Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Για τη συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΜΑΡΣ



του Παναγιώτη Γαβάνα

Μετά την πολιτική συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης (ΜΑΡΣ), κρίναμε αναγκαίο να πάρουμε ανοιχτά θέση, καταθέτοντας τις απόψεις μας για το σημαντικό αυτό γεγονός. Ως ανένταχτος στο χώρο της κομμουνιστικής αριστεράς, για τις εκτιμήσεις που ακολουθούν, την ευθύνη φέρει αποκλειστικά και μόνο ο γράφων.

1. Η σημερινή κρίση του καπιταλισμού, η οποία έχει πάρει στη χώρα μας έναν ιδιαίτερα έντονο χαρακτήρα λόγω της εξάρτησής της από τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, μια εξάρτηση οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, μέχρι σ΄ ένα βαθμό και πολιτιστική, λόγω ακόμη της συμμετοχής της σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, καθώς και εξαιτίας της πολιτικής του ραγιαδισμού και της υποτέλειας της εγχώριας αστικής τάξης και των κομμάτων της με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζονται αυτά, η αναγκαιότητα ενός μεγαλύτερου βαθμού συσπείρωσης και συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, η οργάνωση των μαζών και η πάλη τους ενάντια στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, όλες αυτές είναι αιτίες και συνάμα όροι που καθιστούν αναγκαία τη συμπόρευση των δυνάμεων της αριστεράς, της ρήξης και της ανατροπής, η οποία πρέπει να στοχεύει στην άμεση ανακούφιση του ελληνικού λαού από την πολιτική των μνημονίων, παράλληλα όμως πρέπει να κάνουν ένα βήμα παραπέρα, συγκεκριμένα, στην εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, στην υπεράσπιση και τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του ελληνικού λαού, στο σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ακριβώς, οι στόχοι και η πάλη για την επίτευξη αυτών των στόχων, είναι που διακρίνουν τη ρεφορμιστική από την επαναστατική πολιτική. Αιτήματα που στοχεύουν απλά στην οικονομική ανακούφιση του ελληνικού λαού, μάλιστα στην επανάκτηση ενός μέρους των κεκτημένων, όπως διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ, και αυτά μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ, δεν σημαίνουν παρά ρεφορμισμό υψωμένο στο τετράγωνο. Αιτήματα που μπορούν να λυθούν με την πάλη των εργαζομένων σήμερα, εδώ και τώρα, που όμως η λύση τους παραπέμπεται στο απώτερο μέλλον, στο σοσιαλισμό, δε σημαίνουν παρά ταύτιση τακτικής και στρατηγικής, απομάκρυνση από το στόχο, απομόνωση από το εργατικό λαϊκό κίνημα, διότι δεν λαμβάνουν υπόψη τους το βαθμό συνείδησης των μαζών. Αυτή είναι η πολιτική της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ, η οποία κατόρθωσε διά της διολισθήσεως να την επιβάλλει βήμα το βήμα σε όλο το Κόμμα. Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής είναι σήμερα ορατά.

2. Απουσία ενός σύγχρονου Κομμουνιστικού Κόμματος, και όχι απλά ενός «παλιού καλού ΚΚΕ», το οποίο θα έπαιρνε την πρωτοβουλία κινήσεων για μια συσπείρωση των δυνάμεων της αριστεράς γύρω από συγκεκριμένους στόχους πάλης, στο πλαίσιο που ήδη αναφέρθηκε, η πρωτοβουλία αυτή πάρθηκε από δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ αρνήθηκε ακόμη και τη συζήτηση, επομένως αυτο-αποκλείστηκε. Τη συνεργασία την κατανοεί απλά ως υιοθέτηση του Προγράμματος του ΚΚΕ. 

Οι δυό Οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, το ΚΚΕ(μ-λ) και το ΜΛ ΚΚΕ, αρνήθηκαν επίσης, λοιδορώντας το πρώτο από αυτά, ακόμη και τα αιτήματα, όταν είναι γνωστό ότι πολλά από αυτά που τελικά συμφωνήθηκαν μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΡΣ, αποτελούν αιτήματα που περιέχονται και στην πολιτική συμφωνία που έχουν συνάψει μεταξύ τους αυτές οι δυό Οργανώσεις. Παρεμπιπτόντως, τα αιτήματα στα οποία συμφώνησαν αυτές οι δυό Οργανώσεις, αποτελούν αιτήματα ενός μεταβατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, όσο κι αν εξορκίζουν από το πολιτικό τους λεξιλόγιο την έννοια του «μεταβατικού δρόμου». Το αν το έχουν συνειδητοποιήσει ή όχι, για την υλιστική διαλεκτική λίγη σημασία έχει.

