Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Χο Τσι Μινχ



Φέτος συμπληρώθηκαν 125 χρόνια από τη γέννηση του Βιετναμέζου Προέδρου και θρυλικού ηγέτη του απελευθερωτικού κινήματος ενάντια στη γαλλική αποικιοκρατία, Χο Τσι Μινχ. Μ΄ αυτή την ευκαιρία δημοσιεύουμε ένα άρθρο, στο οποίο ο συγγραφέας του περιγράφει συνοπτικά την περιπετειώδη ζωή αυτού του μεγάλου επαναστάτη. Το κείμενο θεωρούμε ότι είναι σημαντικό, πέραν των άλλων, επειδή για τη ζωή του είναι πολύ λίγα γνωστά στη χώρα μας.

του Hellmut Kapfenberger

Ήταν στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945. Μια εξέγερση σε πανεθνική κλίμακα, η επανάσταση του Αυγούστου, προετοίμασε μισό αιώνα πριν το τέλος του γαλλικού αποικιοκρατικού καθεστώτος στο Βιετνάμ. Στη πλατεία Μπα Ντινχ στην καρδιά του Ανόϊ, ένας μικρόσωμος, λιγνός πενηνταπεντάρης, διάβαζε με σταθερή φωνή ένα κείμενο, δακτυλογραφημένο από τον ίδιο σε γραφομηχανή, σ΄ ένα απλό κομμάτι χαρτί, πάνω σε μια εξέδρα που στήθηκε βιαστικά τη νύχτα. Το κείμενο αυτό θα έμενε στην Ιστορία: ήταν η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας Βιετνάμ. Σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι, γέροι και νέοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, εργάτες, αγρότες, στρατιώτες, βουδιστές κληρικοί, ακόμη και μέλη της εύπορης αστικής τάξης, συνέρρεαν απ΄ όλα τα τετράγωνα της πρωτεύουσας του Κόκκινου Ποταμού (Σονγκ Χονγκ) και τις γύρω επαρχίες. Όλοι αυτοί βλέπουν και ακούν για πρώτη φορά τον άνδρα εκείνο, το όνομα του οποίου ήταν Ντκουγιέν Αι Κουνγκ, που σε πολλούς από αυτούς ήταν ήδη από καιρό γνωστό ή και οικείο. Τώρα στέκεται μπροστά τους ολοζώντανος ως Χο Τσι Μινχ.

Ποιος ήταν αυτός ο αδιαμφισβήτητος αναγνωρισμένος ηγέτης στην αντιαποικιοκρατική απελευθερωτική πάλη του λαού του; Ποιος είναι ο άνδρας εκείνος, τα λόγια του οποίου για δεκαετίες, και τέσσερα χρόνια πριν, μπόρεσε να φθάσει μέσα από μυστικούς δρόμους στο Βιετνάμ από το εξωτερικό και παρ΄ όλα αυτά είχε την ικανότητα να κινητοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους; Ποιος είναι αυτός, του οποίου οι σκέψεις και οι εκκλήσεις έφταναν μέσω της προφορικής προπαγάνδας στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της χώρας από ατρόμητους επαναστάτες, τις περισσότερες φορές με τον πιο αυστηρό συνωμοτικό τρόπο και με κίνδυνο της ζωής τους; Από πού ερχόταν, ποια ήταν η οικογένειά του, τι είδους άνθρωπος ήταν;

Ιστορικοί, συγγραφείς και δημοσιογράφοι θα έριχναν ευχαρίστως, ήδη εκείνη την εποχή, μια ματιά πίσω από τα παρασκήνια. Ούτε εκείνη τη μέρα, επειδή στο πρώτο «του» μαζικό συλλαλητήριο έγραφε Ιστορία στην πατρίδα του, αλλά ούτε και αργότερα για μεγάλο διάστημα, δεν υπήρξε μια βιογραφία για τον άνθρωπο Χο Τσι Μινχ. Δεν υπήρξε μια βιογραφία ούτε στη χώρα των πατέρων του, ούτε στην πολύ καλά πληροφορημένη αποικιοκρατική «μητρόπολη» Γαλλία, ούτε πουθενά αλλού στο κόσμο. Και έτσι παρέμεινε για μεγάλο διάστημα και μετά το θάνατό του το 1969. Ο λόγος ήταν απλός: Το να κάνει πολλή φασαρία για τον εαυτό του, δεν ήταν ποτέ δικό του θέμα, και έτσι παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εξάλλου τρεις δεκαετίες με δική του επιλογή και στη συνέχεια εξαναγκαστικής εξορίας, άφησαν ελάχιστες πληροφορίες για το άτομό του. Δεν υπάρχει επίσης κανένα ημερολόγιο.

