Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Παιχνίδι με τον παγκόσμιο πόλεμο



Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, παίρνει οξυμένη και επικίνδυνη μορφή. Αυτό που απαιτείται είναι ψυχραιμία, «καθαρό» κεφάλι και εφαρμογή της γνωστής διαλεκτικής αρχής: συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Μόνο έτσι μπορούν να εξαχθούν σωστά συμπεράσματα. Δυστυχώς όλες οι Οργανώσεις της αριστεράς στην Ελλάδα, και στα διεθνή ζητήματα, στις αναλύσεις τους είναι πολύ πίσω –αρκούνται σε γενικολογίες. Στην πραγματικότητα τρέχουν διαρκώς πίσω απ’ τα γεγονότα, χωρίς να διαθέτουν μια συνολική αντίληψη στα ζητήματα που αφορούν στη σύγχρονη γεωπολιτική, τα οποία παρουσιάζουν μια συνεχή κινητικότητα. Στη συνέχεια παρουσιάζουμε σε μετάφραση δυό σημαντικά, κατά την άποψή μας, κείμενα, στα οποία αναλύεται η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, κυρίως το τελευταίο διάστημα, και όχι μόνο (ΠΓ).


Παιχνίδι με τον παγκόσμιο πόλεμο (Ι)

Υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και ειδικοί με το βλέμμα στραμμένο στα αιτήματα για επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Συρία και μετά την παράδοση αντιαεροπορικών πυραύλων σε «αντάρτες», προειδοποιούν για έναν ανοιχτό πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Αντίστοιχα αιτήματα έχουν τεθεί και από εξέχοντες γερμανούς πολιτικούς. Όπως διαπιστώνει ο πρόεδρος των Κοινών Επιτελείων (Joint Chiefs of Staff) των ΗΠΑ, η ανακήρυξη μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Συρία «θα καταστήσει αναγκαία τη διεξαγωγή πολέμου εναντίον της Ρωσίας». Ο Dmitri Trenin, ένας διακεκριμένος εμπειρογνώμονας της εξωτερικής πολιτικής του Carnegie Moscow Center, προειδοποιεί ότι αν παραδίδονται αντιαεροπορικοί πύραυλοι στους «αντάρτες», η Συρία μπορεί να μετατραπεί «σ’ ένα πεδίο μάχης» μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τον Trenin, η πάλη για την εξουσία στη Συρία είναι επίσης το αποτέλεσμα της ρωσικής αναβάθμισης στα προηγούμενα χρόνια, που επιτρέπει στη Μόσχα να επεμβαίνει για πρώτη φορά στρατιωτικά έξω από τα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και έτσι να σπάζει «το πραγματικό μονοπώλιο» των ΗΠΑ «στην παγκόσμια χρήση βίας». Τα αιτήματα που έχουν τεθεί στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία [Γερμανίας] σχετικά με την αύξηση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, στοχεύουν στο σταμάτημα της αναβάθμισης και στη διατήρηση της δυτικής ηγεμονίας.

[Αναλυτικότερα]


Αναβάθμιση της Ρωσίας

Το πώς συνδέονται τα αιτήματα της Δύσης για κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία με την αναβάθμισή της, αυτό μπορεί να φανεί από μια ανάλυση του Dmitri Trenin, διευθυντή του Moscow Center του ιδρύματος των ΗΠΑ Carnegie Endowment. Ο Trenin, ένας από τους έγκριτους ειδικούς σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας, περιέγραψε συνοπτικά την άνοιξη στο περιοδικό των ΗΠΑ Foreign Affairs την αναβάθμιση της Ρωσίας αναφορικά με τις στρατιωτικές της πτυχές. Η αναβάθμιση αυτή ξεκίνησε, σύμφωνα μ’ αυτόν, με την ανταπάντηση των ρωσικών στρατευμάτων τον Αύγουστο του 2008 εναντίον των ενόπλων δυνάμεων της Γεωργίας, οι οποίες βομβάρδισαν την Νότια Οσσετία. Αυτό συνεχίστηκε με το πάρσιμο της Κριμαίας, που πραγματοποιήθηκε ως απάντηση στο πραξικόπημα στην Ουκρανία το οποίο επιβλήθηκε από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, καθώς και με αποσπασματική υποστήριξη των εξεγερμένων στην ανατολική Ουκρανία. Ο ευρέως διαδεδομένος ισχυρισμός, ότι έτσι η Μόσχα διεξήγαγε ξανά ένοπλη πολιτική ισχύος στην Ευρώπη ως πρώτο κράτος από το 1990 και ότι διέκοψε μια ειρηνική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη η οποία ίσχυε για σχεδόν 25 χρόνια, ο Trenin, [κάνοντας αναφορά], μεταξύ άλλων, στους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του 1990, τον παραπέμπει στη σφαίρα των προπαγανδιστικών μύθων. Ωστόσο, -κατά την άποψή του-, η Ρωσία, αφότου ήταν αναγκασμένη να παρακολουθεί την γερμανο-αμερικανική επιδρομή κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999, καθώς και τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ το 2003, χωρίς να έχει συνολικά τη δυνατότητα για αντίσταση, από την αρχή της σύγκρουσης στην Ουκρανία είναι ξανά «διατεθειμένη και σε θέση να ανταγωνιστεί στρατιωτικά το ΝΑΤΟ»: «Η Ρωσία επέστρεψε στην Ευρασία ως σοβαρή στρατιωτική δύναμη» [1].


