Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Ουκρανία: Πικρός απολογισμός



Στο μικρό τούτο άρθρο αναλύεται πολύ συμπυκνωμένα η κατάσταση στην Ουκρανία με την ευκαιρία των 25 χρόνων αποχώρησής της από την Σοβιετική Ένωση, ενώ παρατίθεται και ένα σύντομο χρονικό της ουκρανικής Ιστορίας από το 1991 μέχρι σήμερα (ΠΓ).

του Reinhard Lauterbach

Όταν στις 24 Αυγούστου του 1991 –του Σαββάτου, της βδομάδας που ξεκίνησε το «πραξικόπημα του Αυγούστου» στη Μόσχα- το Κοινοβούλιο της Ουκρανικής Σοβιετικής Δημοκρατίας αποφάσισε σε μια ειδική συνεδρίαση την αποχώρηση της Δημοκρατίας από τη Σοβιετική Ένωση, πολλοί πίστεψαν ότι η χώρα θα μπορούσε να έχει μόνο ανοδική πορεία. Η Ουκρανία ήταν βέβαια η δεύτερη πιο σημαντική οικονομικά Δημοκρατία της Ένωσης, τόπος που είχαν την έδρα τους τα πιο σημαντικά ερευνητικά ινστιτούτα και τεράστιες βιομηχανικές περιοχές, που έχουν ένα μεγάλο τμήμα εύφορης μαύρης γης [1] και έναν πληθυσμό 52 εκατομμυρίων κατοίκων. Ακόμη και ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι ανέφερε ότι η Ουκρανία αποτελεί ένα «κόσμημα στην αυτοκρατορία της Ρωσίας», γι’ αυτό –κατά την άποψή του- και οι ΗΠΑ θα έπρεπε να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να παγιώσουν την απόσπασή της από τη Ρωσία. 25 χρόνια αργότερα πέτυχε μόνο το τελευταίο. Ο πληθυσμός της όμως έχει συρρικνωθεί τουλάχιστον κατά δέκα εκατομμύρια λόγω της μετανάστευσης καθώς εξαιτίας της ύπαρξης ενός από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη. Μεγάλα τμήματα της βιομηχανίας σταμάτησαν τη λειτουργία τους, η γη αγοράζεται από τα αμερικάνικα και τα κινέζικα αγροκοντσέρν, και ο απερχόμενος πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Κίεβο, Τζέφρεϋ Πύατ [2], προβλέπει για τη χώρα ένα λαμπρό μέλλον ως «γεωργική υπερδύναμη», χωρίς να του πετάξει κάποιος ένα αβγό στο κεφάλι.

Η Ουκρανία δεν έχει μόνο πρώτες ύλες, αλλά και ένα αξιόλογο «ανθρώπινο κεφάλαιο»: καλά εκπαιδευμένους νέους, εξειδικευμένους κυρίως στους τεχνικούς κλάδους, δυστυχώς έναν κινητό συντελεστή παραγωγής. Ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ρίχνει το βλέμμα με απληστία πάνω στους δεκάδες χιλιάδες Ουκρανούς, ειδικούς στην πληροφορική, και γι’ αυτούς –διαφορετικά απ’ ό,τι ισχύει για την πλατιά μάζα του πληθυσμού- θα βρει σίγουρα μια ρύθμιση για την είσοδό τους στην ΕΕ. Όταν η δική τους κυβέρνηση σε μια διάσκεψη επενδυτών στο Βερολίνο τον περασμένο Οκτώβρη εξήρε την παροχή υπηρεσιών των Ουκρανών προγραμματιστών και, επομένως, ότι αυτοί είναι πιο φτηνοί από τους Κινέζους, και αυτό χωρίς χρονική καθυστέρηση, καθώς και ότι έχουν «ευρωπαϊκή νοοτροπία», τότε είναι εύκολο να πακετάρουν τη βαλίτσα τους και να φύγουν. Όπου να ‘ναι.