Σε ό,τι αφορούσε την ιδιωτική του ζωή, ο ίδιος ο Χο Τσι Μινχ ήταν ελάχιστα ομιλητικός απέναντι στους συναγωνιστές και στους συντρόφους του. Ο Bernard B. Fall, γάλλος ιστορικός και αποδεδειγμένος εμπειρογνώμονας σε θέματα που αφορούσαν το Βιετνάμ, δεν κατόρθωσε επίσης το 1962 σε μια συνέντευξη με τον Χο Τσι Μινχ να αποσπάσει λεπτομέρειες για τη ζωή του. «Ξέρετε, είμαι γέρος, και ένας γέρος κρατά τα μικρά μυστικά του για τον εαυτό του». Ο Pierre Brocheux ομότιμος γάλλος καθηγητής της Ιστορίας, το 2003 συνόψισε στη βιογραφία που έγραψε για τον Χο Τσι Μινχ μετά από επιτόπιες εντατικές μελέτες σε αρχεία σε πολλά μέρη, ότι «ορισμένες περίοδοι στη ζωή αυτού του ατόμου είναι ακόμη στο σκοτάδι και, ακόμη και σήμερα υπάρχουν ερωτήματα για αυτό τον άνδρα. Αυτή την εμπειρία ήταν αναγκασμένος να την κάνει οποιοσδήποτε, που ήθελε να σκιαγραφήσει όσο το δυνατό χωρίς κενά τη ζωή και τη δράση του Χο Τσι Μινχ.


Σταθμοί από τη ζωή ενός επαναστάτη

Αν υπήρξε ποτέ μια παγκοσμίου φήμης προσωπικότητα, ένας πολιτικός και κρατικός παράγοντας, στον οποίο πρέπει να πιστοποιηθεί μια αθέλητη περιπετειώδης ζωή, τότε αυτός είναι ο άνδρας που είχε πολλά ψευδώνυμα και καμουφλαρισμένα ονόματα, που ήξερε πώς να τα χρησιμοποιεί για δεκαετίες –τις περισσότερες φορές για να παραπλανά τη μυστική αστυνομία. Ο Χο Τσι Μινχ γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1890 σ΄ ένα χωριό της επαρχίας Νγκε Αν στο κεντρικό Βιετνάμ με το όνομα Νγκουγιέν Σιν Κουνγκ, ως γιος πατριωτικά διακείμενων γονιών με επαναστατική οικογενειακή παράδοση. Τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση ο πατέρας του αποκτά πτυχίο πανεπιστημίου και αναγκάζεται, τώρα ως δημόσιος υπάλληλος, να υπηρετήσει στην αυτοκρατορική αυλή στην [πόλη] Χουέ. Το 1900 η μητέρα του πεθαίνει. Κατ΄ επιθυμία του πατέρα ο δεκάχρονος αποκτά, σύμφωνα με την κομφουκιανή παράδοση, το όνομα Νγκουγιέν Τατ Ταν. Από το 1905 ο Ταν πηγαίνει στο γυμνάσιο και στην Χουέ αναλαμβάνει παράνομες υπηρεσίες κούριερ [ταχυμεταφορές] για πατριώτες λόγιους. Το 1909 ο πατέρας του γίνεται διοικητής μιας μικρής περιοχής της παράκτιας επαρχίας Μπινχ Ντινχ και έτσι μανδαρίνος.

