Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Κλιματική αλλαγή: Η 5η Έκθεση Αξιολόγησης της IPCC (4)



Μέρος 3ο: Μείωση της κλιματικής αλλαγής

του Παγκόσμιου Συμβουλίου για το Κλίμα

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο για το Κλίμα IPCC [ΠΓ: Επίσημη ονομασία: «Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος»] δημοσίευσε στα έτη 2013 και 2014 την Πέμπτη Έκθεση Αξιολόγησης (AR 5). Η AR 5 αποτελείται από τη συμβολή των τριών Ομάδων Εργασίας της IPCC και μια ευρύτερη Συνθετική Έκθεση. Το 3ο Μέρος της Έκθεσης που δημοσιεύεται τώρα πραγματεύεται μέτρα για τη μείωση της κλιματικής αλλαγής, λαμβάνοντας υπόψη τις επιστημονικές, τεχνικές, περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές πλευρές. Τα ακόλουθα «βασικά μηνύματα» παρουσιάζουν μια πρώτη ερμηνεία και σύνοψη της Έκθεσης.


Σύνοψη

Παρά τις προσπάθειες για την προστασία του κλίματος οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως ανέβηκαν με αυξανόμενη ταχύτητα λόγω της αύξησης του πληθυσμού και της οικονομικής ανάπτυξης. Αυτή τη δεκαετία έφθασαν σ΄ ένα υψηλότατο επίπεδο. 

Η τήρηση του ανώτατου ορίου των 2 οC είναι δυνατή. Μ΄ αυτό είναι συνδεδεμένη μια καθοριστική αλλαγή στη κοινωνία και την οικονομία. Η καθυστέρηση περαιτέρω μέτρων παγκοσμίως για την προστασία του κλίματος κάνει όλο και πιο δύσκολη την τήρηση του ανώτατου ορίου των 2 οC, μειώνει τις δυνατότητες δράσης και αυξάνει σημαντικά τα μελλοντικά κόστη για την προστασία του κλίματος. Όσο λιγότερο θα έχουν μειωθεί οι εκπομπές μέχρι το 2030, τόσο πιο γρήγορα πρέπει να μειωθούν οι εκπομπές μεταξύ 2030 και 2050.

Τα μέτρα προστασίας του κλίματος στον ενεργειακό τομέα, που αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, θα πρέπει να στοχεύουν σε μια πλήρη απεξάρτηση από τον άνθρακα. Από την πλευρά των καταναλωτών βρίσκονται στο επίκεντρο η εξοικονόμηση ενέργειας και η χρήση προϊόντων ενέργειας χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα. Περαιτέρω σημαντικές επιλογές μείωσης υπάρχουν για τη βιομηχανία, τα κτήρια και τον τομέα των μεταφορών καθώς και για τη χρήση γης. Με μια φιλική προς το κλίμα ανάπτυξη των πόλεων καθώς και με προνοητικά μέτρα και υποδομές, μπορούν επιπρόσθετα να αποφευχθούν εκπομπές. Η προστασία του κλίματος μπορεί να συμπληρωθεί με τεχνολογικά και δομικά μέτρα με αλλαγή συμπεριφοράς.

Το κλίμα είναι παγκόσμιο κοινό αγαθό. Ως εκ τούτου, μπορεί να επιτευχθεί μια παγκόσμια προστασία του κλίματος μόνο με διεθνείς συνεργασίες. Συμπληρωματικά πολιτικά μέτρα που φθάνουν μέχρι και σε τοπικό επίπεδο παίζουν κεντρικό ρόλο, για να υποστηριχθεί ο μετασχηματισμός μιας μετάβασης σε ένα τρόπο οικονομίας με ελάχιστη χρήση άνθρακα.


Παρατηρηθείσες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και CO2

● Οι μεγαλύτερες πηγές των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως είναι ο ενεργειακός τομέας (παγκοσμίως 35% το έτος 2010), κυρίως στις χώρες με υψηλά εισοδήματα, καθώς και οι τομείς της γεωργίας, της δασοπονίας και άλλες χρήσεις γης (24%), κυρίως στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα. Άλλα σημαντικά μερίδια προέρχονται από τους τομείς της βιομηχανίας, των μεταφορών και των κτηρίων (21%, 14% και 6% αντιστοίχως το έτος 2010).

