Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Προς τους συντρόφους που ρεύουν στην αιχμαλωσία



του Βλαντίμιρ Ι. Λένιν

Σύντροφοι! Στη Ρωσία έγινε επανάσταση.

Οι εργάτες της Πετρούπολης και της Μόσχας πρόβαλαν και πάλι σαν πρωτουργοί του μεγάλου απελευθερωτικού κινήματος. Κήρυξαν πολιτική απεργία. Βγήκαν στους δρόμους με κόκκινες σημαίες. Πάλεψαν σαν λιοντάρια με την τσαρική αστυνομία, τη χωροφυλακή και τη μικρή εκείνη μερίδα του στρατού που δεν πέρασε αμέσως με το μέρος του λαού. Μόνο στην Πετρούπολη οι νεκροί και τραυματίες ξεπερνούν τις 2000. Με το αίμα τους οι ρώσοι εργάτες πλήρωσαν την ελευθερία της χώρας μας.

Οι διεκδικήσεις των εργατών ήταν: ψωμί, λευτεριά, ειρήνη.

Ψωμί – γιατί ο λαός της Ρωσίας πεινά, όπως σ’ όλες σχεδόν τις χώρες που συμμετέχουν στο σημερινό ληστρικό πόλεμο.

Λευτεριά – γιατί η τσαρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη τον πόλεμο, μετάτρεψε οριστικά όλη τη Ρωσία σε μια απέραντη φυλακή.

Ειρήνη – γιατί οι εργάτες της Ρωσίας, όπως και οι πιο συνειδητοί εργάτες των άλλων χωρών, δεν θέλουν πια να πεθαίνουν για τα συμφέροντα μιας χούφτας βαθύπλουτων, δεν θέλουν πια να διεξάγουν τον εγκληματικό πόλεμο, που τον άρχισαν οι εστεμμένοι και μη εστεμμένοι ληστές.

Η πλειοψηφία των στρατιωτών της φρουράς της Πετρούπολης και της Μόσχας πέρασε με το μέρος των εξεγερμένων εργατών. Οι χακοφορεμένοι εργάτες και αγρότες έδωσαν αδελφικά το χέρι στους μη χακοφορεμένους εργάτες και αγρότες. Η καλύτερη μερίδα των αξιωματικών προσχώρησε στην επανάσταση. Τους αξιωματικούς, που θέλησαν να πάνε ενάντια στο λαό, οι στρατιώτες τους τουφέκισαν.

Την επανάσταση την έκαναν οι εργάτες και οι στρατιώτες. Όμως, την εξουσία, όπως συνέβηκε και σε άλλες επαναστάσεις, την άρπαξε στην αρχή η αστική τάξη. Η Κρατική δούμα, στην οποία οι τσιφλικάδες και οι καπιταλιστές διαθέτουν τη τεράστια πλειοψηφία, έβαλε όλα τα δυνατά της για να συμφιλιωθεί με τον τσάρο Νικόλαο Β’. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, τότε που στους δρόμους της Πετρούπολης έβραζε κιόλας ο εμφύλιος πόλεμος, η Κρατική δούμα έστελνε στον τσάρο το ένα τηλεγράφημα μετά το άλλο, εκλιπαρώντας τον να δεχτεί να κάνει μικροπαραχωρήσεις και να διατηρήσει έτσι το στέμμα του. Δεν είναι η Κρατική δούμα –η Δούμα των τσιφλικάδων κι των βαθύπλουτων- μα οι εξεγερμένοι εργάτες και στρατιώτες που ανάτρεψαν τον τσάρο. Όμως η νέα Προσωρινή κυβέρνηση διορίστηκε από την Κρατική δούμα.