Στα τέλη του 1910 με αρχές του 1911 ο τώρα εικοσάχρονος [πλέον] διώχνεται από το σχολείο ως «στασιαστής». Ο Χο Τσι Μινχ φεύγει από την Χουέ με κατεύθυνση τη Σαϊγκόν. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του πέφτει σε δυσμένεια εξαιτίας της στενής σύνδεσής του με το λαό, διώχνεται από την υπηρεσία και χάνει τη θέση του ως υπάλληλος καθώς και τον τίτλο του μανδαρίνου. Μάλλον προς τα τέλη του 1911 ο Ταν ναυτολογείται ως βοηθός στα μαγειρεία με το όνομα Μπα. Ακολουθούν αρκετοί μήνες ταξιδιών με πλοία για την Αφρική, στα οποία εργάζεται ως βοηθός αξιωματικού και καμαρότος. Από το δεύτερο μισό του 1913 κάνει δουλειές του ποδαριού στην Αγγλία για να επιβιώσει και στα τέλη του 1914 βρίσκεται στο Παρίσι. Στη συνέχεια ακολουθεί μια μακρόχρονη παραμονή στις ΗΠΑ, κατά την οποία ο Ταν κάνει πάλι δουλειές του ποδαριού. Στη Γαλλία επιστρέφει πολύ πιθανώς στα τέλη του 1917 με την επωνυμία Νγκουγιέν Αι Κουόκ. Εδώ συνάπτει επαφές με το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SFIO). Είναι η αρχή της πολιτικής και δημοσιογραφικής του δουλειάς. Το 1919 γίνεται μέλος του SFIO και το Δεκέμβριο του 1920 κάνει την εμφάνισή του ως αντιπρόσωπος της Ινδοκίνας στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου κατηγορεί την αποικιοκρατία και επιπλέον ψηφίζει υπέρ της προσχώρησης του Κόμματος στην Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ). Το Συνέδριο αποτελεί τη γέννηση του Γαλλικού ΚΚ και ο Νγκουγιέν Αι Κουόκ ένα από τα πρώτα μέλη του.

Από πολύ καιρό παρακολουθούμενος από την μυστική αστυνομία Sûreté, περίπου κατά τα μέσα του 1923, φεύγει από τη Γαλλία με κατεύθυνση τη Σοβιετική Ένωση, αυτή τη φορά με το επώνυμο Τσεν Βανγκ. Το 1924 ο Νγκουγιέν Αι Κουόκ συμμετέχει ως επίσημος αντιπρόσωπος του Γαλλικού ΚΚ στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) στη Μόσχα και εκεί ασκεί οξεία κριτική στα κομμουνιστικά κόμματα των αποικιοκρατικών «μητροπόλεων». Στο εξής εργάζεται στο μηχανισμό της ΚΔ και ως δημοσιογράφος. Επιπλέον, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής. Τον Οκτώβριο του 1924 τελειώνει η παραμονή του στην ΕΣΣΔ, και με το όνομα Λι Τούι πηγαίνει, πιθανότατα τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, στη νότια Κίνα (Καντόνα). Και εδώ δραστηριοποιείται ως δημοσιογράφος, συνάπτοντας επαφές με το ΚΚ Κίνας. Το ίδιο χρονικό διάστημα, τώρα με το ψευδώνυμο Βουόνγκ, κάνει αγκιτάτσια στους μετανάστες νεαρούς βιετναμέζους πατριώτες. Τον Ιούνιο του 1925 επιτυγχάνεται η ίδρυση της επαναστατικής νεολαίας του Βιετνάμ. Τον Μάιο του 1927 πρέπει να εγκαταλείψει την Κίνα και επιστρέφει στη Μόσχα. Στα χρόνια 1927/28 ο σχεδόν σαραντάχρονος μένει στη δυτική Ευρώπη ως εντολοδόχος της ΚΔ και μ΄ αυτή την ευκαιρία συναντά πιθανώς την άνοιξη του 1928 τον Ερνστ Τέλμαν και τον Βίλχελμ Πικ στο Βερολίνο.

Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ένα καράβι αφήνει τη Νεάπολη με κατεύθυνση την Μπανγκόκ. Σ΄ αυτό έχει επιβιβαστεί ο άνδρας, που μετά την άφιξή του ονομάζεται «πατέρας Τσιν». Στην πρωτεύουσα του τότε Σιάμ, δρα πολιτικά ανάμεσα στους μόνιμα εγκατεστημένους βιετναμέζους συμπατριώτες του και μέλη Ταν-Νιεν. Το 1929 φτάνει ως δήθεν κινέζος επιχειρηματίας στη βρετανική βασιλική αποικία Χονγκ Κονγκ. Τον Οκτώβριο ο «πατέρας Τσιν» κατηγορείται ως ταραχοποιός στο κεντρικό Βιετνάμ και καταδικάζεται ερήμην σε θάνατο από το αυτοκρατορικό δικαστήριο στην Βινχ (βασικός τόπος της επαρχίας της πατρίδας του). Στις 3 Φεβρουαρίου 1930 ιδρύεται υπό την ηγεσία του στο Χονγκ Κονγκ το ΚΚ Βιετνάμ (τον Οκτώβριο μετονομάζεται σε Ινδοκινέζικο ΚΚ). Στις 6 Ιουνίου 1931 η βρετανική αστυνομία συλλαμβάνει τον υποτιθέμενο κινέζο Τονγκ Βαν Σο στο Χονγκ Κονγκ και τον κατηγορεί ότι είναι «πράκτορας της Μόσχας». Περίπου μετά από ενάμισι χρόνο φίλοι του οργανώνουν τη διαφυγή του προς τη νότια Κίνα. Την άνοιξη του 1934 ο εντολοδόχος της ΚΔ πηγαίνει πάλι στη Μόσχα.