● Το μεγαλύτερο μερίδιο εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως εξακολουθεί να έχει το διοξείδιο του άνθρακα (76%) και ακολουθούν το μεθάνιο (16%), το υποξείδιο του αζώτου (περίπου 6%) και οι υδροφθοράνθρακες (2%).

● Το 2010 οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως έφθασαν στο υψηλότατο επίπεδο των 49 δισεκατομμυρίων τόνων CO2e, [1] η ετήσια εκπομπή από το 2000 αυξήθηκε περίπου κατά 10 δισεκατομμύρια τόνους CO2e. Σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεκαετίες οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μεταξύ 2000 και 2010 αυξήθηκαν και πάλι σημαντικά.

● Η αύξηση των εκπομπών οφείλεται κυρίως στην παγκόσμια οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη. Στις επιτευχθείσες μειώσεις εκπομπών, κυρίως λόγω των βελτιώσεων της ενεργειακής έντασης, [2] έγινε υπέρβασή τους με αυτή την αύξηση. Η ένταση CO2 [3] της παραγωγής ενέργειας έχει αυξηθεί ξανά, ιδιαίτερα λόγω της αυξημένης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από την καύση άνθρακα. 

● Το 2010 ήταν υπεύθυνες μόνο 10 χώρες για το 70% των εκπομπών CO2 παγκοσμίως. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης εκπομπών την προηγούμενη δεκαετία έλαβε χώρα στις αναπτυσσόμενες και τις αναδυόμενες χώρες λόγω μετατόπισης των παγκόσμιων οικονομικών κέντρων. Οι εκπομπές CO2 αυτών των χωρών προκύπτουν κατά την κατασκευή προϊόντων, τα οποία καταναλώνονται εν μέρει στις βιομηχανικές χώρες.

● Οι εκπομπές ανά κεφαλή είναι παγκοσμίως πολύ διαφορετικές. Στις χώρες με υψηλά εισοδήματα είναι κατά μέσο όρο σχεδόν δέκα φορές μεγαλύτερες απ΄ ό,τι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα (κατά μέσο όρο 13 τόνοι ή 1,4 τόνοι CO2e ανά κεφαλή ετησίως).


Πιθανά παγκόσμια μονοπάτια ανάπτυξης και τήρηση του ανώτατου-ορίου-των-δυό-βαθμών

● Το ανώτατο-όριο-των-δυό-βαθμών μπορεί ακόμη να τηρηθεί. Αυτό απαιτεί ουσιαστικές τεχνολογικές, οικονομικές και θεσμικές αλλαγές, που όμως αν καθυστερήσουν περαιτέρω θα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Αυτό δείχνουν τα σενάρια που απεικονίζουν τις πιθανές τεχνολογικές και πολιτικές εξελίξεις και τις επιπτώσεις τους στο κλίμα. Για την Έκθεση αυτή, η IPCC ανέλυσε περίπου 900 σενάρια, στα οποία έχουν ληφθεί επίσης υπόψη οι επιπτώσεις της πολιτικής για την προστασία του κλίματος.

● Για να τηρηθεί το ανώτατο-όριο-των-δυό-βαθμών με μια πιθανότητα τουλάχιστον 66%, θα πρέπει η συγκέντρωση αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μέχρι το τέλος του αιώνα να βρίσκεται περίπου στα 450 ppm CO2e. [4] Εδώ είναι δυνατή μια βραχυπρόθεσμη υπέρβαση αυτού του επιπέδου συγκέντρωσης. Στα περισσότερα σενάρια της IPCC αυτή η ποσότητα αντιστοιχεί σε ετήσιες παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μεταξύ 30 και 50 δισεκατομμυρίων τόνων CO2e για το έτος 2030. Στην παραπέρα πορεία μέχρι το 2050, οι εκπομπές παγκοσμίως θα πρέπει να μειωθούν μεταξύ 40% και 70% κάτω από το επίπεδο του 2010 και μέχρι το τέλος του αιώνα να μειωθούν σχεδόν στο μηδέν.

