Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Η επανάσταση στη Ρωσία και τα καθήκοντα των εργατών όλων των χωρών



του Βλαντίμιρ Ι. Λένιν

Σύντροφοι εργάτες!

Η πρόβλεψη των σοσιαλιστών που έμειναν πιστοί στο σοσιαλισμό και δεν παρασύρθηκαν από τη μέθη του βάρβαρου, του θηριώδικου πολεμικού μένους, δικαιώθηκε. Η πρώτη επανάσταση που γεννήθηκε από τον παγκόσμιο ληστρικό πόλεμο ανάμεσα στους καπιταλιστές των διάφορων χωρών, ξέσπασε. 

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, δηλαδή ο πόλεμος για το μοίρασμα της κλεμμένης λείας ανάμεσα στους καπιταλιστές, για το στραγγαλισμό των αδύνατων λαών,  ά ρ χ ι σ ε  να μετατρέπεται σε εμφύλιο πόλεμο, δηλ. σε πόλεμο των εργαζομένων και καταπιεζομένων ενάντια στους καταπιεστές τους, ενάντια στους τσάρους και τους βασιλιάδες, ενάντια στους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, σε πόλεμο για την πλήρη απαλλαγή της ανθρωπότητας από τους πολέμους, από την αθλιότητα των μαζών, από την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο!

Στους ρώσους εργάτες έλαχε η τιμή και η ευτυχία να αρχίσουν πρώτοι την επανάσταση, δηλαδή το μεγάλο, το μοναδικά νόμιμο και δίκαιο πόλεμο, τον πόλεμο των καταπιεζομένων ενάντια στους καταπιεστές.

Οι εργάτες της Πετρούπολης νίκησαν την τσαρική μοναρχία. Στην ηρωική πάλη ενάντια στην αστυνομία και τα τσαρικά στρατεύματα, οι εργάτες, αρχίζοντας την εξέγερση άοπλοι ενάντια στα πολυβόλα, τράβηξαν με το μέρος τους τη μεγαλύτερη μερίδα των στρατιωτών της φρουράς της Πετρούπολης. Το ίδιο έγινε στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις. Εγκαταλειμμένος από τα στρατεύματά του ο τσάρος αναγκάστηκε να παραδοθεί: υπόγραψε παραίτηση από το θρόνο και για τον εαυτό του και για το γιο του. Πρότεινε να δοθεί ο θρόνος στον αδελφό ου Μιχαήλ.

Λόγω της τεράστιας ταχύτητας της ανατροπής, λόγω της άμεσης βοήθειας των αγγλογάλων καπιταλιστών, λόγω της ανεπαρκούς συνειδητότητας όλης της εργατικής και της λαϊκής μάζας στην Πετρούπολη, λόγω της οργάνωσης και της προετοιμασίας των ρώσων τσιφλικάδων και καπιταλιστών, άρπαξαν αυτοί την κρατική εξουσία στα χέρια τους. Στη νέα ρωσική κυβέρνηση, στην «Προσωρινή κυβέρνηση», τις σπουδαιότερες θέσεις, την προεδρία, τα υπουργεία Εσωτερικών και Στρατιωτικών τα πήραν ο Λβοφ και ο Γκουτσκόφ, οι οκτωβριστές, που βοήθησαν με όλα τα δυνατά τους τον Νικόλαο τον Ματοβαμμένο και τον Στολίπιν-Κρεμάλα να πνίξουν την επανάσταση του 1905, να τουφεκίζουν και να κρεμάνε τους εργάτες και τους αγρότες που πάλευαν για γη και ελευθερία. Τα λιγότερο σημαντικά Υπουργεία τα πήραν οι καντέτοι: των Εξωτερικών ο Μιλιουκόφ, της Παιδείας ο Μανουήλοφ, της Γεωργίας ο Σιγκαριόφ. Και μια ολότελα ασήμαντη θεσούλα το υπουργείο Δικαιοσύνης, δόθηκε στον τρουντοβίκο Κερένσκι, λογοκόπο που τον χρειάζονται οι καπιταλιστές για να καθησυχάζει το λαό με κούφιες υποσχέσεις, να τον εξαπατά με ηχηρές φράσεις, να τον «συμφιλιώνει» με την τσιφλικάδικη και καπιταλιστική κυβέρνηση, που θέλει να συνεχίσει το ληστρικό πόλεμο σε συμμαχία με τους καπιταλιστές της Αγγλίας και της Γαλλίας, τον πόλεμο για την αρπαγή της Αρμενίας, της Κωνσταντινούπολης και της Γαλικίας, τον πόλεμο για να κρατήσουν στα χέρια τους οι αγγλογάλλοι καπιταλιστές τη λεία που έχουν αποσπάσει από τους γερμανούς καπιταλιστές (όλες τις αποικίες των γερμανών στην Αφρική), και ταυτόχρονα να αποσπάσουν από τους γερμανούς καπιταλιστές τη λεία που είχαν αρπάξει αυτοί οι ληστές (μέρος της Γαλλίας, το Βέλγιο, τη Σερβία, τη Ρουμανία κτλ).