Εκεί σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Λένιν με την επωνυμία Λίνοφ, συνεχίζει να εργάζεται στην ΚΔ και δρα ανάμεσα στους φοιτητές του Ινστιτούτου της ΚΔ για ζητήματα εθνικά και αποικιοκρατίας. Επί χρόνια η ΚΔ τού αρνείται, παρά την επιθυμία του, να επιστρέψει στην Ασία. Μόνο τον Σεπτέμβριο του 1938 φεύγει από τη σοβιετική πρωτεύουσα με κατεύθυνση την Κίνα, όπου δρα ως πολιτικός κομισάριος με το όνομα Χου Γκουάνγκ στην υπηρεσία του Κόκκινου Στρατού του ΚΚ Κίνας. Το 1941 φτάνει επιτέλους μετά από 30 χρόνια εξορίας από ένα μυστικό μονοπάτι μέσα από τη ζούγκλα στο Βιετνάμ. Μια σπηλιά στην παραμεθόρια επαρχία Κάο Μπανγκ μετατρέπεται σε τόπο διαμονής του «πατέρα Του» [όπως ονομάζεται τώρα] και των συντρόφων του. Τον Μάιο του ίδιου έτους υπό την ηγεσία του Νγκουγιέν Αι Κουόκ, όπως ονομάζεται τώρα ξανά, και εντολέα της ΚΔ, ιδρύεται η Λίγκα για την ανεξαρτησία του Βιετνάμ (Βιετ Μινχ). Στις 6 Ιουνίου εκδίδεται μια έκκληση προς τον πληθυσμό, η οποία για καμουφλάζ, παρουσιάζεται ως «Επιστολή από το εξωτερικό», για προετοιμασία εξέγερσης. Εννιά μήνες αργότερα ο ηγέτης των Βιετ Μινχ εγκαθίσταται στο κατάλυμά του στη ζούγκλα στην επαρχία Τσάο Μπανγκ, το οποίο θα μετατραπεί σε πυρήνα του μελλοντικού κέντρου της αντίστασης στο βορειοανατολικό Βιετνάμ (Βιετ Μπακ).

Στις 13 Αυγούστου 1942 ένας υποτιθέμενα τυφλός άνδρας, που ονομάζεται Χο Τσι Μινχ, αναχωρεί για την Κίνα. Ο στόχος του: να συνάψει επαφές και να κερδίσει υποστήριξη για την εξέγερση. Όμως λίγες μέρες αργότερα ο Χο Τσι Μινχ συλλαμβάνεται στην κινεζική μεθοριακή επαρχία Γουανξί. Υπάρχουν υποψίες ότι είναι κατάσκοπος και φυλακίζεται για 13 μήνες κάτω απ΄ τις πιο άθλιες συνθήκες. Σ΄ αυτό το χρονικό διάστημα περιλαμβάνονται 80 ημέρες πορεία αλυσοδεμένος και η «γνωριμία» με 30 μπουντρούμια στην επαρχία. Στις αρχές Αυγούστου του 1944, μπορεί να επιστρέψει ξανά στο Βιετνάμ, όπου τον Σεπτέμβριο φτάνει ξανά στην Τσάο Μπανγκ.