● Μια καθυστέρηση εντατικών προσπαθειών μείωσης μέχρι το έτος 2030 καθιστά δύσκολη την τήρηση του ορίου-των-δυό-βαθμών, μειώνει τις δυνατότητες δράσης και αυξάνει σημαντικά τα κόστη για την προστασία του κλίματος. Για εκπομπές σαφώς μεγαλύτερες από 50 δισεκατομμύρια τόνους CO2e το έτος 2030, τα επόμενα ποσοστά μείωσης ανά έτος θα βρίσκονταν κατά μέσο όρο στο 6% αντί στο 3%. Ο μετασχηματισμός του ενεργειακού συστήματος οικονομικά θα ήταν αναποτελεσματικότερος και λόγω της αυξανόμενης εξάρτησης από τα μέτρα για την απομάκρυνση των αερίων του θερμοκηπίου από την ατμόσφαιρα θα υπήρχαν επιπρόσθετα κόστη και επιπλέον κίνδυνοι.

● Με διεθνώς συντονισμένες προσπάθειες για την προστασία του κλίματος, με πιο φιλόδοξους στόχους μείωσης, αυξάνουν οι οικονομικές απώλειες σχετικά μέτρια. Για μια συμβατή ανάπτυξη δύο-βαθμών μειώνεται σε αυτό τον αιώνα η ετήσια αύξηση της κατανάλωσης από 0,04% έως 0,14% σε σύγκριση με μια ανάπτυξη χωρίς πολιτικές για την προστασία του κλίματος. Στους υπολογισμούς αυτούς δεν έχουν συμπεριληφθεί ούτε τα επιπρόσθετα οφέλη ούτε τα αποφεύγοντα κόστη από τα μέτρα προσαρμογής ή τις ζημιές της κλιματικής αλλαγής.

● Οι εθελοντικοί στόχοι μείωσης των αερίων του θερμοκηπίου για το 2020 των χωρών που εκλύουν τις μεγαλύτερες ποσότητες παγκοσμίως στα πλαίσια της Σύμβασης-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές (UNFCC) το 2010 στο Κανκούν [Μεξικό] (Cancún pledges) δεν επαρκούν για μια οικονομικά αποτελεσματική και χαμηλού κόστους τήρηση του ανώτατου-ορίου-των-δυό-βαθμών.


Μέτρα σε επίπεδο τομέων

● Τα σενάρια δείχνουν ότι οι εκπομπές στον ενεργειακό τομέα, αν δεν ληφθούν μέτρα για την προστασία του κλίματος, μέχρι το 2050 θα διπλασιαστούν, θα μπορούσαν ακόμη και να τριπλασιαστούν. Εδώ, οι ανάγκες σε ενέργεια μέχρι το 2050 θα αυξηθούν στους τελικούς τομείς κατανάλωσης ενέργειας στις συγκοινωνίες και τα κτήρια περίπου κατά το ήμισυ και θα παραμείνουν αμετάβλητες στο βιομηχανικό τομέα.

● Η πλήρης απεξάρτηση από τον άνθρακα στην παροχή ενέργειας, η μείωση της τελικής κατανάλωσης ενέργειας και η στροφή προς καύσιμα με λίγη περιεκτικότητα σε άνθρακα αποτελούν υπερβατικές προσεγγίσεις αποφυγής στο ενεργειακό σύστημα. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει οι εκπομπές CO2 του ενεργειακού τομέα να έχουν μειωθεί μέχρι τα μέσα του αιώνα (από το 2040 έως το 2070) κατά 90% σε σχέση με το 2010 και στη συνέχεια να συνεχίσουν να μειώνονται. Επιπλέον, με αυτά είναι συνδεδεμένη μια αύξηση της ενεργειακής απόδοσης, πλαισιωμένη με αλλαγές στη συμπεριφορά. Τέτοιες προσεγγίσεις αποφυγής που υπερβαίνουν τα πλαίσια των τομέων, συγκρινόμενες με αυτές που αφορούν στις ανά τομέα ή στις εξειδικευμένες τεχνολογικά προσεγγίσεις, εκτιμάται βασικά ότι είναι πιο αποδοτικές αναφορικά με τα κόστη καθώς και από την άποψη της μείωσης εκπομπών.

● Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αναφορικά με την απόδοση και την οικονομικότητα αναπτύχθηκαν ουσιαστικά παραπέρα και είναι απαραίτητες για τη μελλοντική παροχή ενέργειας χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα. Η αντικατάσταση των εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που χρησιμοποιούν άνθρακα από σύγχρονα εργοστάσια που χρησιμοποιούν φυσικό αέριο ή από συμπαραγωγή ηλεκτρικής-θερμικής ενέργειας μπορούν επιπλέον να μειώσουν βραχυπρόθεσμα τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Η βιοενέργεια μπορεί να διαδραματίσει έναν καίριο ρόλο κατά τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου εάν ένας αποτελεσματικός παγκόσμιος σχεδιασμός της χρήσης γης αποτρέψει τη μετατροπή οικοσυστημάτων πλούσιων σε άνθρακα και χρησιμοποιηθούν παγκοσμίως φιλικές προς το κλίμα βιώσιμες μέθοδοι στην αγροτική οικονομία και τη δασοπονία. Αναφορικά με τις παρενέργειες και τους κινδύνους, υπάρχει ένας υψηλός βαθμός αβεβαιότητας.

● Οι εκπομπές CO2 από στους τομείς της γεωργίας, της δασοπονίας και άλλες χρήσεις γης, τα τελευταία χρόνια έχουν μειωθεί. Στους τομείς αυτούς συνεχίζουν να υπάρχουν οικονομικά αποδοτικές επιλογές μείωσης των εκπομπών. Εδώ περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η μείωση της αποψίλωσης των δασών και η αειφόρος χρήση γης. Επιπλέον, οι αλλαγμένες διατροφικές συνήθειες θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην εξέλιξη των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

● Για να μπορούν ακόμη να επιτευχθούν φιλόδοξοι στόχοι για το κλίμα, που για την πολιτική προστασίας του κλίματος έχουν καθυστερήσει, θα πρέπει να αφαιρεθεί διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με αναδασώσεις μεγάλης κλίμακας ή με ένα συνδυασμό βιοενέργειας και διαχωρισμού και αποθήκευσης CO2. Σε γενικές γραμμές ισχύει, ότι τέτοια, καθώς και άλλα μέτρα, δεν είναι ακόμη έτοιμα για χρήση και/ή συνδέονται με διάφορες παρενέργειες και κινδύνους.

● Στον τομέα των συγκοινωνιών μπορούν μέχρι το έτος 2050 να αποφευχθούν από το 20% έως το 50% των εκπομπών σε σύγκριση με ένα συνηθισμένο σενάριο. Η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης των οχημάτων ή η χρήση καυσίμων χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα, οι αλλαγές στη συμπεριφορά χρήσης και ένα σχέδιο βιώσιμων υποδομών και πόλεων, αποτελούν παραδείγματα επιτυχημένων στρατηγικών μείωσης.

● Στον τομέα των κτηρίων μπορεί με τη χρήση προοδευμένων τεχνολογιών να σταθεροποιηθεί ή να μειωθεί η τελική κατανάλωση ενέργειας μέχρι το 2050 με ενεργειακή απορρύπανση των αποθεμάτων και την καθιέρωση προτύπων ενεργειακής απόδοσης για τα νέα κτήρια.

● Στο βιομηχανικό τομέα η ενεργειακή ένταση μπορεί να μειωθεί κατά ένα τέταρτο σε σχέση με το σημερινό επίπεδο με εκτεταμένη χρήση των βέλτιστων μέχρι σήμερα ήδη διαθέσιμων τεχνολογιών. Με την τεχνολογική ανάπτυξη για τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης είναι δυνατές επιπλέον μειώσεις κατά 20%. Οι απόλυτες μειώσεις εκπομπών απαιτούν, εκτός από την αύξηση της ενεργειακής απόδοσης και μέτρα για τη μείωση της έντασης εκπομπών, της αποδοτικότητας των υλικών και της έντασης στη χρήση των προϊόντων όπως επίσης τη μείωση της ζήτησης σε προϊόντα και την αντικατάσταση των αερίων που έχουν επιπτώσεις στο κλίμα.