Η Προσωρινή αυτή κυβέρνηση αποτελείται από εκπροσώπους των φιλελεύθερων καπιταλιστών και μεγάλων γαιοκτημόνων. Τις κυριότερες θέσεις στην κυβέρνηση τις κατέχουν: ο πρίγκιπας Λβοφ (μεγαλοτσιφλικάς και μετριοπαθέστατος φιλελεύθερος), ο Α. Γκοτσκόφ (συνεργάτης του Στολίπιν, που ενέκρινε την εποχή εκείνη τη χρησιμοποίηση στρατοδικείων ενάντια στους επαναστάτες), ο Τερεστσένκο (μεγαλοεργοστασιάρχης ζάχαρης, εκατομμυριούχος), ο Μιλιουκόφ (πάντα υπεράσπιζε και υπερασπίζει και τώρα το ληστρικό πόλεμο, στον οποίο έριξαν τη χώρα μας ο τσάρος Νικόλαος με τη συμμορία του). Ο «δημοκράτης» Κερένσκι κλήθηκε στη νέα κυβέρνηση μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί μια επίφαση «λαϊκής» κυβέρνησης, για να έχουν κάποιο «δημοκράτη» που να λέει στο λαό ηχηρά, αλλά κούφια λόγια, την ώρα που οι Γκουτσκόφ και οι Λβόφ θα κάνουν το αντιλαϊκό τους έργο.

Η νέα κυβέρνηση θέλει τη συνέχιση του ληστρικού πολέμου. Είναι εντολοδόχος των ρώσων, των άγγλων και γάλλων καπιταλιστών που –όπως και οι γερμανοί καπιταλιστές- θέλουν οπωσδήποτε «να χτυπηθούν ως το τέλος» και να κερδίσουν αυτοί τα καλύτερα κομμάτια της λείας. Η κυβέρνηση αυτή δεν θέλει και ούτε μπορεί να δώσει στη Ρωσία ειρήνη.

Η κυβέρνηση δεν θέλει να αφαιρέσει τη γη από τους τσιφλικάδες προς όφελος του λαού, δεν θέλει να φορτώσει τα βάρη του πολέμου στους πλούσιους. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να δώσει στο λαό ψωμί. Οι εργάτες και ο φτωχός πληθυσμός γενικά είναι αναγκασμένοι να πεινούν όπως και πριν.

Η νέα κυβέρνηση αποτελείται από καπιταλιστές και τσιφλικάδες. Η κυβέρνηση αυτή δεν θέλει να δώσει στη Ρωσία πλήρη ελευθερία. Κάτω από την πίεση των εξεγερμένων εργατών και στρατιωτών υποσχέθηκε να συγκαλέσει Συντακτική Συνέλευση που να αποφασίσει πως θα οργανωθεί η Ρωσία. Όμως παρελκύει την προκήρυξη εκλογών Συντακτικής Συνέλευσης, θέλοντας να κερδίσει χρόνο και ύστερα να εξαπατήσει το λαό, πράγμα που έκαναν πολλές φορές στην ιστορία οι κυβερνήσεις αυτού του είδους. Δεν θέλει τη δημιουργία λαοκρατικής δημοκρατίας στη Ρωσία. Το μόνο που θέλει είναι να ανεβάσει στο θρόνο στη θέση του κακού τσάρου Νικολάου Β΄ τον τάχα «καλό» τσάρο Μιχαήλ. Θέλει την εξουσία στη Ρωσία να μην την έχει ο ίδιος ο λαός, μα ο νέος τσάρος μαζί με την αστική τάξη.

Τέτοια είναι η κυβέρνηση.

Όμως στην Πετρούπολη δίπλα σ’ αυτή την κυβέρνηση οργανώνεται βαθμιαία μια άλλη κυβέρνηση. Οι εργάτες και οι στρατιώτες σχημάτισαν το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Κάθε χίλιοι εργάτες ή στρατιώτες εκλέγουν έναν βουλευτή. Το Σοβιέτ αυτό συνεδριάζει τώρα στα ανάκτορα της Ταυρίδας με πάνω από 1000 πληρεξούσιους. Και αποτελεί μια αληθινά λαϊκή αντιπροσωπεία.

Το Σοβιέτ αυτό μπορεί να κάνει στην αρχή τούτα ή εκείνα τα λάθη. Αλλά αναπόφευκτα θα φτάσει να απαιτεί βροντόφωνα και επιτακτικά: ειρήνη, ψωμί, λαοκρατική δημοκρατία.