Εκεί ο Χο Τσι Μινχ κάνει εντατικές προετοιμασίες για εξέγερση. Στις 13 Αυγούστου του 1945, κυκλοφορεί έκκληση του Ινδοκινέζικου ΚΚ για γενική εξέγερση ενάντια στο γαλλικό αποικιοκρατικό καθεστώς και στους ιάπωνες κατακτητές που παραμένουν στη χώρα από τα τέλη του 1940. Μόλις δυό βδομάδες αργότερα ο Χο Τσι Μινχ και οι σύντροφοί του φθάνουν στο απελευθερωμένο Ανόϊ. Στις 29 Αυγούστου ακολουθεί ο σχηματισμός μιας προσωρινής κυβέρνησης συνασπισμού με επικεφαλής τον Χο. Περίπου μισό χρόνο αργότερα, στις 2 Μαρτίου 1946, η Εθνοσυνέλευση στην εναρκτήρια συνεδρίασή της εκλέγει τον Χο για Πρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας Βιετνάμ. Μετά την έναρξη του πολέμου που προκλήθηκε για επανάκτηση από τους γάλλους αποικιοκράτες που επέστρεψαν, από το Δεκέμβριο του 1946 μέχρι τον Οκτώβριο του 1954, το κέντρο αντίστασης στο ορεινό άκρο του βορειοανατολικού Βιετνάμ (Βιέτ Μπακ) μετατρέπεται σε καταφύγιο για την ηγεσία της χώρας. Μέχρι το θάνατό του στις 2 Σεπτεμβρίου του 1969 ο Χο Τσι Μινχ παραμένει Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας Βιετνάμ με έδρα το Ανόϊ.


Ακλόνητη πεποίθηση

Διψασμένος για μάθηση και πατριωτικά διαπαιδαγωγημένος, το ναυτόπουλο των 21 ετών μετακόμισε –όπως είπε αργότερα- για να φθάσει στα δυτικά κράτη και να δει πως δημιουργήθηκαν οι ισχυρές και ανεξάρτητες χώρες. Επιστρέφοντας στη πατρίδα, ο σκοπός του ήταν –όπως ανέφερε- να βοηθήσει τους συμπατριώτες του για να διώξουν τους γάλλους αποικιοκράτες. 35 χρόνια αργότερα του ανέθεσαν το πιο τιμητικό φορτίο, να κατέχει στην πατρίδα του το πιο υψηλό αξίωμα. Ο Χο Τσι Μινχ παρέμεινε πάντα πιστός στην αρχή του: Δεν είμαι σημαντικός. Ηγετική θέση, χλιδή, προνόμια, εθνικά παράσημα; Σε όλες τις περιγραφές για τη ζωή του άδικος κόπος [να βρεθεί κάτι απ΄ αυτά]. Όσο κανείς άλλος του μεγέθους του στην εποχή του, ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος –όπως τεκμηριώνουν αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες και πολλές εικόνες-ντοκουμέντα- αισθανόταν άνετα μόνο ανάμεσα στους συμπατριώτες του. Ήταν απλά κάποιος, που ακόμη και ο προκατειλημμένος χρονογράφος αναγκάστηκε να βεβαιώσει, δε ζούσε απλώς με το λαό και για το λαό, αλλά και υπέφερε μαζί του.