Το μονοπώλιο βίας των ΗΠΑ έσπασε

Με την στρατιωτική της επέμβαση στον πόλεμο της Συρίας το περασμένο φθινόπωρο, όπως διαπιστώνει ο Trenin, για πρώτη φορά τώρα η Μόσχα παραιτήθηκε από τον στρατιωτικο-πολιτικό της περιορισμό των επιχειρήσεων στα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, -κατά τη γνώμη του-, δεν πραγματοποιήθηκε μόνο «μια εντυπωσιακή Comeback [επιστροφή]» σε μια περιοχή, στην οποία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δεν είχε παίξει κανένα ρόλο –στην Εγγύς Ανατολή˙ [αλλά] επιπλέον έχει σπάσει «το πραγματικό μονοπώλιο χρήσης βίας παγκοσμίως», το οποίο κατείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από την περίοδο της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, αναφέρει ο Trenin. Το «status ως μεγάλη δύναμη» η Μόσχα επιδιώκει τώρα να το σταθεροποιήσει ασφαλώς και «με το να εμφανίζεται στην πλευρά των ΗΠΑ ως συνυποστηρικτής μιας διπλωματικής διαδικασίας» στη Συρία «για να σταματήσει ο πόλεμος». Αν η Ρωσία κατορθώσει να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς στόχους της στη χώρα, «τότε θα μπορούσε να μάθει να κάνει αποτελεσματικά χρήση της στρατιωτικής της ισχύος σε όλο τον κόσμο» και κάθε φορά να επιχειρεί στο ίδιο επίπεδο όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αν αντιθέτως η Μόσχα αποτύχει ή εξαιτίας της επέμβασης είναι αναγκασμένη να υποστεί σημαντικές οικονομικές απώλειες, τότε οι σημερινές της στρατιωτικές επιχειρήσεις έξω από τα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης μπορούν να αποδειχτούν εξαίρεση, αναφέρει ο Trenin [2].


Η σφαγή «επιτρέπεται βάσει του διεθνούς δικαίου»

