Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Ησυχία! Η ηγεσία του ΚΚΕ κοιμάται!



του Παναγιώτη Γαβάνα

Οι συμμορίες της ισλαμοφασιστικής τρομοκρατικής Οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» βρίσκονται ήδη στην πόλη Κομπανί στα βόρεια της Συρίας. Μέχρι σήμερα βρίσκονται υπό τον έλεγχό της περίπου 300 χωριά. Ο κουρδικός πληθυσμός σφαγιάζεται ανελέητα.

Η αριστερίστικη ηγετική ομάδα του ΚΚΕ δεν έχει βγάλει μέχρι στιγμής ούτε μια ανακοίνωση συμπαράστασης για τον αγωνιζόμενο κουρδικό λαό. Δεν έχει διοργανώσει ούτε ένα συλλαλητήριο διαμαρτυρίας. Απλά, ο στόχος που προέχει είναι να διοργανωθεί το επόμενο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ για την 1η Νοέμβρη, τους Κούρδους θα κοιτάμε τώρα; Ο «Ριζοσπάστης» αρκείται σε αναλύσεις περί διαμελισμού της περιοχής από τους ιμπεριαλιστές. Αλλά αυτό το γνωρίζουν κι οι… πέτρες. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. 

Η γνωστή αριστερίστικη ομάδα έχει φέρει τα τελευταία χρόνια το Κόμμα σ΄ ένα τέλμα. Οι φράσεις «αντιιμπεριαλιστική πάλη» και «αγώνας για την ειρήνη» έχουν εξαφανιστεί εδώ και καιρό από τα κομματικά έντυπα. Αντί αυτού, καλλιεργείται ούτε λίγο ούτε πολύ η αντίληψη, ότι είναι πιθανός ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος μεγάλης έκτασης στη γειτονιά μας, επομένως καθήκον του ΚΚΕ είναι η προετοιμασία του ελληνικού λαού, σε περίπτωση συμμετοχής της χώρας μας σ΄ έναν τέτοιο πόλεμο, να μετατραπεί αυτός σε επανάσταση. Πρόκειται για έναν τυχοδιωκτισμό υψωμένο στο τετράγωνο! 

Η ανικανότητά της να αναλύσει μαρξιστικά τα γεγονότα, το τεράστιο κενό σε θεωρητικές επεξεργασίες, ο βολουνταρισμός στις αναλύσεις της, η ταύτιση στρατηγικής και τακτικής, η πλήρης απουσία τακτικής, έχουν οδηγήσει στην απομόνωση του ΚΚΕ από τους εργαζόμενους. Οι κοινωνικές συμμαχίες κατανοούνται από την ηγετική ομάδα ως συμμαχίες του Κόμματος με τις συνδικαλιστικές του οργανώσεις, ενώ στο πολιτικό επίπεδο απουσιάζει έστω και μια στοιχειώδης επαφή με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Πολλά έχουν ήδη ειπωθεί και θα μπορούσαν να γραφούν ολόκληροι τόμοι για τούτη τη κατάσταση. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η σταδιακή απαξίωση του ΚΚΕ στη συνείδηση των εργαζομένων και η μείωση της επιρροής του μέσα στο λαϊκό κίνημα. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο χειρότερο απ΄ αυτό. 

Η ηγετική ομάδα φαίνεται πλέον να έχει οδηγήσει το Κόμμα σ΄ έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Η κριτική που της γίνεται –και κάνουμε λόγο για την καλόπιστη κριτική- αντιμετωπίζεται διαρκώς με εμπάθεια, κυνισμό, ειρωνείες, στιγματισμό, ακόμη και χυδαιολογίες. Τίθεται ευθέως το ερώτημα: τελικά αξίζει στους έλληνες κομμουνιστές ένα τέτοιο Κόμμα; 

Ο Μαρξ στη «18η Μπρυμέρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» γράφει σε κάποιο σημείο: «Όπως στην ιδιωτική ζωή κάνουμε διάκριση ανάμεσα σε κείνο που ένας άνθρωπος λέει ή σκέφτεται για τον εαυτό του και σε κείνο που πραγματικά είναι και κάνει, έτσι ακόμη πιο πολύ πρέπει να κάνουμε διάκριση στους ιστορικούς αγώνες ανάμεσα στις φράσεις και τις ιδέες που έχουν τα κόμματα και στον πραγματικό τους οργανισμό και τα πραγματικά τους συμφέροντα, ανάμεσα σε κείνο που φαντάζονται πως είναι και σε κείνο που πραγματικά είναι». 

Σε απλά ελληνικά: όπως δεν κάνουν τα ράσα τον παπά, έτσι δε κάνουν και οι τίτλοι τα πολιτικά κόμματα. Ο τίτλος, τα σύμβολα, τα λάβαρα και η διαρκής επίκληση στην αγωνιστική ιστορία του Κόμματος, -η οποία σημειωτέον αναθεωρείται διαρκώς από τη σημερινή ηγετική ομάδα-, δεν αρκούν πλέον για να τραβήξει το Κόμμα πίσω του τις λαϊκές μάζες, γιατί πολύ απλά, κατανοούν, έστω και ασυνείδητα, ότι υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στις διακηρύξεις και στη σημερινή πραγματικότητα, ανάμεσα στο ΚΚΕ που γνώριζαν τόσες δεκαετίες και στο σημερινό απόμακρο, κλειστοφοβικό και μη συνεργάσιμο με κανέναν παρά μόνο με τον εαυτό του, ΚΚΕ. Ως εκ τούτου, η γνωστή ομάδα αρχίζει σταδιακά να «μένει» από στρατιώτες. Το Κόμμα μαραζώνει, ένα γεγονός που είναι από όλους ορατό εκτός από την ίδια. Στην ιστορία του ΚΚΕ θα περάσει ως η χειρότερη καθοδήγηση των τελευταίων δεκαετιών, συγκρινόμενη μόνο με αυτήν του ΚΚΣΕ επί Γκορμπατσώφ και Γιέλτσιν, αλλά από την ανάποδη. Αυτή κατέστρεψε το ΚΚΣΕ σοσιαλδημοκρατικά, τούτη εδώ κατέστρεψε το ΚΚΕ αριστερίστικα. Και στις δυό αξίζει ο χλευασμός!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.