Το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών παλεύει για την άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης, για τη συμμετοχή των στρατιωτών στις εκλογές και για τη λύση του ζητήματος του πολέμου και της ειρήνης. Το Σοβιέτ παλεύει για τη μεταβίβαση της γης του τσάρου και των τσιφλικάδων στα χέρια της αγροτιάς. Το Σοβιέτ παλεύει για τη δημοκρατία και ούτε θέλει να ακούσει για ανακήρυξη καινούργιου «καλού» τσάρου. Το Σοβιέτ απαιτεί γενικό και ίσο δικαίωμα ψήφου για όλους τους άντρες και για όλες τις γυναίκες. Το Σοβιέτ πέτυχε τη σύλληψη του τσάρου και της τσαρίνας. Το Σοβιέτ θέλει να δημιουργήσει μια επιτροπή επιτήρησης που να ελέγχει κάθε βήμα της νέας κυβέρνησης και που στην πράξη να γίνει η ίδια κυβέρνηση. Το Σοβιέτ επιδιώκει τη συμμαχία με τους εργάτες όλων των άλλων χωρών για να χτυπήσουν συντονισμένα τους καπιταλιστές. Πολυάριθμοι εργάτες-επαναστάτες, επωφελούμενοι από την ελευθερία, πήγαν στο μέτωπο για να συνεννοηθούν με τους στρατιώτες πώς να δράσουν από κοινού, πώς να βάλουν τέρμα στον πόλεμο, πώς να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα του λαού, πώς να σταθεροποιήσουν την ελευθερία στη Ρωσία. Στην Πετρούπολη εκδίδεται και πάλι η σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Πράβντα» [1], που βοηθά τους εργάτες να εκπληρώσουν όλα αυτά τα μεγάλα καθήκοντα.

Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα, σύντροφοι.

Σεις, που ρεύετε στην αιχμαλωσία, δεν μπορείτε να μείνετε αμέτοχοι. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι ότι και στο μερτικό σας θα πέσει, ίσως, σύντομα ένα σπουδαίο καθήκον.

Οι εχθροί της ρωσικής ελευθερίας υπολογίζουν κάποτε σε σας. Λένε: στην αιχμαλωσία βρίσκονται περίπου 2 εκατομμύρια στρατιώτες˙ αν αυτοί, γυρίζοντας στην πατρίδα, περάσουν με το μέρος του τσάρου, εμείς μπορούμε να ανεβάσουμε ξανά στο θρόνο τον Νικόλαο ή τον «πολυαγαπημένο» του αδελφούλη. Στην ιστορία υπάρχουν και περιπτώσεις ο χθεσινός εχθρός να συμφιλιώνεται με το βασιλιά που έχει ανατραπεί και να του δίνει τους αιχμαλώτους στρατιώτες του για να τον βοηθήσουν να παλέψει ενάντια στο λαό του… [2]

Σύντροφοι! Παντού, όπου έχετε τη σχετική δυνατότητα, συζητάτε τα μεγάλα γεγονότα που συντελούνται στην πατρίδα μας. Διακηρύξτε δυνατά, ότι, μαζί με την καλύτερη μερίδα των ρώσων στρατιωτών, δεν θέλετε τον τσάρο, ότι απαιτείτε ελεύθερη δημοκρατία, μεταβίβαση της γης των τσιφλικάδων στους αγρότες χωρίς αποζημίωση, οκτάωρο, άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης. Διακηρύξτε ότι τάσσεστε με το μέρος του Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Πετρούπολης, ότι γυρίζοντας στη Ρωσία θα ταχθείτε όχι υπέρ του τσάρου, μα ενάντια στον τσάρο, όχι υπέρ των τσιφλικάδων και των βαθύπλουτων, μα ενάντιά τους.

Παντού, όπου υπάρχει δυνατότητα γι’ αυτό, οργανωθείτε, παίρνετε αποφάσεις σ’ αυτό το πνεύμα, εξηγείτε στους καθυστερημένους συντρόφους τι μεγάλο γεγονός συνέβηκε στη χώρα μας.

Αρκετές πίκρες δοκιμάσατε και πριν από τον πόλεμο και στη διάρκεια του πολέμου και στην αιχμαλωσία. Τώρα τραβάμε για καλύτερες μέρες. Η αυγή της ελευθερίας γλυκοχαράζει.

