Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Αποχαιρετιστήριο Γράμμα προς τους ελβετούς εργάτες



ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

(ΕΝΩΜΕΝΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ)

Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

του Βλαντίμιρ Ι. Λένιν

Σύντροφοι ελβετοί εργάτες!

Αναχωρώντας από την Ελβετία για τη Ρωσία για τη συνέχιση της επαναστατικής-διεθνιστικής δουλειάς στην πατρίδα μας, εμείς, τα μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας, του ενωμένου από την Κεντρική Επιτροπή (σε διάκριση από το άλλο, που έχει ακριβώς την ίδια ονομασία, μα που είναι ενωμένο από την Οργανωτική Επιτροπή), σας στέλνουμε συντροφικό χαιρετισμό και την έκφραση της βαθιάς συντροφικής μας ευγνωμοσύνης για τη συντροφική σας στάση απέναντι στους πολιτικούς πρόσφυγες.

Αν οι ανοιχτοί σοσιαλπατριώτες και οπορτουνιστές, οι ελβετοί «γκρυτλιανοί» που πέρασαν, όπως και οι σοσιαλπατριώτες όλων των χωρών, από το στρατόπεδο του προλεταριάτου στο στρατόπεδο της αστικής τάξης, αν οι άνθρωποι αυτοί σας καλούσαν ανοιχτά να παλέψετε ενάντια στη βλαβερή επιρροή των ξένων πάνω στο ελβετικό εργατικό κίνημα –αν οι σκεπασμένοι σοσιαλπατριώτες και οπορτουνιστές, που αποτελούν την πλειοψηφία των αρχηγών του Ελβετικού Σοσιαλιστικού κόμματος [1] εφάρμοζαν με σκεπασμένη μορφή παρόμοια πολιτική- εμείς πρέπει να δηλώσουμε, ότι από μέρους των επαναστατών σοσιαλιστών εργατών της Ελβετίας, που ακολουθούν τη διεθνιστική άποψη, βρίσκαμε πάντα θερμή συμπάθεια και αποκομίσαμε μεγάλο όφελος από τη συντροφική συναναστροφή μαζί τους.

Ήμασταν πάντοτε ιδιαίτερα προσεκτικοί, όταν εκφραζόμασταν πάνω σε ζητήματα του ελβετικού κινήματος, που για να γνωριστεί κανείς μ’ αυτό χρειάζεται μακρόχρονη δουλειά μέσα στο τοπικό κίνημα. Όμως, όσοι από μας ήταν μέλη του Ελβετικού Σοσιαλιστικού κόμματος, ζήτημα είναι αν ξεπερνούν τα 10-15 άτομα, θεωρούσαν χρέος τους στα γενικά και θεμελιακά ζητήματα του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος να υπερασπίζουν αποφασιστικά τη δική μας άποψη, την άποψη της «Αριστεράς του Τσίμμερβαλντ», να παλεύουν αποφασιστικά όχι μόνο ενάντια στο σοσιαλπατριωτισμό, αλλά και ενάντια στην κατεύθυνση του λεγόμενου «κέντρου», όπου ανήκουν οι Ρ. Γκριμμ, Φ. Σνάιντερ, Ζακ Σμιτ κ.α. στην Ελβετία, οι Κάουτσκι, Χάαζε, «Arbeitsgemeinschaft» στη Γερμανία [2], οι Λονγκέ, Πρεσμάν κ.α. στη Γαλλία, οι Σνόουντεν, Ράμσεϋ Μακντόναλντ κ.α. στην Αγγλία, οι Τουράτι, Τρέβες και οι φίλοι τους στην Ιταλία, το κόμμα που αναφέραμε παραπάνω της «Οργανωτικής Επιτροπής» (Αξελρόντ, Μάρτοφ, Τσχεΐτζε, Σκόμπελιεφ κα.) στη Ρωσία.

Εμείς δουλεύαμε ομόθυμα με τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες της Ελβετίας, που ήταν συγκεντρωμένοι εν μέρει γύρω από το περιοδικό «Freie Jugend» [3], που συνέταξαν και κυκλοφόρησαν τα αιτιολογικά του δημοψηφίσματος (στα γερμανικά και στα γαλλικά) με την απαίτηση να συγκληθεί τον Απρίλη του 1917 το συνέδριο του Κόμματος, για να λύσει το ζήτημα της στάσης απέναντι στον πόλεμο –που στο συνέδριο του καντονίου της Ζυρίχης στο Töss υπόβαλαν το σχέδιο απόφασης των νέων και των «αριστερών» πάνω στο ζήτημα του πολέμου [4], -που εξέδωσαν στα γαλλικά και στα γερμανικά και κυκλοφόρησαν σε μερικά μέρη της γαλλικής Ελβετίας το Μάρτη του 1917 το φυλλάδιο «Οι δικοί μας όροι ειρήνης» κτλ.

Στέλνουμε αδελφικό χαιρετισμό στους συντρόφους αυτούς, με τους οποίους δουλεύαμε χέρι με χέρι, σαν ομοϊδεάτες.

Για μας δεν υπήρχε και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση της Αγγλίας δεν θα επιτρέψει με κανένα τρόπο να περάσουν στη Ρωσία οι ρώσοι διεθνιστές, οι αδιάλλακτοι αντίπαλοι της ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης των Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ και Σία, οι αδιάλλακτοι αντίπαλοι της συνέχισης του ιμπεριαλιστικού πολέμου από μέρους της Ρωσίας.