Σ’ αυτό που κατέληξε η χώρα στα 25 χρόνια από τότε που αποχώρησε από την ΕΣΣΔ –επειδή δεν μπορεί κανείς να ονομάσει ανεξαρτησία αυτή την κατάσταση με τη δεδομένη οικονομική και πολιτική εξάρτηση της σημερινής Ουκρανίας από τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ, την ΕΕ και την Παγκόσμια Τράπεζα, μ’ ένα συνολικό χρέος 180% του εθνικού προϊόντος-, δεν είναι στην Ουκρανία κανείς ευχαριστημένος. Η οικονομία της χώρας καταστράφηκε και απομυζήθηκε στην αρχή από το 1991 από την ντόπια νομενκλατούρα˙ αυτό μέχρι σήμερα δεν άλλαξε. Ηχηρές έρευνες για διαφθορά στο Κίεβο χρησιμεύουν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους εκπροσώπους του παλιού καθεστώτος, ενόσω οι ύποπτες συναλλαγές των φίλων του Πέτρο Ποροσένκο ανθίζουν. Δεύτερο, σήμερα εκδικείται, το ότι η ουκρανική βιομηχανία ήταν προσανατολισμένη στον καταμερισμό εργασίας μέσα στην Σοβιετική Ένωση και τα προϊόντα της έξω από τα κράτη που την διαδέχτηκαν δεν βρίσκουν τόσο μεγάλη αγορά που να μπορούσαν να συνεχίσουν να πουλιούνται. Οι εθνικιστές, που σήμερα κάνουν κουμάντο στο Κίεβο, ούτως ή άλλως έχουν μεγάλη δυσπιστία απέναντι σ’ αυτή τη βιομηχανία. Η πλειοψηφία των εργοστασίων βρίσκεται στη ρωσόφωνη νότια και ανατολική χώρα. Αυτή η Ουκρανία για τους σημερινούς εξουσιαστές εξακολουθεί ακόμη να είναι πολύ ρώσικη και, ως εκ τούτου, ύποπτη. Στους κατοίκους της δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα παρά την «ημέρα του πουκάμισου», κατά την οποία καθεμιά και καθένας θα πρέπει να τυλιχτεί σ’ ένα απ’ αυτά τα κεντητά ουκρανικά λαογραφικά πουκάμισα [αγγλ: Vyshyvanka, γερμ: Wyschywanka]. Υποδούλωση μέσω αξεσουάρ.

Η Ουκρανία θα είχε μια ευκαιρία αν διατηρούσε τον πολυεθνικό της χαρακτήρα. Για τον σκοπό αυτό, την κληρονομιά του Στεπάν Μπαντέρα, η οποία αποτελεί φρικαλεότητα, θα την είχε κλείσει στο σεντούκι και δεν θα την καλομάθαινε. Δεν θα επρόκειτο για μια βόλτα, αλλά υπό το εθνικά αδιάφορο και οικονομικο-πολιτικά ρεαλιστικό καθεστώς του πρώην προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς οι μισθοί ανέβηκαν –παρά τη διαφθορά που ανθούσε πάντα στην Ουκρανία. Από την περίοδο του ευρωμαιντάν αυτοί πάγωσαν, ενώ το κόστος ζωής ανέβηκε. Σήμερα ο Γιανουκόβιτς, σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, είναι ο πιο δημοφιλής από τους πέντε προέδρους που είχε η Ουκρανία από το 1991. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο –άγνωστος ακόμη- διάδοχος τού Πέτρο Ποροσένκο. Αυτό λέει πολλά για τη σχέση των πολύ φυσιολογικών Ουκρανών –όχι των «αποσχιστών» του Ντονέτσκ- προς τη χώρα τους. Αυτά τα είκοσι πέντε χρόνια δεν αποτελούν αφορμή για γιορτασμούς.


Σύντομο χρονικό της ουκρανικής Ιστορίας από το 1991

24 Αυγούστου 1991:
Το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας ψήφισε μια Διακήρυξη Ανεξαρτησίας.

25 Οκτωβρίου 1991:
Οι βουλευτές εγκρίνουν την ιδιωτικοποίηση της ιδιοκτησίας και μια απελευθέρωση των τιμών.

13 Νοεμβρίου 1992:
Στην Ουκρανία επικρατεί υπερπληθωρισμός. Η χώρα εισάγει το νόμισμα Kupon-Karbowanez.

2 Σεπτεμβρίου 1996:
Το νόμισμα Γρίβνα εισάγεται με μια τιμή 1,21 προς ένα Γερμανικό Μάρκο. Σήμερα η τιμή σε σχέση με το ευρώ είναι 30:1.