Γυρίστε στη Ρωσία σαν στρατός της επανάστασης, σαν στρατός του λαού και όχι σαν στρατός του τσάρου. Και το 1905 οι αιχμάλωτοι που γύρισαν από την Ιαπωνία έγιναν οι καλύτεροι αγωνιστές της ελευθερίας.

Γυρνώντας στην πατρίδα, θα σκορπίσετε σ’ όλη τη χώρα. Φέρτε λοιπόν σα κάθε μακρινή γωνιά, σε κάθε ρωσικό χωριό που υποφέρει από την πείνα, τα δοσίματα και τις ταπεινώσεις, το μήνυμα της ελευθερίας. Διαφωτίζετε τα αδέλφια σας, τους αγρότες: διώχνετε το σκοτάδι από το χωριό, καλέστε την αγροτική φτωχολογιά να υποστηρίξει τους εργάτες της πόλης και του χωριού στον ένδοξο αγώνα τους.

Οι εργάτες της Ρωσίας αφού κατακτήσουν τη δημοκρατία, θα ενωθούν με τους εργάτες όλων των άλλων χωρών και θα οδηγήσουν θαρραλέα όλη την ανθρωπότητα στο σοσιαλισμό, δηλ. σε ένα τέτοιο καθεστώς, όπου δεν θα υπάρχουν ούτε πλούσιοι, ούτε φτωχοί, όπου μια χούφτα βαθύπλουτοι δεν θα μπορεί να μετατρέπει εκατομμύρια ανθρώπους σε μισθωτούς σκλάβους της.

Σύντροφοι! Μόλις το κατορθώσουμε, θα φύγουμε αμέσως για τη Ρωσία για να συνταχθούμε εκεί με τον αγώνα των αδελφών μας εργατών και στρατιωτών. Όμως και εκεί δεν θα σας ξεχάσουμε. Θα προσπαθήσουμε να σας στέλνουμε από την ελεύθερη Ρωσία βιβλία, εφημερίδες και ειδήσεις για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Θα απαιτήσουμε να σας στέλνουν χρήματα και ψωμί σε αρκετή ποσότητα. Και θα πούμε στους εξεγερμένους εργάτες και στρατιώτες: μπορείτε να βασίζεστε στα αδέλφια σας που ρεύουν σήμερα στην αιχμαλωσία. Είναι παιδιά του λαού και θα έρθουν μαζί μας στη μάχη για την ελευθερία, στη μάχη για τη δημοκρατία, ενάντια στον τσάρο.

Η Σύνταξη της εφημερίδας «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ»


* Το φυλλάδιο «Προς τους συντρόφους που ρέουν στην αιχμαλωσία» γράφτηκε από τον Λένιν στις αρχές του Μάρτη 1917 και εκδόθηκε στη Βέρνη με την υπογραφή «Η συντακτική επιτροπή της εφημερίδας “Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ”» με την παρακάτω προτροπή: «Σύντροφοι! Συνεχίζετε να έχετε σύνδεση με την Επιτροπή βοήθειας στους αιχμαλώτους, που έχει διεύθυνση: Schweiz, Bern, Falkenweg 9, Dr. Schklowski. Οι σύντροφοι θα φροντίζουν όπως και πρώτα να σας στέλνουν βιβλία και άλλα».


Γράφτηκε στα μέσα του Μάρτη 1917


Δημοσιεύτηκε το 1917 σε ξεχωριστή
                   προκήρυξη
                                    Δημοσιεύεται σύμφωνα
με το κείμενο της προκήρυξης

_______

Σημειώσεις

[1] «Πράβντα» («Αλήθεια») – καθημερινή νόμιμη μπολσεβίκικη εφημερίδα˙ το πρώτο φύλλο της βγήκε στην Πετρούπολη στις 22 του Απρίλη (5 του Μάη) 1912.

[2] Ο Λένιν υπενθυμίζει τα διδάγματα από το γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870-1871, όταν η κυβέρνηση της Πρωσίας παράδωσε τους γάλλους στρατιώτες αιχμαλώτους πολέμου στην αντεπαναστατική κυβέρνηση των Βερσαλλιών για την κατάπνιξη της Παρισινής κομμούνας.


Πηγή: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμ. 31, σ. 60-66, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1981.

Αντιγραφή για το ιστολόγιο «Ορίζοντας»: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.