Ο Χο Τσι Μινχ απέκτησε τόσο στη χώρα του όσο και διεθνώς, φήμη, χωρίς να έχει γράψει κάποιο σημαντικό θεωρητικό έργο. Οι πρωτοφανείς συνθήκες της πάλης για την απελευθέρωση και την ανεξαρτησία του Βιετνάμ και της δικής του ύπαρξης, είτε στην εξορία είτε στη πατρίδα του, δεν άφηναν για αυτό περιθώρια. Μπορούσε να στηριχτεί στα βασικά, στη γνώση για τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία, μια γνώση που θεμελιωνόταν στις πρακτικές εμπειρίες, στην οξυμένη αναλυτική ικανότητα του μυαλού του και σε μια ακλόνητη πεποίθηση που είχε ωριμάσει στην πάροδο δεκαετιών. Αν και παθιασμένος μαχητής ενάντια στις αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές αδικίες, ο Χο Τσι Μινχ –όπως επιβεβαιώνουν επίσης εξέχουσες φωνές απ΄ την πλευρά του αντιπάλου- στην ώριμη ηλικία σε αντίθεση με τα νεανικά του χρόνια, το μίσος τού ήταν ξένο. Ούτε το ήθελε ούτε το κήρυττε. Αυτό ισχύει για τη Γαλλία και το γαλλικό λαό παρ΄ όλα τα εγκλήματα, όπως επίσης για τις ΗΠΑ και τους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Liberté-Égalité-Fraternité» (Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη) δεν ήταν για αυτόν απλά ένα σύνθημα. Διαπνεόμενος από σκέψεις για μια ειρηνική συνύπαρξη των λαών, για μια ζωή ειρηνική και ευτυχισμένη του λαού του και γενικά για το καλό του ανθρώπου, παρέμεινε σ΄ αυτό το ζήτημα πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ό,τι και να είναι αυτό που τους ωθεί –εδώ και δεκαετίες, αστοί, ιστορικοί και άλλοι ειδικοί, προσπαθούν να μαντέψουν τι είδους άνθρωπος ήταν ο Χο Τσι Μινχ. Ο αυστριακός καθηγητής Ρολφ Στάινινγκερ στο πρόσωπο του Χο Τσι Μινχ βλέπει έναν «βιετναμέζο εθνικιστή και κομμουνιστή». «Ήταν ο Χο Τσι Μινχ περισσότερο κομμουνιστής ή περισσότερο πατριώτης;», ρωτά ο δυτικογερμανός συγγραφέας Χανς-Γιέργκ Κέλερ, για να δώσει μια σύντομη εύλογη απάντηση: «Αυτή είναι μια τοποθέτηση του ζητήματος όπως βλέπεται στη Δύση. Ο θείος Χο ήταν ένας πραγματιστής, για τον οποίο η ουσία ήταν η απελευθέρωση του λαού του. Ταυτόχρονα πίστευε σε μια παγκόσμια αλληλεγγύη των καταπιεσμένων και σε μια μελλοντική αταξική κοινωνία, φροντίζοντας με ευαισθησία για τις ανάγκες των μεμονωμένων ανθρώπων. Στην παράδοση του κομφουκιανισμού έβλεπε ταυτόχρονα τον εαυτό του ως πρότυπο και δάσκαλο των μαζών και βίωνε αρετές όπως η σεμνότητα, η ταπεινοφροσύνη, η ολιγάρκεια και η αυτοπειθαρχία.» Παρά τις επιφυλάξεις από μερικούς συγγραφείς να αξιολογούν με τον γνωστό τρόπο σκέψης σε κουτάκια μια προσωπικότητα, στον Χο Τσι Μινχ δε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι υπήρξε κομμουνιστής και πατριώτης εκ πεποιθήσεως με την καλύτερη έννοια.


Όλοι γνωρίζουν το όνομά του

Προσωπικότητες από το εξωτερικό δεν ήταν φειδωλές στις αναμνήσεις τους σε ό,τι αφορά την αναγνώριση και το θαυμασμό από συναντήσεις που είχαν με τον Χο Τσι Μινχ. Ο Μπέρτραντ Άρθουρ Γουίλιαμ Ράσσελ, βρετανός μαθηματικός και συλλογιστής (Logiker), φιλόσοφος και κοινωνικός κριτικός, αποφασιστικός αντίπαλος του πολέμου στο Βιετνάμ από τις ΗΠΑ, των πυρηνικών εξοπλισμών και της επέμβασης το 1968 των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, ανέφερε το 1969: «Η αλτρουιστική επιδίωξη του προέδρου Χο Τσι Μινχ για ανεξαρτησία και ενότητα του Βιετνάμ κατά τη διάρκεια περισσότερου από μισό αιώνα τον έκανε τόσο Πατέρα του έθνους όσο και έναν από τους κορυφαίους διαμορφωτές του μετα-αποικιακού κόσμου.»

Ο Jean Sainteny, απεσταλμένος τον Οκτώβριο του 1945 από τον Πρόεδρο στρατηγό της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκολ σαν διαπραγματευτή στο Ανόϊ με στόχο να κερδίσει τον Χο Τσι Μινχ για ένα βιετναμικό κράτος υπό γαλλικό έλεγχο, στα χρόνια που ακολούθησαν επανειλημμένα διαπραγματευτής εταίρος του και που τελικά έγινε σχεδόν φίλος μαζί του, γράφει ήδη το 1953: «Από την πρώτη μου συνάντηση με τον Χο Τσι Μινχ είχα την εντύπωση ότι αυτός ο ασκητικός άνθρωπος, το πρόσωπο του οποίου αντανακλούσε ταυτόχρονα ευφυΐα, οξυδέρκεια και πονηριά, είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα. Η ευρεία του μόρφωση, οι γνώσεις του, η απίστευτη ενεργητικότητά του και η ανιδιοτέλειά τού χάρισαν ανάμεσα στο πληθυσμό έναν εξαιρετικό σεβασμό και δημοτικότητα. Ό,τι έλεγε και έπραττε, η όλη στάση του, έδειχναν καθαρά ότι ήταν αντίθετος σε μια βίαιη λύση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σ΄ αυτή την περίοδο είχε πρόθεση να γίνει ο Γκάντι της Ινδοκίνας.»