Η προοπτική ότι η Μόσχα μπορεί με μια νίκη επί των «ανταρτών» στο Χαλέπι –μεταξύ αυτών μέχρι και χιλιάδων μελών του συριακού παρακλαδιού της Αλ Κάιντα- να καταφέρει μια στρατηγική νίκη και να ενθαρρυνθεί για περαιτέρω πολιτικές δραστηριότητες παγκοσμίως, οδηγεί τώρα στη Δύση σε απελπισμένες προσπάθειες να αποσπαστεί το πηδάλιο, με έντονη πολιτική πίεση –ώστε ενδεχομένως όντως να είναι σε θέση να περιορίσει τη Ρωσία σε ένα ρόλο δευτερεύουσας σημασίας. Για αιτιολόγηση χρησιμεύουν τα θύματα των αμάχων από τον πόλεμο στο Χαλέπι. Αν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ενδιαφέρονταν πραγματικά να αποφύγουν απώλειες σε αμάχους, τότε υπήρχαν πολλές ευκαιρίες για αυτό, για παράδειγμα στο Αφγανιστάν, όπου από το 2008 έως το 2015 μόνο από τις αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Βοστώνης έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 7.766 άμαχοι. Επιπλέον, το ίδιο χρονικό διάστημα έχασαν τη ζωή τους στο Αφγανιστάν τουλάχιστον 2.492 άμαχοι κατά τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και των Αφγανών συμμάχων τους [3]. Επιπρόσθετα, σκοτώθηκαν επίσης πολλές χιλιάδες άμαχοι κατά τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και των συμμάχους τους, τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις. Η κυβέρνηση της Γαλλίας ζητά τώρα να έρθουν τα εγκλήματα πολέμου ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, μολαταύτα αυτό θέλει –όπως αναφέρεται- να ισχύσει μόνο για τα υποτιθέμενα ή τα πραγματικά εγκλήματα πολέμου των Ρώσων και Σύρων στρατιωτικών. Τα θύματα, αντίθετα, από τους αμάχους εξαιτίας των βομβών που διαπερνούσαν τα καταφύγια στον πόλεμο του Ιράκ την άνοιξη του 2003, δεν μπήκαν στις γαλλικές επιδιώξεις να φέρουν τους δράστες ενώπιον του δικαστηρίου, όπως και η καταστροφή της ιρακινής πόλης Φαλούτζα από τα στρατεύματα των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2004, όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 800 άμαχοι σύμφωνα με υπολογισμούς του Ερυθρού Σταυρού, καθώς και ο βομβαρδισμός νοσοκομείων από τα βομβαρδιστικά των ΗΠΑ, όπως για παράδειγμα στην Κουντούζ τον Οκτώβριο του 2015. Πρόσφατα στη Γερμανία το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, για μια σφαγή που διέταξε ένας Γερμανός συνταγματάρχης, κατά την οποία στις 4 Σεπτεμβρίου 2009 κοντά στην Κουντούζ έχασαν τη ζωή τους περίπου εκατό άμαχοι, την κατέταξε ρητά ως «επιτρεπόμενη βάσει του διεθνούς δικαίου» [4].


Κυρώσεις «όπως στον Ψυχρό Πόλεμο»

Τις τελευταίες ημέρες εντάθηκαν οι φωνές ώστε να αυξηθούν οι πρόσφατες κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία εξαιτίας των άμαχων νεκρών κατά τις επιθέσεις στο Χαλέπι. Ήδη στις 8 Οκτωβρίου ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής, Νόρμπερτ Ρέτγκεν (Norbert Röttgen, CDU / Χριστιανοδημοκρατική Ένωση), ζήτησε νέες κυρώσεις εναντίον της Μόσχας και αυτό το εξήγησε ως εξής: «Το να μην υπάρξουν συνέπειες και κυρώσεις για τα πιο βαριά εγκλήματα πολέμου, αυτό θα ήταν σκάνδαλο» [5]. Εν όψει των εγκλημάτων πολέμου της Δύσης, η δήλωση αυτή κινείται σε λεπτό πάγο [γίνεται σε μια κατάσταση κρίσιμη]. Την ίδια μέρα ο Έλμαρ Μπροκ (Elmar Brok, CDU), συμφώνησε με τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου της ΕΕ: Κατά την άποψή του η ΕΕ θα πρέπει να αρνηθεί στη Μόσχα σύγχρονες τεχνολογίες, «όπως έχουμε ήδη κάνει την εποχή του Ψυχρού Πολέμου». Ανταποκρίσεις, σύμφωνα με τις οποίες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) τείνει σε νέες κυρώσεις, είναι ακόμη ανεπιβεβαίωτες. Την αντίθεσή τους εξέφρασαν μέχρι στιγμής, μεταξύ άλλων, πολιτικοί του SPD [Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας] και κυρίως σοσιαλδημοκράτες υπουργοί Εξωτερικών άλλων χωρών της ΕΕ, μεταξύ αυτών του Λουξεμβούργου και της Αυστρίας. Η επιμονή για επιβολή κυρώσεων βρίσκει όμως υποστήριξη από τη Συμμαχία 90/Οι Πράσινοι (Bündnis 90/Die Grünen). Η πρόεδρος της κοινοβουλευτικής τους ομάδας στη Μπούντεσταγκ [γερμανική βουλή], Κάτριν Γκαίρινγκ-Έκαρτ (Katrin Göring-Eckardt), το περασμένο Σαββατοκύριακο είχε δηλώσει ότι η γερμανική κυβέρνηση πρέπει «να ξεκινήσει μια διαδικασία για την επιβολή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας για τη βάρβαρη δράση της στη Συρία» [6]. Το αίτημα αυτό το ενίσχυσε τώρα αυτό το Σαββατοκύριακο και το συμπλήρωσε στην ομιλία της με τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων [7]. Ο πολιτικός της CDU, Μπροκ, είχε ήδη από πριν ζητήσει να εξοπλιστούν σε μεγάλο βαθμό οι «αντάρτες» στη Συρία –μεταξύ άλλων, με αντιαεροπορικούς πυραύλους [8].