24 Νοεμβρίου 2004:
Νικητής των προεδρικών εκλογών ανακοινώνεται ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Μετά από μαζικές διαμαρτυρίες («πορτοκαλί επανάσταση») ακυρώνεται το αποτέλεσμα και κηρύσσεται πρόεδρος ο Βίκτορ Γιούστσενκο

12 Οκτωβρίου 2007:
Ο Γιούστσενκο δίνει εντολή να γιορταστεί η 65η επέτειος της ίδρυσης του UPA [Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός]. Ο UPA συνέργησε με την Βέρμαχτ και τα SS.

7 Φεβρουαρίου 2010:
Ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς εκλέγεται πρόεδρος.

21 Νοεμβρίου 2013:
Η Ουκρανία αποφασίζει το «πάγωμα» μιας συμφωνίας σύνδεσης με την ΕΕ. Η Δύση και οι εθνικιστές οργανώνουν μαζικές διαμαρτυρίες.

22 Φεβρουαρίου 2014:
Πραξικόπημα εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων στο Κίεβο. Ο Γιανουκόβιτς καθαιρείται.

Φεβρουάριος / Μάρτιος 2014:
Στην Ουκρανία αρχίζει ο ένοπλος διωγμός των ρωσόφωνων και των αριστερών πολιτικών. Στο Ντομπάς υπάρχει ένοπλη αντίσταση. Στις 11 Μαρτίου το Κοινοβούλιο της Κριμαίας εγκρίνει μια διακήρυξη ανεξαρτησίας.

16 Μαρτίου 2014:
Σ’ ένα δημοψήφισμα στην Κριμαία, το ΝΑΙ στην επανένωση με τη Ρωσία λαμβάνει το 96,77% των ψήφων.

13 Απριλίου 2014:
Το Κίεβο αρχίζει τον πόλεμο κατά του πληθυσμού της ανατολικής Ουκρανίας.

28 Απριλίου 2014:
Ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ.

2 Μαΐου 2014:
Σε μια επίθεση εθνικιστών κατά διαδηλωτών του αντι-μαιντάν σκοτώθηκαν επίσημα 42 άνθρωποι. Οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι.

9 Μαΐου 2014:
Σφαγή της εθνοφρουράς στη Μαριούπολη.

25 Μαΐου 2014:
Ο δισεκατομμυριούχος Πέτρο Ποροσένκο εκλέγεται πρόεδρος.

2 Ιουνίου 2014:
Το Κίεβο βομβαρδίζει το κέντρο της πόλης του Λουγκάνσκ.

17 Ιουλίου 2014:
Ένα αεροπλάνο της μαλαισιανής αεροπορικής εταιρίας καταρρίπτεται πάνω από το πεδίο μάχης. Και οι 298 επιβάτες έχασαν τη ζωή τους.

2 Σεπτεμβρίου 2014:
Η μάχη της περικύκλωσης του Ιλοβάισκ τελειώνει με μια νίκη της πολιτοφυλακής.

5 Σεπτεμβρίου 2014:
Στο Μινσκ υπογράφεται ένα πρωτόκολλο κατάπαυσης του πυρός.

18 Ιανουαρίου 2015:
Ο ουκρανικός στρατός ξεκινά μια μεγάλη επίθεση στο Ντονμπάς. Η μάχη περικύκλωσης γύρω από την πόλη Ντεμπάλτσεβο τελειώνει με ήττα των στρατευμάτων του Κιέβου.

_______

Σημειώσεις

[1] Η μαύρη γη είναι ένας πολύ σπάνιος τύπος χώματος. Tο χαρακτηριστικό της είναι η υψηλότατη περιεκτικότητά της σε χούμο (από 3% μέχρι και 15%), φωσφορικά οξέα, φωσφόρο και αμμωνία. Έχει μεγάλο βάθος, συχνά περισσότερο από ένα μέτρο. Στην Ουκρανία φθάνει έως και τα 6 μέτρα. Όλα αυτά κάνουν το συγκεκριμένο τύπο χώματος πάρα πολύ εύφορο. Από πολλούς θεωρείται ως το καλύτερο έδαφος για καλλιέργεια, μιας και είναι τόσο πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά που δε χρειάζεται λιπάσματα (ΣτΜ).

[2] Με την ευκαιρία αναφέρουμε, ότι εδώ και λίγες μέρες ο Τζέφρεϋ Πύατ είναι ήδη ο νέος πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Τώρα θα τον έχουμε στο δικό μας «κεφάλι» (ΣτΜ).


Πηγή: junge Welt, 24.08.2016

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.