Εννοείται πως οι εργάτες δεν μπορούσαν να έχουν εμπιστοσύνη σε μια τέτοια κυβέρνηση. Οι εργάτες ανάτρεψαν την τσαρική μοναρχία, παλεύοντας για ειρήνη, για ψωμί και για ελευθερία. Οι εργάτες ένιωσαν αμέσως γιατί οι Γκουτσκόφ, Μιλιουκόφ και Σία κατάφεραν να αρπάξουν τη νίκη από τον εργαζόμενο λαό. Επειδή οι ρώσοι τσιφλικάδες και καπιταλιστές ήταν καλά προετοιμασμένοι και οργανωμένοι˙ επειδή είχαν με το μέρος τους τη δύναμη του κεφαλαίου, τον πλούτο και των ρώσων καπιταλιστών και των πιο πλούσιων καπιταλιστών του κόσμου: των Άγγλων και των Γάλλων. Οι εργάτες κατάλαβαν αμέσως ότι για την πάλη για ειρήνη, ψωμί και ελευθερία, οι εργαζόμενες τάξεις, οι εργάτες, οι στρατιώτες και οι αγρότες, πρέπει να οργανωθούν, να συσπειρωθούν, να ενωθούν χωριστά από τους καπιταλιστές και ενάντια σ’ αυτούς.

Και οι εργάτες της Πετρούπολης, αφού νίκησαν την τσαρική μοναρχία, δημιούργησαν αμέσως τη δική τους οργάνωση, το Σοβιέτ των εργατών βουλευτών και άρχισαν την ίδια στιγμή να τη στερεώνουν και να την ευρύνουν, να δημιουργούν αυτοτελή Σοβιέτ των στρατιωτών και αγροτών βουλευτών. Λίγες μέρες μόλις μετά την επανάσταση, το Σοβιέτ Πετρούπολης των εργατών βουλευτών αριθμούσε ήδη πάνω από 1500 βουλευτές των εργατών και των χακοφορεμένων αγροτών. Το Σοβιέτ αυτό απολάμβανε τέτοια εμπιστοσύνη ανάμεσα στους σιδηροδρομικούς και σ’ όλη τη μάζα του εργαζόμενου πληθυσμού, που άρχισε να μετατρέπεται σε πραγματική λαϊκή κυβέρνηση.