Άγρυπνες νύχτες

Υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και ειδικοί προειδοποιούν επίμονα για τη συνέχιση της πορείας κλιμάκωσης, όπως την απαιτούν για παράδειγμα πολιτικοί της CDU και της Συμμαχίας 90/Οι Πράσινοι. Σχετικά με το αίτημα για την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Συρία, ή πάνω από τμήματα της χώρας, ο πρόεδρος των Κοινών Επιτελείων των ΗΠΑ, στρατηγός Γιόζεφ Ντάνφορντ (Joseph Dunford), δήλωσε: «Αυτό θα καθιστούσε αναγκαία τη διεξαγωγή του πολέμου ενάντια στη Συρία και τη Ρωσία. Αυτή είναι μια αρκετά σημαντική απόφαση» [9]. Με το βλέμμα στραμμένο σε μια πιθανή προμήθεια με αντιαεροπορικούς πυραύλους στους «αντάρτες» στη Συρία, ο ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Trenin του Carnegie Moscow Center, προειδοποίησε ξανά ότι η Συρία μπορεί εύκολα να μετατραπεί «σε ένα πεδίο μάχης» μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ: «όταν οι αντιπρόσωποι (Stellvertreter) στοχεύουν αρχικά στα αφεντικά (Chefs) –εννοούσε ενδεχόμενες επιθέσεις των «ανταρτών» με αντιαεροπορικούς πυραύλους σε ρωσικά βομβαρδιστικά ή επίσης ανταποδώσεις των συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων ενάντια σε ενδεχόμενες επιθέσεις των ΗΠΑ- «και τα αφεντικά στη συνέχεια δεν ανταποδίδουν τα χτυπήματα στους αντιπροσώπους, αλλά μεταξύ τους» [10]. Ο Trenin, ένας συνετός ειδικός, που δεν είναι επιρρεπής στην κινδυνολογία, γράφει: «Αυτή είναι μια εξαιρετικά ανασφαλής προοπτική, που θα προκαλέσει άγρυπνες νύχτες στους ανθρώπους στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον». Αντ’ αυτού, όμως, -αναφέρει ο Trenin-, «η Ρωσία του Πούτιν» στα δυτικά μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο «όπως οι παλιοί αντίπαλοι της Αμερικής –από τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία, τον Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, μέχρι τον Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη», και στην ανατολική Ευρώπη μάλιστα, «ζητωκραυγάζονται» στο μεταξύ οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών των ΗΠΑ, οι οποίοι αντιτίθενται στους Ρώσους –και κερδίζουν». Ο Trenin συμπεραίνει στεγνά: «Η ιδέα για έναν πόλεμο στη Συρία μεταξύ των υπερδυνάμεων δεν είναι πολύ παρατραβηγμένη».


Πηγή: german-foreign-policy.com/de, 18.10.2016
_______

Σημειώσεις

[1], [2] Dmitri Trenin: The Revival of the Russian Military. Στο: Foreign Affairs, May/June 2016. σ. 23-29.

[3], [4] Βλ.: Die zivilen Opfer der Kriege. german-foreign-policy.com, 10.10.2016.

[5] CDU-Politiker fordern Sanktionen gegen Russland. www.tagesspiegel.de, 07.10.2016.

[6] Severin Weiland: Merkels Russland-Dilemma. www.spiegel.de, 09.10.2016.

[7] Katrin Göring-Eckardt: Der Druck auf Assad und Putin muss wachsen. Frankfurter Allgemeine Zeitung, 15.10.2016.

[8] CDU-Politiker fordern Sanktionen gegen Russland. www.tagesspiegel.de, 07.10.2016. Βλέπε επίσης: Raketen für den Jihad. german-foreign-policy.com, 29.09.2016.