● Η αστικοποίηση και η αύξηση των εκπομπών που τη συνοδεύει είναι μια τάση που παρατηρείται παγκοσμίως. Ως εκ τούτου, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου τις επόμενες δεκαετίες μπορούν να μειωθούν στις αστικές οικιστικές περιοχές και να αποφευχθούν φαινόμενα αμοιβαίων αλληλεπιδράσεων (Lock-in-Effekt) κατά τη δημιουργία νέων υποδομών. Οι γρήγορα αναπτυσσόμενες αστικές περιοχές χωρίς σταθερές υποδομές, περιέχουν τα μεγαλύτερα δυναμικά αερίων του θερμοκηπίου, τα οποία πρέπει να αποφευχθούν. Η υλοποίησή τους μολαταύτα συχνά είναι περιορισμένη λόγω των τεχνικών και χρηματοδοτικών συνθηκών που επικρατούν εκεί καθώς και των θεσμικών αρμοδιοτήτων.


Πολιτικές προϋποθέσεις, μέτρα και θεσμοί

● Η μετάβαση σε έναν τρόπο οικονομίας χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα απαιτεί νέα επενδυτικά πλαίσια. Αυτό περιλαμβάνει μια σημαντική αύξηση επενδύσεων σε τεχνολογίες χαμηλών εκπομπών άνθρακα –ιδιαίτερα στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος- και σε μέτρα ενεργειακής απόδοσης. Οι επενδύσεις σε συμβατικά ορυκτά καύσιμα θα μειώνονταν. Με τη μείωση των δημοσίων επενδύσεων σε ορυκτά καύσιμα πρέπει να αναμένονται εκτός από τις μειώσεις των εκπομπών, επιπρόσθετες εξοικονομήσεις σε κοινωνικά κόστη.

● Ο ιδιωτικός τομέας παίζει αποφασιστικό ρόλο στη χρηματοδότηση μέτρων για την προστασία του κλίματος. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι σχετικές συνθήκες και οι ειδικές δομές για κίνητρα.

● Πολιτικά μέτρα φιλικά προς την τεχνολογία περιλαμβάνουν την προώθηση της έρευνας και ανάπτυξης καθώς και κίνητρα για τη ζήτηση καινοτόμων προϊόντων και υπηρεσιών. Έτσι μπορεί να αποτραπεί η δυσλειτουργία της αγοράς αναφορικά με τις καινοτομίες και να υποστηριχθεί η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και η διάδοσή τους. Στον τομέα των τεχνολογιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τέτοιες πολιτικές οδήγησαν σε σημαντικές καινοτομίες και διείσδυση στην αγορά. Εδώ προέκυψαν νέες προκλήσεις για την οικονομική αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων καθώς και για την ενσωμάτωση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στα υφιστάμενα ενεργειακά συστήματα.

● Μια αποσύνδεση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από την οικονομική ανάπτυξη μπορούν να την επιτύχουν οι χώρες εκείνες, που επιπρόσθετα εφάρμοσαν τεχνολογικά και άλλα πολιτικά μέτρα για τις εκπομπές άνθρακα ή φόρους επί των ορυκτών καυσίμων. Για να μπορούν να συμβάλλουν τα συστήματα εμπορίας εκπομπών στην ανάπτυξη τεχνολογιών φιλικών προς το κλίμα, πρέπει τα ανώτατα όρια να είναι δεσμευτικά και επαρκώς αυστηρά, έτσι που αναφορικά με τις τιμές των πιστοποιητικών εκπομπής να υπάρξει ένα επαρκές κίνητρο για μια στροφή προς πηγές ενέργειας χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα.