Οι τροτσκιστικές Οργανώσεις απ΄ τη μεριά τους, προέβαλλαν το γνωστό ζήτημα περί «Ενωμένων Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Ευρώπης» (ίσως και όλου του πλανήτη), αλλά και διαφωνίες που αφορούν στο Σχέδιο Β΄. Στο μεν πρώτο θέμα ο σοσιαλισμός παραπέμπεται στην επόμενη χιλιετία, διότι προϋποθέτει ταξική συνείδηση ανεβασμένη, ταυτόχρονα σε πολλές, αν όχι σε όλες τις χώρες, παραβλέποντας τόσο τον εξαρτησιακό χαρακτήρα της Ελλάδας, αλλά και των περισσότερων χωρών, όσο και τον απόλυτο νόμο του καπιταλισμού, την ανισόμετρη ανάπτυξή του. Αν οι μπολσεβίκοι υιοθετούσαν αυτή την αντίληψη, η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν θα λάμβανε χώρα ποτέ. Σε ό,τι αφορά στο Σχέδιο Β΄: Είναι εσφαλμένο να ταυτίζονται οι απόψεις κάποιων στελεχών του με όλη την Οργάνωση. Αυτό που μετρά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η επίσημη θέση του Σχεδίου Β΄ στα πλαίσια της ΜΑΡΣ. Από κει και πέρα, οι όποιες διαφωνίες υπάρχουν στα πλαίσια αυτής της Οργάνωσης θα πρέπει να λυθούν από την ίδια χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις. Απ΄ την άλλη όμως, τυχόν εμφάνιση εθνικιστικών θέσεων, πρέπει να αποτελούν αντικείμενο οξείας κριτικής. Αντιλήψεις αυτού του είδους δεν έχουν θέση σε μια τέτοια συμμαχία.

Ο Εργατικός Αγώνας απ΄ τη μεριά του, αρνήθηκε επίσης τη συνεργασία. Τα επιχειρήματα που προβάλει είναι διαφορετικού χαρακτήρα. Επειδή η εξέτασή τους απαιτεί έναν ιδιαίτερο χώρο, προς το παρόν τα παρακάμπτουμε. Μελλοντικά όμως θα αποτελέσουν αντικείμενο ξεχωριστής ανάλυσης.

3. Σε ό,τι αφορά τους βασικούς άξονες της πολιτικής συμφωνίας. Κατά την άποψή μας κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Θα θέλαμε όμως να κάνουμε μερικές κριτικές παρατηρήσεις:

α) Το κείμενο αυτό είναι δεσμευτικό για όλους.

β) Μπορεί μεν, όπως αναφέρεται, κάθε πολιτική δύναμη να προβάλλει αυτοτελώς το δικό της πολιτικό πρόγραμμα, προτεραιότητα όμως έχουν τα συμφωνηθέντα, διαφορετικά θα αρχίσουν σταδιακά να «ξηλώνονται», με τελική κατάληξή τους να αποτελέσουν κενό γράμμα.

γ) Η πολιτική συμφωνία από μόνη της δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται με κοινούς αγώνες, κοινή δράση (πορείες, διαδηλώσεις), κοινοί υποψήφιοι σε μαζικούς φορείς κτλ.

δ) Η συμμαχία αυτή πρέπει να είναι ανοιχτή, ώστε μελλοντικά, δυνάμεις που τυχόν αλλάξουν άποψη στη πορεία, να προσχωρήσουν σ΄ αυτό τον σχηματισμό, με την προϋπόθεση ότι δέχονται το πολιτικό της πλαίσιο.

ε) Τα σημεία της συμφωνίας χρειάζονται παραπέρα θεωρητική εμβάθυνση και τεκμηρίωση. Και όχι μόνο αυτό. Παρ΄ όλο που ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει κάποια βήματα από συγκεκριμένες Οργανώσεις, Συλλόγους και μεμονωμένα άτομα προς αυτή την κατεύθυνση, ο χώρος γενικότερα της μαρξιστικής-κομμουνιστικής αριστεράς βρίσκεται ακόμη πολύ πίσω από τις απαιτήσεις και τα προβλήματα που τίθενται στο σύγχρονο καπιταλισμό. Η ιδεολογική ηγεμονία είναι όρος εκ των ουκ άνευ, αν η πολιτική αριστερά θέλει να πετύχει τους στόχους της.