[9] Jonathan Marcus: Aleppo: Is a no-fly zone the answer? www.bbc.co.uk, 11.10.2016.

[10] Dmitri Trenin: The Prospect of a Superpower War in Syria is Hardly Far-Fetched. carnegie.ru, 05.10.2016.




Παιχνίδι με τον παγκόσμιο πόλεμο (ΙΙ)

Η γερμανική κυβέρνηση συνοδεύει την στρατιωτική επίθεση των τζιχαντιστών στο Χαλέπι, που ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο, με την ενίσχυση της πίεσής της πάνω στη Ρωσία. Η Μόσχα πρέπει –κατά την άποψή της- να φροντίσει «ως ο πιο σημαντικός υποστηρικτής του καθεστώτος» της Δαμασκού, να γίνει τώρα δυνατή «μια βιώσιμη συμφωνία για το Χαλέπι», ζητά ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγιερ (Frank-Walter Steinmeier). Πραγματικά, η κατάπαυση του πυρός που πάρθηκε με πρωτοβουλία της Ρωσίας στο τέλος της περασμένης βδομάδας διακόπηκε από τους «αντάρτες», οι οποίοι, όπως αναφέρει ένας Βρετανός δημοσιογράφος από το Χαλέπι, εμπόδισαν επίσης την εκκένωση του άμαχου πληθυσμού, με βομβαρδισμούς των διαδρόμων διαφυγής. Όπως σωστά αναφέρθηκε, σχετικά με τις πρακτικές του IS για την ιρακινή πόλη Μοσούλη, χρησιμοποιεί τους αμάχους ως «ανθρώπινες ασπίδες». Η γερμανική κυβέρνηση αυξάνει την πίεσή της σε μια χρονική στιγμή, που η Μόσχα ενισχύει την στρατιωτική της θέση στην ανατολική Μεσόγειο, τώρα με την αποστολή μιας ομάδας μάχης με αεροπλανοφόρο μπροστά από τις ακτές της Συρίας. Όπως λέγεται, θα συνεισφέρει στο να βρίσκεται η Ρωσία στο ίδιο επίπεδο με τις δυτικές δυνάμεις˙ η Μπούντεσβερ [γερμανικός στρατός] συμμετέχει επίσης με μια φρεγάτα στη στρατιωτική αποστολή του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Σαρλ ντε Γκωλ» («Charles de Gaulle») στην περιοχή, στην οποία αυτό το διάστημα κατευθύνεται το ρωσικό αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ». Αιτήματα που προέρχονται ιδιαίτερα από την κομματική ηγεσία της Συμμαχίας 90/Οι Πράσινοι, να επιβληθεί μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων για τη Συρία, προετοιμάζουν μια περαιτέρω κλιμάκωση διακινδυνεύοντας τον άμεσο πόλεμο με την Ρωσία.

[Αναλυτικότερα]


Η επίθεση των τζιχαντιστών

Η τρέχουσα επίθεση των «ανταρτών» στο Χαλέπι, μεταξύ αυτών και πολυάριθμοι τζιχαντιστές, προετοιμάστηκε συστηματικά τις προηγούμενες ημέρες και ανακοινώθηκε δημοσίως, εκμεταλλευόμενοι την κατάπαυση του πυρός που παρείχε η Μόσχα. Ήδη την Παρασκευή ένας διοικητής του παρακλαδιού της Αλ Κάιντα στη Συρία, Τζαμπχάτ Φάταχ Αλ Σαμ [1], ανακοίνωσε ότι περιμένει «το σήμα εκκίνησης για μια αποφασιστική μάχη, η οποία θα εκπλήξει το καθεστώς και το στρατό του» [2]. Τα σχέδια για την επίθεση, σύμφωνα με τον Αμερικανό ειδικό για τη Συρία, Τσαρλς Λίστερ (Charles Lister), ναι μεν έχουν αναπτυχθεί από μια συμμαχία «ανταρτών» τζιχαντιστών χωρίς τη συμμετοχή της Τζαμπχάτ Φάταχ Αλ Σαμ, συμμετείχε όμως η ισχυρή τζιχαντιστική Οργάνωση Αράρ αλ Σαμ˙ το παρακλάδι της Αλ Κάιντα, Τζαμπχάτ Φάταχ Αλ Σαμ συμφώνησε ωστόσο να συμμετέχει στην επίθεση που ξεκίνησε τώρα. Σύμφωνα με τον Λίστερ, ο οποίος έχει αποκλειστικές επαφές με τους «αντάρτες», οι πρώτες επιθέσεις ξεκίνησαν ήδη αυτό το Σάββατο. Αρχικός στόχος είναι να παρθεί ξανά μια στρατηγικής σημασίας οδός (Castello Road). «Κράτη από την περιοχή» έδωσαν «ουσιαστική υποστήριξη», ανέφερε ο Λίστερ. Στην ουσία, κατά μεγάλη πιθανότητα πρόκειται για τα κράτη Τουρκία και/ή Σαουδική Αραβία.