Ακόμη και οι πιο πιστοί φίλοι και προστάτες των Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ, τα πιο πιστά μαντρόσκυλα του αγγλογαλλικού ληστρικού κεφαλαίου, ο Ρόμπερτ Ουίλσον, συνεργάτης της πλουσιότατης εφημερίδας των άγγλων καπιταλιστών, των «Τάιμς» («The Times») και Σαρλ Ριβέ, συνεργάτης της πλουσιότατης εφημερίδας των γάλλων καπιταλιστών, της «Ταν» («Le Temps»), ακόμη και αυτοί, παρ’ όλο που περιέλουζαν λυσσασμένα με βρισιές το Σοβιέτ των εργατών βουλευτών, αναγκάστηκαν ωστόσο να αναγνωρίσουν ότι  σ τ η  Ρ ω σ ί α  υ π ά ρ χ ο υ ν  δ υ ό  κ υ β ε ρ ν ή σ ε ι ς. Η μια, η αναγνωρισμένη από «όλους» (δηλ. στην πραγματικότητα αναγνωρισμένη από «όλους» τους πλούσιους) κυβέρνηση των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, των Γκουτσκόφ και των Μιλιουκόφ. Και η άλλη, η κυβέρνηση των εργατών και αγροτών, που  δ ε ν  την έχει αναγνωρίσει «κανείς» (από τις πλούσιες τάξεις): το Σοβιέτ Πετρούπολης των εργατών και στρατιωτών βουλευτών που επιδιώκει να ιδρύσει σε όλη τη Ρωσία Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών.

Ας δούμε λοιπόν, τι λένε και τι κάνουν οι δυό αυτές κυβερνήσεις.


1. Τι κάνει η κυβέρνηση των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, η κυβέρνηση των Λβοφ-Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ;

Η κυβέρνηση αυτή μοιράζει δεξιά και αριστερά τις πιο πλούσιες υποσχέσεις. Τάζει στο ρωσικό λαό την πιο πλήρη ελευθερία. Υπόσχεται να συγκαλέσει παλλαϊκή Συντακτική Συνέλευση, που θα καθορίσει τη μορφή διακυβέρνησης της Ρωσίας. Ο Κερένσκι και οι αρχηγοί των καντέτων δηλώνουν ότι είναι οπαδοί της λαοκρατικής δημοκρατίας. Σε θεατρινίστικη επαναστατικότητα οι Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ είναι άφθαστοι. Η ρεκλάμα παίρνει και δίνει. Αλλά ποια είναι τα έργα τους;

Η νέα κυβέρνηση, ενώ υποσχόταν ελευθερίες, στην πράξη έκανε διαπραγματεύσεις με την τσαρική οικογένεια, με τη δυναστεία, για παλινόρθωση της μοναρχίας. Πρότεινε στον Μιχαήλ Ρομάνοφ να γίνει αντιβασιλέας, δηλ. προσωρινός τσάρος. Η μοναρχία θα είχε ήδη παλινορθωθεί στη Ρωσία, αν τους Γκουτσκόφ και Μιλιουκόφ δεν τους εμπόδιζαν οι εργάτες, που οργάνωναν διαδηλώσεις στην Πετρούπολη και έγραφαν στις σημαίες: «Γη και λευτεριά! Θάνατος στους τυράννους!» -που μαζί με τα τμήματα ιππικού συγκεντρώνονταν στην πλατεία μπροστά στη Δούμα και ξεδίπλωναν σημαίες που έγραφαν: «Ζήτω η σοσιαλιστική δημοκρατία σε όλες τις χώρες!». Ο σύμμαχος των Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ, ο Μιχαήλ Ρομάνοφ, κατάλαβε ότι με μια τέτοια κατάσταση είναι πιο φρόνιμο να αρνηθεί, ώσπου να τον εκλέξει στο θρόνο η Συντακτική Συνέλευση, και η Ρωσία έμεινε –προσωρινά- δημοκρατία.

Η κυβέρνηση άφησε τον πρώην τσάρο ελεύθερο. Οι εργάτες επέβαλαν τη σύλληψή του. Η κυβέρνηση ήθελε να παραδώσει όλη τη διοίκηση του στρατού στον Νικολάι Νικολάγεβιτς Ρομάνοφ. Οι εργάτες επέβαλαν την αντικατάστασή του. Είναι φανερό ότι οι τσιφλικάδες Λβοφ-Γκουτσκόφ την επομένη κιόλας θα τα ταίριαζαν με τον Ρομάνοφ ή με κανέναν άλλο τσιφλικά, αν δεν ήταν το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών.