στ) Θεωρούμε εσφαλμένη την άποψη που εκφράστηκε από κάποια στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (κυρίως το ΝΑΡ), φέροντάς την ως επιχείρημα, προσπαθώντας να πείσουν τις τροτσκιστικές Οργανώσεις, ότι «οι θέσεις που συμφωνήθηκαν ήταν της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και έγιναν απλά δεκτές από την ΜΑΡΣ». Η πραγματικότητα είναι ότι οι θέσεις αυτές αποτελούσαν, αν όχι όλες, στη συντριπτική τους τουλάχιστον πλειοψηφία, και θέσεις της ΜΑΡΣ, για αυτό και έγιναν δεκτές. Οι θέσεις αυτές ζυμώθηκαν ιδιαίτερα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, ενώ αρκετές από αυτές είχαν διατυπωθεί προτού ακόμη ιδρυθεί και η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

4. Παρά του ότι, όπως ειπώθηκε, η συμφωνία στα αιτήματα σαν τέτοια είναι θετική, εντούτοις είμαστε της άποψης ότι η ΜΑΡΣ δεν έπρεπε να θέσει υποψηφιότητα στις επικείμενες εκλογές. Ο λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση με το ποιο θα είναι το εκλογικό ποσοστό –το οποίο όπως όλα δείχνουν θα είναι μικρό για μια σειρά λόγους: Πολιτική συμφωνία ενάμισι μήνα πριν τις εκλογές και ταυτόχρονη κάθοδος σ΄ αυτές από τους δυό πολιτικούς σχηματισμούς, φαίνεται στη συνείδηση των ψηφοφόρων ως εκλογικίστικη συμφωνία, που στόχο έχει απλά την καταμέτρηση των ψήφων, ανεξάρτητα απ΄ το τι πιστεύουν αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί. Τα επιχειρήματα που έχουν κατατεθεί έως τώρα, παρά του ότι έχουν και τα δυνατά τους σημεία, δεν είναι ικανά να πείσουν. Εντούτοις, οι δυνάμεις αυτές συμφώνησαν και το θέμα πήρε τέλος. Προκειμένου λοιπόν να μην χάσουν την αξιοπιστία τους, αλλά και επειδή ο κόσμος της αριστεράς έχει κουραστεί από διασπάσεις, αποσχίσεις, «μικρομάγαζα» και ανούσιες αντιπαραθέσεις, πολύ δε περισσότερο, επειδή το εργατικό λαϊκό κίνημα έχει ανάγκη από οργάνωση της πάλης, από δυνάμεις που θα σταθούν στη πρωτοπορία αυτού του αγώνα, καθοδηγώντας αυτό το κίνημα σ΄ ένα διαρκές προτσές ρήξεων και ανατροπών, επειδή ακόμη –ίσως το πιο σημαντικό απ΄ όλα- απουσιάζει ένα σύγχρονο Κομμουνιστικό Κόμμα, για όλους αυτούς τους λόγους, θα πρέπει στη συμφωνία που επιτεύχθηκε, η οποία αποτελεί ένα πρώτο, αλλά ουσιαστικό βήμα, να δοθεί συνέχεια.

5. α) Η συμμαχία ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ, δεν πρέπει, εξαιτίας της διαρκούς διολίσθησης του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιότερα, να πέσει στο σφάλμα, ταυτίζοντάς τον με τη ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αστικό κόμμα. Οι θέσεις του είναι ρεφορμιστικές, έχει ενσωματώσει ήδη μέσα του ένα μεγάλο μέρος ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ενώ βρίσκεται σε ένα διαρκές προτσές σοσιαλδημοκρατικοποίησης, χωρίς ακόμη να έχουν παγιωθεί τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου κόμματος. Τα μέχρι τώρα φαινόμενα δείχνουν ότι η πορεία αυτή θα συνεχιστεί. Στη περίπτωση αυτή είναι βέβαιο, -και δε χρειάζεται να είναι κάποιος μαρξιστής για να το αντιληφθεί-, ότι αν γίνει ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο αστικός κρατικός μηχανισμός θα τον «καταβροχθίσει». 

