Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Μαυρίστε τους!



του Παναγιώτη Γαβάνα

Είναι γεγονός ότι στο επικείμενο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, τόσο στο «ναι» όσο και στο «όχι», ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία. Ασφαλώς, για το «ναι» τα πράγματα είναι καθαρά, πολύ πιο καθαρά απ΄ ό,τι με το «όχι».

«Ναι» σημαίνει: «Ναι» στην ΕΕ, «ναι» στο ευρώ, «ναι» στην τρόικα, «ναι» στα μνημόνια, «ναι» στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, «ναι» στην ανεργία, «ναι» σε μισθούς πείνας, «ναι» στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, «ναι» στο ξεπούλημα της χώρας, «ναι» στη δουλοπρέπεια…

Διαφορετική όμως είναι η κατάσταση σε ό,τι αφορά το «όχι». Και αναφέρομαι συγκεκριμένα για το «όχι» που προτάσσεται από δυνάμεις της Αριστεράς -εκτός του ρεφορμιστικού, και μέχρι σ΄ ένα βαθμό, σοσιαλδημοκρατικοποιημένου ΣΥΡΙΖΑ. 

Διάβασα προσεκτικά όλα τα επιχειρήματα υπέρ του «όχι». Το καθένα έχει τη δική του βαρύτητα. Όλα όμως εξουδετερώνονται, διότι στην ουσία έχουμε μια εν λευκώ ανάθεση του «όχι», όπως το εννοεί ο καθένας, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία όμως υποστηρίζει ένα νέο μνημόνιο. Αυτό αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά στη πράξη. Δεν είναι δυνατό να προκηρύσσεται δημοψήφισμα και ταυτόχρονα αυτή η άθλια κυβέρνηση –που έχει την αξίωση να ονομάζεται της «αριστεράς»-, να διαπραγματεύεται μέχρι την τελευταία στιγμή για ένα τρίτο μνημόνιο μέσω της Συνθήκης για την Ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ).

Πολλοί φίλοι και σύντροφοι, ενώ ξεκινούν σωστά την ανάλυσή τους για το τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική του, στο τέλος καταλήγουν στο γνωστό μεσοβέζικο «όχι». Μάλιστα κάποιοι φτάνουν στο σημείο να προσθέτουν και ολίγον από Άρη Βελουχιώτη. Ώστε και ο Άρης θα ψήφιζε «όχι»;

Γράφουν: «Όχι στην ΕΕ και το ευρώ». Σωστά. Μόνο που η κυβέρνηση, η οποία θα διαχειριστεί το «όχι» τους, λέει «ναι» και στα δυό.

Γράφουν: «Μονομερής διαγραφή όλου του χρέους». Σωστά. Αλλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που θα διαχειριστεί το «όχι» τους, υποστηρίζει απλά ένα μικρό «κούρεμα».

Γράφουν: «Όχι σε κάθε μνημόνιο». Σωστά. Αλλά η κυβέρνηση που θα διαχειριστεί το «όχι» τους, υποστηρίζει ένα νέο μνημόνιο. Όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί.

Γράφουν: «Όχι στο μη χείρον βέλτιστον», αλλά στο τέλος καταλήγουν στο μη χείρον βέλτιστον.

Θα μπορούσα να συνεχίσω αυτή την αντιπαραβολή αιτημάτων και κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό που προκύπτει πάντα είναι μια υποστήριξη σε ένα κάλπικο κυβερνητικό «όχι», ό,τι νόημα κι αν προσπαθούν να δώσουν σ΄ αυτό εκείνοι που το υποστηρίζουν.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτή την ανεύθυνη και τυχοδιωκτική επιλογή για να βγει από τη δύσκολη θέση που βρισκόταν τόσο η ίδια όσο και η Αριστερή Πλατφόρμα, και ταυτόχρονα να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του. Αλλά αυτό είναι πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και όχι της κομμουνιστικής αριστεράς.

Το ότι το «όχι» θα το διαχειριστούν άνθρωποι που μέχρι χθες χόρευαν τσάμικο με τους νατοικούς δολοφόνους, άνθρωποι που κάθε μέρα υποστηρίζουν και κάτι διαφορετικό, αυτό θα έπρεπε να έχει προβληματίσει. Αλλά δε φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Εν πάση περιπτώσει, καθένας είναι υπεύθυνος για αυτά που λέει και γράφει. Για το αν αυτά που διακήρυσσε χθες αντιστοιχούν στη σημερινή πολιτική πρακτική του.

Το πραγματικό «όχι» θα κριθεί στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς και μόρφωσης, εκεί που δένεται τ΄ ατσάλι. 

Η θέση μου λοιπόν είναι καθαρή: Μαύρισμα στο «ναι» και στο κάλπικο «όχι». Δηλαδή, ΑΚΥΡΟ.

Η πράξη θα δείξει ποιος έχει δίκιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.