίγονται για την υπεράσπιση του φυσικού πλούτου της χώρας και αφετέρου το βάθος της εξάρτησης της αστικής τάξης της χώρας. Είναι αλήθεια ότι σε όλα τα προηγούμενα χρόνια, το όποιο πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης που αυτή είχε ακολουθήσει αποδείχθηκε επιζήμιο για το περιβάλλον, υποβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής τόσο στα αστικά κέντρα όσο και στην ύπαιθρο, με αντάλλαγμα τη στήριξη μεγάλων οικονομικών συμφερόντων αλλά και μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι νέες θυσίες όμως που ετοιμάζονται στο βωμό του κέρδους, όπως αυτή του Αιγιαλού, θα αποδειχτούν καταστροφικές, μη αναστρέψιμες, υποθηκεύοντας τόσο το περιβάλλον όσο και τις ζωές όλων μας στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτό και η αντίσταση στα σχέδια αυτά, η προάσπιση των ελεύθερων χώρων και της ελεύθερης πρόσβασης, η προάσπιση της γης και της χρήσης της περνάνε μέσα από τη δημιουργία ενός κινήματος το οποίο καταρχήν θα αντιλαμβάνεται τα ζητήματα ως τέτοια, θα έχει συνείδηση της έκτασης και του βάθους του αγώνα που πρέπει να δώσει, θα αποδομήσει της έννοιες «αξιοποίηση» και «ανάπτυξη» και δε θα αρθρώσει εναλλακτικό σχέδιο αλλά θα προτάξει τις ανάγκες του.

Προλεταριακή Σημαία 734

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.