Παρεμπόδιση της διαφυγής

Πριν ξεκινήσουν την επίθεσή τους οι «αντάρτες» σαμποτάρισαν στοχευμένα τόσο τη διαφυγή των αμάχων όσο και τη συνθηκολόγηση ενός τμήματος των «ανταρτών». Σε συνεργασία με τη Ρωσία η συριακή κυβέρνηση στις αρχές της πρόσφατης κατάπαυσης του πυρός είχε δημιουργήσει έξι διαδρόμους διαφυγής για τους αμάχους και δυό για τους «αντάρτες» που θα συνθηκολογούσαν˙ τα Ηνωμένα Έθνη επιβεβαίωσαν ότι έχουν λάβει τις απαραίτητες εγγυήσεις για την ασφάλεια. Τόσο ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army) όσο και η συριακή αντιπολίτευση που βρίσκεται στην εξορία, διαμαρτυρήθηκαν ενάντια σ’ αυτό˙ αν «οι άνθρωποι» μεταφερθούν «μακριά από το Χαλέπι», ισχυρίστηκαν, τότε «ευνοείται το καθεστώς» [3]. Πραγματικά, ένας Βρετανός ρεπόρτερ ανέφερε ήδη την Πέμπτη το βράδυ, ότι οι «αντάρτες» επιτέθηκαν με ένταση συστηματικά στο διάδρομο διαφυγής τον οποίο παρατηρούσε˙ οι άμαχοι, όπως ανέφερε, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο ανατολικό Χαλέπι, το οποίο ελέγχεται από τους «αντάρτες», η διαφυγή από την περιοχή της μάχης ήταν αδύνατη –και ότι ο ίδιος γλύτωσε επίσης μετά βίας από το θάνατο [4]. Οι πρακτικές των «ανταρτών» οι οποίες εμποδίζουν τη διαφυγή στο ανατολικό Χαλέπι μοιάζουν πάρα πολύ με αυτές των τζιχαντιστών, και επομένως με εκείνες που οι ειδικοί παρατήρησαν αυτό το διάστημα στη Μοσούλη. Άμαχοι, οι οποίοι ήθελαν να διαφύγουν από εκεί, βρίσκονταν σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, αναφέρει ένα μέλος της Οργάνωσης «Σώστε τα παιδιά» (Save the Children): «Εκεί υπάρχουν σκοπευτές (του IS, της Σύντ), εκεί υπάρχουν νάρκες» [5]. Η παρεμπόδιση της διαφυγής από τον IS στη Μοσούλη θεωρείται στη Δύση σε μεγάλο βαθμό ως εγκληματική πολεμική πράξη χρησιμοποίησης αμάχων ως «ανθρώπινες ασπίδες».


Πίεση πάνω στη Ρωσία

Το Βερολίνο αντιδρά στη νέα κλιμάκωση των συγκρούσεων –με ανοιχτή πίεση πάνω στη Ρωσία. «Η Μόσχα ως ο πιο σημαντικός υποστηρικτής του καθεστώτος» στη Δαμασκό πρέπει «να συνεχίσει να επιβάλλει την επιρροή της, ώστε να γίνει δυνατή μια βιώσιμη συμφωνία για το Χαλέπι και, τελικά, για μια κατάπαυση του πυρός σε όλη τη Συρία», ανέφερε ο υπουργός Εξωτερικών Βάλτερ Στάινμαγιερ το Σάββατο [6]. Ενόσω δεν αποκλείεται η επέκταση των κυρώσεων ενάντια στη Ρωσία, η γερμανική κυβέρνηση προσπαθεί παραπέρα για μια στενή συνεργασία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία, οι οποίες θεωρούνται ότι υποστηρίζουν παραπέρα τους «αντάρτες» στο Χαλέπι. Τα δυό αυτά κράτη ανήκαν και το πρώτο εξάμηνο του 2016 και πάλι στους δέκα πιο σημαντικούς παραλήπτες των γερμανικών εξαγωγών στρατιωτικών εξοπλισμών [7].