Η κυβέρνηση διακήρυξε και στο διάγγελμά της προς το λαό και στο τηλεγράφημα του Μιλιουκόφ προς όλους τους εκπροσώπους της Ρωσίας στο εξωτερικό ότι παραμένει πιστή σε όλες τις διεθνείς συνθήκες που είχε κλείσει η Ρωσία. Τις συνθήκες αυτές τις έκλεισε ο τσάρος που ανατράπηκε. Τις συνθήκες αυτές η κυβέρνηση δεν τολμά να τις δημοσιεύσει, πρώτο, γιατί είναι δεμένη χειροπόδαρα από το ρωσικό, το αγγλικό και το γαλλικό κεφάλαιο˙ δεύτερο, γιατί φοβάται το λαό, που θα κατακομμάτιαζε τους Γκουτσκόφ και Μιλιουκόφ, αν μάθαινε πως οι καπιταλιστές θέλουν να μακελέψουν στον πόλεμο ακόμη 5, ακόμη 10 εκατομμύρια ρώσους εργάτες και αγρότες, για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, για το στραγγαλισμό της Γαλικίας κτλ.

Τι αξία λοιπόν έχουν οι υποσχέσεις για ελευθερία, αν ο λαός δεν μπορεί να μάθει την αλήθεια, για ποιες συνθήκες του τσιφλικά-τσάρου οι καπιταλιστές θέλουν να χύσουν κι άλλο ακόμη αίμα στρατιωτών;

Τι αξία έχουν οι υποσχέσεις για κάθε λογής ελευθερίες κι ακόμη και για λαοκρατική δημοκρατία σ’ ένα λαό που τον απειλεί ο λιμός και που θέλουν να τον οδηγήσουν με δεμένα μάτια στο μακελειό, για να ληστέψουν οι ρώσοι, οι άγγλοι και γάλλοι καπιταλιστές τους γερμανούς καπιταλιστές;

Και ταυτόχρονα η κυβέρνηση των Γκουτσκόφ και Μιλιουκόφ καταπνίγει με την ανοιχτή βία κάθε απόπειρα των ρώσων εργατών να συνεννοηθούν με τα αδέρφια τους, με τους εργάτες των άλλων χωρών: η κυβέρνηση δεν αφήνει να βγει από τη Ρωσία ούτε η εφημερίδα «Πράβντα», που άρχισε πάλι να εκδίδεται στην Πετρούπολη ύστερα από την επανάσταση, ούτε η διακήρυξη που έβγαλε στην Πετρούπολη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματός μας, του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας, ούτε οι προκηρύξεις του βουλευτή Τσχεΐτζε και της ομάδας του!!

Εργάτες και αγρότες! Μπορείτε να είστε ήσυχοι: σας υποσχέθηκαν ελευθερία –ελευθερία για τους νεκρούς που πέθαναν από την πείνα και μακελεύτηκαν στον πόλεμο!!

Η νέα κυβέρνηση δεν είπε στα προγράμματά της ούτε λέξη για γη στους αγρότες, για αύξηση του μεροκάματου στους εργάτες. Καμιά προθεσμία για σύγκλιση της Συντακτικής Συνέλευσης δεν έχει ως τώρα οριστεί. Κανενός είδους εκλογές δεν έχουν προκηρυχθεί για τη Δούμα της πόλης Πετρούπολης. Τη λαϊκή πολιτοφυλακή τη βάζουν κάτω από τις διαταγές των ζέμστβο και των αυτοδιοικήσεων των πόλεων, που έχουν εκλεγεί με το νόμο του Στολίπιν μόνο από τους καπιταλιστές και τους πιο πλούσιους τσιφλικάδες. Κυβερνήτες διορίζουν τους τσιφλικάδες –ορίστε «ελευθερία»!


2. Τι κάνει και τι πρέπει να κάνει η εργατική και αγροτική κυβέρνηση;…*
______

* Στο σημείο αυτό το χειρόγραφο διακόπτεται. Η Σύντ.


Γράφτηκε στις 12 (25) του Μάρτη 1917
         Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1924
      στη Λενινιστική Συλλογή, τόμ. ΙΙ
Δημοσιεύεται σύμφωνα
                                            με το χειρόγραφο



Πηγή: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμ. 31, σ. 67-71, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1981.

Αντιγραφή για το ιστολόγιο «Ορίζοντας»: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.