● Η προσοχή στις αλληλεπιδράσεις των μέτρων προστασίας του κλίματος με άλλα πεδία της πολιτικής, έχει οδηγήσει σε νέες ολοκληρωμένες προσεγγίσεις, οι οποίες λαμβάνουν περισσότερο υπόψη πολλαπλούς περιβαλλοντικά-πολιτικούς στόχους, μεγιστοποιούν τις συμπράξεις και ελαχιστοποιούν τις αρνητικές επιπτώσεις. Οι συμπράξεις μπορούν να οδηγήσουν, στο ότι τα επιμέρους μέτρα αλληλοενισχύονται, αλλά και στο ότι μπορούν να αλληλοαποδυναμώνονται. Οι εκπομπές άνθρακα μπορούν να συνδυαστούν ευκολότερα με άλλα μέτρα. Επιπρόσθετα μέτρα συμπληρωματικά προς ένα εμπόριο εκπομπών με ένα δεσμευτικό και επαρκώς αυστηρό ανώτατο όριο, δεν οδηγούν εντός μιας περιόδου εμπορίας σε μια επιπλέον μείωση των εκπομπών, αν το ανώτατο όριο μέσα στην περίοδο παραμένει αμετάβλητο. Επιπρόσθετα μέτρα μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση του κόστους, έτσι που μελλοντικά με τα ίδια κόστη θα μπορούσαν να είναι δυνατοί και φιλόδοξοι στόχοι. Επιπλέον, προβλήματα στην αγορά αναφορικά με τις καινοτομίες ή τη διάδοση των τεχνολογιών, μπορούν να αποτραπούν με συμπληρωματικά πολιτικά μέτρα.

● Η διεθνής συνεργασία είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική και την χαμηλού κόστους προστασία του κλίματος και μπορεί να παίξει έναν εποικοδομητικό ρόλο κατά την ανάπτυξη και διάδοση τεχνολογιών γνώσης και τεχνολογιών φιλικών προς το περιβάλλον. Οι αποτελεσματικές μειώσεις εκπομπών δεν είναι δυνατές, αν τα κράτη επιδιώκουν τα μεμονωμένα τους συμφέροντα.


Πηγή: Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Μαΐου 2014 στην ιστοσελίδα του Γερμανικού Υπουργείου Περιβάλλοντος, Προστασίας της Φύσης, Κατασκευών και Ασφάλειας Πυρηνικών Αντιδραστήρων (ΠΓ).

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας
_____________

Σημειώσεις του μεταφραστή

[1] Το CO2e ονομάζεται ισοδύναμο του διοξειδίου του άνθρακα μιας χημικής ένωσης και προσδιορίζει πόση καθορισθείσα μάζα ενός αερίου του θερμοκηπίου συνεισφέρει στην παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας. Ως μέτρο σύγκρισης χρησιμεύει το διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Η τιμή περιγράφει τη μέση επίδραση αύξησης της θερμοκρασίας για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, συχνά λαμβάνονται τα 100 χρόνια.

Για παράδειγμα, το ισοδύναμο CO2 για το μεθάνιο με ένα χρονικό ορίζοντα 100 ετών είναι ίσο με 25: Αυτό σημαίνει ότι ένα κιλό μεθανίου μέσα στα πρώτα 100 χρόνια μετά την εκπομπή, συνεισφέρει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου 25 φορές τόσο όσο ένα κιλό CO2. Το ισοδύναμο όμως διοξειδίου του άνθρακα δεν πρέπει ταυτιστεί με την πραγματική συμμετοχή στην παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας, επειδή οι ποσότητες εκπομπών των αερίων μεταξύ τους διαφέρουν κατά πολύ. Με τον τρόπο αυτό μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους οι διάφορες συνεισφορές ξεχωριστών αερίων του θερμοκηπίου όταν είναι γνωστές οι ποσότητες των εκπομπών.

[2] Η ενεργειακή ένταση είναι ένας δείκτης για την ενεργειακή απόδοση, ο οποίος συσχετίζει την ενεργειακή κατανάλωση μιας εθνικής οικονομίας ή ενός οικονομικού κλάδου με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν που έχει επιτευχθεί. Ορίζεται ως εξής: Ενεργειακή ένταση = (κατανάλωση ενέργειας) / (ΑΕΠ). Η ενεργειακή ένταση δεν σχετίζεται οπωσδήποτε μόνο με το ΑΕΠ, αλλά μπορεί να υπολογιστεί και για μια ομάδα αγαθών ή και για ένα μόνο προϊόν. 

[3] Η ένταση διοξειδίου του άνθρακα (CO2) εκφράζει τη σχέση μεταξύ εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ανά μονάδα ΑΕΠ.

[4] ppm σημαίνει parts per million, δηλαδή μέρη στο εκατομμύριο και ισούται με 0,000 001

(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.