Το τέλος της αποκλειστικής παρουσίας του ΝΑΤΟ

Η γερμανική κυβέρνηση αυξάνει την πίεση πάνω στη Μόσχα σε μια στιγμή που η Ρωσία ενισχύει την στρατιωτική της παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο. Ρωσικά πολεμικά πλοία διασχίζουν ξανά τακτικά –μετά από δυό δεκαετίες διαλείμματος- από το 2013, τη Μεσόγειο. Πέρυσι πραγματοποίησαν εκεί τα πρώτα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το κινεζικό πολεμικό ναυτικό. Ήδη από πριν, τον Φεβρουάριο του 2015, η Μόσχα είχε κλείσει μια συμφωνία με την Κύπρο για την χρήση των κυπριακών λιμανιών από το ρωσικό πολεμικό ναυτικό. Ήδη τώρα βρίσκονται στο δρόμο περίπου δέκα πολεμικά πλοία όχι πολύ μακριά από τις ακτές της Συρίας˙ στο πλαίσιο της ρωσικής επέμβασης στη Συρία εκτόξευσαν πυραύλους Κρουζ –όχι τελευταία, για να δείξουν την ικανότητα δράσης τους. Πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε επιπλέον το ταξίδι του από την Αρκτική Θάλασσα προς τη Μεσόγειο το ρωσικό αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ», το οποίο αναμένεται επίσης κοντά στις ακτές της Συρίας. Το αεροπλανοφόρο αυτό μπορεί να φέρει πάνω του περισσότερα από 50 αεροπλάνα, επιπλέον είναι εξοπλισμένο με βαριά όπλα και συνοδεύεται από επτά ακόμη περίπου πολεμικά πλοία. Τα αεροπλάνα και τα όπλα που βρίσκονται στο κατάστρωμα θα μπορούσαν «να χρησιμοποιηθούν για χτυπήματα εναντίον τρομοκρατών», αναφέρεται στο ρωσικό Τύπο˙ δεν πρόκειται όμως απλά –σύμφωνα με τον ισχυρισμό- να συμπληρώσουν την ρωσική παρουσία του πολεμικού ναυτικού στην Εγγύς Ανατολή με μια επιπλέον συνιστώσα στον αέρα [8]. Η αποστολή της ομάδας μάχης του αεροπλανοφόρου πραγματοποιείται λίγο μόνο μετά την εγκατάσταση των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S 300 στη Συρία. Ο πύραυλοι αυτοί θεωρούνται πολύ σύγχρονοι˙ ακόμη και από τις ίδιες τις ΗΠΑ μπορεί ν’ ακούσει κανείς συγκρατημένες μέχρι και επιφυλακτικές τοποθετήσεις στο ζήτημα, για το αν η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ μπορεί να καταβάλει το σύστημα αυτό χωρίς πολύ μεγάλες δυσκολίες.


Κίνδυνος σύγκρουσης

Με τις στρατιωτικές της δραστηριότητες στην ανατολική Μεσόγειο η Ρωσία σταδιακά ακολουθεί τις δυτικές δυνάμεις, στη στρατιωτική παρουσία των οποίων όλο και περισσότερο συμβάλλει με τη σειρά της και η Γερμανία. Το γερμανικό πολεμικό ναυτικό συμμετέχει ήδη εδώ και δέκα χρόνια στην αποστολή του ΟΗΕ μπροστά από τις ακτές του Λιβάνου˙ στο πλαίσιο των ασκήσεων και των διελεύσεων στην ανατολική Μεσόγειο είναι τακτικά παρών και τελευταία έστειλε εκεί την φρεγάτα «Άουγκσμπουργκ», όπου αυτό το διάστημα συμμετέχει στην προστατευτική συνοδεία για το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ». Τα μαχητικά αεροσκάφη που απογειώνονται, στον πόλεμο πετούν εναντίον του IS, ενώ τα ρωσικά βομβαρδιστικά θα απογειώνονται στον πόλεμο από τον «Ναύαρχο Κουζνέτσοφ» και θα επιτίθενται στους άλλους τζιχαντιστές στη Συρία. Ο αριθμός των πιλότων της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, που για τις επιθέσεις τους χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της Συρίας, αυξάνεται. Σύντομα η Μπούντεσταγκ [γερμανική βουλή] θα αποφασίσει επιπρόσθετα για τη δράση των Γερμανών στρατιωτών με τα AWACS του ΝΑΤΟ, τα οποία ελέγχουν τον εναέριο χώρο της Συρίας. Με την νέα αύξηση της πυκνότητας των πτήσεων δεν αυξάνεται μόνο –όπως και πάνω από την Βαλτική Θάλασσα- ο κίνδυνος μιας κλιμάκωσης εξαιτίας μιας αθέλητης σύγκρουσης, αλλά και ο κίνδυνος μιας άμεσης ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των κρατών του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, σε περίπτωση που οι δυτικές δυνάμεις επεκτείνουν τις επιθέσεις τους και κηρύξουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Συρία, ή ακόμη αν αρχίσουν άμεσα επιθέσεις στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.