Παραπέρα. Στη περίπτωση αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ανάγκη να καλύψει θέσεις στον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό. Τα διλήμματα που θα τεθούν στην υπόλοιπη αριστερά (ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτική), σε στελέχη, μέλη και οπαδούς, θα είναι μεγάλα. Κοινώς: πρόκειται για το ζήτημα της «κουτάλας». Δυστυχώς, είμαστε αναγκασμένοι να υποδυθούμε κι εδώ την Κασσάνδρα: αν δεν αναπτυχθεί σοβαρή θεωρητική δουλειά, αν δε φουντώσουν οι αγώνες, πολλοί σημερινοί σύντροφοι και συναγωνιστές στη πορεία θα χαθούν από το κίνημα. 

β) Το ΚΚΕ με ευθύνη της ηγεσίας του, έχει εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό μια σειρά από λενινιστικές αρχές. Δεν είναι επί του παρόντος να σταθούμε σ΄ αυτό το ζήτημα. Εντούτοις, παρά τη συνειδητή αυτο-απομόνωσή του, τα μέλη και οι οπαδοί του, αλλά και πολλά στελέχη του, δίνουν το δικό τους αγώνα, έτσι όπως αυτοί τον κατανοούν, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Απόψεις που εκφράζονται στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, κάνοντας λόγο για ένα ΚΚΕ ως ρεφορμιστικό κόμμα, τις θεωρούμε εσφαλμένες. Ρεφορμιστικές αντιλήψεις και ταύτιση τακτικής και στρατηγικής, είναι δυό διαφορετικά ζητήματα και δεν πρέπει να συγχέονται. Στη πρώτη περίπτωση έχουμε εγκλωβισμό και ενσωμάτωση στα πλαίσια του συστήματος, ενώ στη δεύτερη απομάκρυνση από τον απώτερο στόχο (σοσιαλισμός). Ασφαλώς, σε εσφαλμένες αντιλήψεις πρέπει να γίνεται κριτική. Αντίπαλος όμως της συμμαχίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι το ΚΚΕ, αλλά το καπιταλιστικό/ιμπεριαλιστικό σύστημα, το κεφάλαιο, η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι. Στόχος της αριστεράς δεν είναι η αριστερά, αλλά η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Εκεί πρέπει να δοθεί το χτύπημα. Όποιος δεν έχει κατανοήσει αυτή την απλή αλήθεια, δεν έχει καταλάβει κουκούτσι από μαρξισμό.

6. Τα γεγονότα την επόμενη περίοδο (και όχι μόνο), μπορεί σε μεγάλο βαθμό να είναι απρόβλεπτα και ραγδαία. Από τις δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς απαιτείται: Συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, συλλογική λήψη αποφάσεων και τήρησή τους, προσεκτική μελέτη και ανάλυση της τακτικής του ταξικού αντιπάλου, καθώς και του κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων ο οποίος βρίσκεται σε διαρκή μεταβολή, συγκέντρωση δυνάμεων στο σωστό χώρο και χρόνο, σωστά συνθήματα στην κατάλληλη στιγμή και αντιστοίχησή τους στο επίπεδο των μαζών, γρήγορα αντανακλαστικά.

7. Τέλος, και για να μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο: Βασική μου αρχή είναι να μην υπογράφω κείμενα στήριξης κανενός κόμματος ή πολιτικού σχηματισμού, είτε αφορά σε προεκλογική περίοδο είτε όχι, ακόμη και στην περίπτωση που συμφωνώ πλήρως με αυτά, με εξαίρεση κείμενα που αφορούν σε ζητήματα, όπως για παράδειγμα, υποστήριξη αγωνιστών και μεταναστών από φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις που έχουν δεχτεί, ή από καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ατόμων, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, θρησκείας ή χρώμα δέρματος. Θεωρώ ότι οι πολίτες έχουν άποψη και μπορούν να κρίνουν ελεύθερα. Από κει και πέρα, απ΄ τη μεριά μου θα υπάρξει κριτική υποστήριξη χωρίς μεγαλοστομίες, σε κόμματα ή πολιτικούς σχηματισμούς, όταν κρίνω ότι η πολιτική τους ανταποκρίνεται τουλάχιστον σ΄ ένα μίνιμουμ αλλαγών που έχει ανάγκη αυτή η χώρα, ώστε όχι απλά να βγει από την κρίση, αλλά να κάνει βήματα μπροστά, που θα στοχεύουν στο σοσιαλισμό. Το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», δεν είναι απλά ένα σύνθημα για το μέλλον, αλλά αναγκαιότητα, συγκεκριμένη ουτοπία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.