Σε μια συνέντευξη Τύπου στο Πεκίνο ο πρωθυπουργός της Ινδίας Τζαβαχαρλάλ Νεχρού τον Οκτώβριο του 1954, μετά από μια επίσημη επίσκεψη στο Ανόϊ, ανακοίνωσε: «Είχα πολύ φιλικές συνομιλίες με τον Χο Τσι Μινχ. (…) Ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον πρόεδρο, και είμαι πεπεισμένος ότι θέλει την ειρήνη.» Και αυτός θέλει, κατά τον Νεχρού, «παρά την πρόσφατη Ιστορία να διατηρήσει τις επαφές με τη Γαλλία».

Ο Νικίτα Χρουστσόφ, Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ μετά τον θάνατο του Στάλιν από τον Σεπτέμβριο του 1953, από το 1958 μέχρι το 1964 Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, το 1970 βρήκε εξαιρετικά λόγια εκτίμησης: «Άνθρωποι της θρησκείας παλιότερα έκαναν συχνά λόγο περί Αγίων Αποστόλων. Με τον τρόπο που έζησε και εντυπωσίασε ο Χο Τσι Μινχ άλλους ανθρώπους, ήταν ένας από αυτούς τους “Άγιους Αποστόλους”. Ήταν ένας Απόστολος της Επανάστασης. Δε θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση στα μάτια του, πως έλαμπε το βλέμμα του μ΄ ένα ιδιαίτερο είδος ειλικρίνειας και καθαρότητας. Ήταν η ειλικρίνεια ενός αδωροδόκητου κομμουνιστή και η καθαρότητα ενός άνδρα που είναι πιστός στην υπόθεση στις θεμελιώδεις αρχές και στη πράξη. (…) Κάθε λέξη του φαινόταν να επιβεβαιώνει την πίστη του, ότι όλοι οι κομμουνιστές είναι ταξικά αδέρφια και επομένως στις μεταξύ τους συναναστροφές πρέπει να είναι μεταξύ τους ειλικρινείς και τίμιοι. Ο Χο Τσι Μινχ ήταν πραγματικά ένας “Άγιος” του κομμουνισμού».

Μερικοί επίσης από την αντίθετη πλευρά, δε μπόρεσαν να μη δείξουν κάποιο σεβασμό στον Χο Τσι Μινχ. Ο Ουίλιαμ Φουλμπράιτ, κάποτε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, αποφάνθηκε το 1966 μετά από έντεκα χρόνια εντατικών προσπαθειών της Ουάσιγκτον να εγκαθιδρύσουν στο Νότιο Βιετνάμ μια μόνιμη κρατική δομή υπό αμερικανική κηδεμονία: «Ακόμη και σήμερα, μετά απ΄ όλα αυτά που έκαναν οι ΗΠΑ για να υποστηρίξουν την κυβέρνηση του Νότιου Βιετνάμ, υπάρχει μόνο ένας πολιτικός, το όνομα του οποίου γνωρίζουν οι αγρότες σε όλο το Βιετνάμ: Χο Τσι Μινχ.»

Ο Χο Τσι Μινχ δεν ξεχάστηκε απ΄ όλους εκείνους τους ανθρώπους που βίωσαν τις πράξεις αυτού του σεμνού και τίμιου άνδρα. Αυτός και η κληρονομιά του θα πρέπει να αναφέρονται ως παράδειγμα στις νεότερες γενιές της Αριστεράς.


Ο Hellmut Kapfenberger είναι δημοσιογράφος και για μεγάλο χρονικό διάστημα εργάστηκε στο Βιετνάμ για το πρακτορείο ειδήσεων της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας ADN. Έχει συγγράψει επίσης ένα βιβλίο-βιογραφία με τίτλο «Χο Τσι Μινχ – Ένα χρονικό» (ΣτΜ).

Πηγή: junge Welt, 19/05/2015

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.