Έτοιμοι για κλιμάκωση

Και τα δυό δεν μπορούν πλέον να αποκλειστούν. Ηγετικά στελέχη της Συμμαχίας 90/Οι Πράσινοι, στο μεταξύ, προτρέχουν με την απαίτησή τους για κήρυξη μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων˙ μετά την πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στη Μπούντεσταγκ, Κάτριν Γκαίρινγκ-Έκαρτ (Katrin Göring-Eckardt), τώρα και ο πρόεδρος του κόμματος Τζεμ Ετσντεμίρ (Cem Özdemir) κάλεσε τουλάχιστον για «μια εκτεταμένη διεθνή απειλή, για μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων». Στο ερώτημα αν θα έπρεπε να το «αναλάβουν οι Ευρωπαίοι», «σε περίπτωση που οι Αμερικανοί παραμείνουν παθητικοί», ο Ετσντεμίρ απάντησε με ένα απόσπασμα, ότι είναι «σύμφωνος» με τον υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας Ζαν Μαρκ Ερό (Jean-Marc Ayrault) «ότι, η απραξία μπορεί να είναι το ίδιο άσχημη όπως και μια εσφαλμένη επέμβαση» [9]. Σ’ αυτό το ζήτημα, όχι μόνο στο Βερολίνο, αλλά και στην Ουάσιγκτον, γίνονται όλο και πιο δυνατές οι φωνές να επιταχυνθεί η στρατιωτική κούρσα στη σύγκρουση στη Συρία –με το βλέμμα στραμμένο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές.


Πηγή: german-foreign-policy.com/de, 24.10.2016
_______

Σημειώσεις

[1] Το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία μέχρι πρόσφατα επιχειρούσε με το όνομα Τζαμπχάτ Φάταχ αλ Νούσρα, στο μεταξύ, όμως, επίσημα έφυγε από την Αλ Κάιντα και άλλαξε το όνομά του σε Τζαμπχάτ Φάταχ Αλ Σαμ. Ειδικοί αξιολογούν αυτό το βήμα ομόφωνα ως κίνητρο τακτικής και δεν αποδίδουν στον υποτιθέμενο χωρισμό από την Αλ Κάιντα κανενός είδους πραγματικό περιεχόμενο.

[2] Syria: Aleppo attack 'pause' ridiculed by rebels. www.aljazeera.com, 21.10.2016.

[3] Hilfsaktion für Aleppo verschoben. Frankfurter Allgemeine Zeitung, 22.10.2016.

[4] Την έκθεση μπορεί να την δει κανείς εδώ: www.youtube.com/watch?v=H3pHFBZmVEI.

[5] Paul McLeary, Dan de Luce: Civilians in Mosul Face «Impossible Choice». foreignpolicy.com, 20.10.2016.

[6] Steinmeier mahnt Russland zu Einfluss auf Assad. www.welt.de, 23.10.2016.

[7] Βλ.: Ein Spitzenkäufer deutschen Kriegsgeräts. german-foreign-policy.com, 20.10.2016.

[8] Russian warships pass through English channel. www.bbc.co.uk, 21.10.2016.

[9] Annett Meiritz, Roland Nelles: «Assad und Putin bomben Syrien zurück in die Steinzeit». www.spiegel.de, 15.10.2016.


Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.