Σχετικά μ’ αυτό πρέπει να δείξουμε με λίγα λόγια πως καταλαβαίνουμε τα καθήκοντα της ρωσικής επανάστασης. Πολύ περισσότερο θεωρούμε απαραίτητο να το κάνουμε αυτό, επειδή μέσω των ελβετών εργατών μπορούμε και πρέπει να απευθυνθούμε στους γερμανούς, γάλλους και ιταλούς εργάτες, που μιλάνε στις ίδιες γλώσσες στις οποίες μιλάει και ο πληθυσμός της Ελβετίας, ο οποίος ως τα τώρα απολαμβάνει τα αγαθά της ειρήνης και τη μεγαλύτερη σχετικά πολιτική ελευθερία.

Εμείς παραμένουμε απόλυτα πιστοί στη δήλωση που κάναμε στο Κεντρικό Όργανο του Κόμματός μας, στην εφημερίδα «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ», που εκδιδόταν στη Γενεύη, στο φύλ. Αρ. 47 της 13 του Οκτώβρη 1915. Εκεί είχαμε πει πως, αν στη Ρωσία νικήσει η επανάσταση και στην εξουσία βρεθεί δημοκρατική κυβέρνηση που θα θελήσει να συνεχίσει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πόλεμο που διεξάγεται σε συμμαχία με την ιμπεριαλιστική τάξη της Αγγλίας και της Γαλλίας, πόλεμο για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, της Αρμενίας, της Γαλικίας κτλ. κτλ., τότε εμείς θα είμαστε αποφασιστικοί αντίπαλοι μιας τέτοιας κυβέρνησης, θα είμαστε  ε ν ά ν τ ι α  στην «υπεράσπιση της πατρίδας» σ’ έναν  τ έ τ ο ι ο  πόλεμο.

Μια τέτοια περίπου περίπτωση αντιμετωπίζουμε. Η νέα κυβέρνηση της Ρωσίας, που έκανε διαπραγματεύσεις με τον αδελφό του Νικολάου Β΄ για παλινόρθωση της μοναρχίας στη Ρωσία και στην οποία οι κυριότερες, οι αποφασιστικές θέσεις ανήκουν στους μοναρχικούς Λβοφ και Γκουτσκόφ, η κυβέρνηση αυτή προσπαθεί να εξαπατήσει τους ρώσους εργάτες με το σύνθημα «οι γερμανοί πρέπει να ανατρέψουν τον Γουλιέλμο» (σωστά! αλλά γιατί να μην προσθέσουν: οι Άγγλοι, οι Ιταλοί κτλ. τους δικούς τους βασιλιάδες, και οι ρώσοι τους δικούς τους μοναρχικούς, Λβοφ και Γκουτσκόφ;;). Η κυβέρνηση αυτή προσπαθεί με τη βοήθεια αυτού του συνθήματος και χωρίς να φέρει σε δημοσιότητα τα ιμπεριαλιστικά, ληστρικά σύμφωνα που έκλεισε ο τσαρισμός με τη Γαλλία, την Αγγλία κτλ.  κ α ι  π ο υ  ε π ι κ ύ ρ ω σ ε  η  κ υ β έ ρ ν η σ η  τ ω ν  Γ κ ο υ τ σ κ ό φ-Μ ι λ ι ο υ κ ό φ-Κ ε ρ έ ν σ κ ι  –να παρουσιάσει σαν «αμυντικό» (δηλ. σαν δίκαιο, σαν νόμιμο ακόμη και από την άποψη του προλεταριάτου) τον ιμπεριαλιστικό της πόλεμο ενάντια στη Γερμανία- να παρουσιάσει σαν «υπεράσπιση» της ρωσικής δημοκρατίας (που δεν υπάρχει ακόμη στη Ρωσία και που οι Λβοφ και Γκουτσκόφ ούτε καν υποσχέθηκαν ακόμη να εγκαθιδρύσουν!) την υπεράσπιση των αρπακτικών, ιμπεριαλιστικών, ληστρικών σκοπών του ρωσικού, του αγγλικού κτλ. κεφαλαίου.

Αν αληθεύουν οι τελευταίες τηλεγραφικές ειδήσεις, που λένε ότι ανάμεσα στους απροκάλυπτους ρώσους σοσιαλπατριώτες (σαν τους κ.κ. Πλεχάνοφ, Ζασούλιτς, Πότρεσοφ κτλ) και το Κόμμα του «κέντρου», το Κόμμα της «Οργανωτικής Επιτροπής», το Κόμμα των Τσχεΐτζε, Σκόμπελιεφ κτλ. επήλθε ένα είδος προσέγγισης στη βάση του συνθήματος: «ωσότου οι Γερμανοί δεν ανατρέψουν τον Γουλιέλμο, ο πόλεμός μας είναι αμυντικός» -αν αυτό είναι αλήθεια, τότε εμείς θα διεξάγουμε με διπλασιασμένη ενεργητικότητα την πάλη ενάντια στο Κόμμα των Τσχεΐτζε, Σκόμπελιεφ κ.α. που και προηγούμενα διεξαγάγαμε πάντοτε ενάντια σ’ αυτό το Κόμμα λόγω της οπορτουνιστικής, ταλαντευόμενης, ασταθούς πολιτικής του στάσης.

Το σύνθημά μας είναι: καμιά υποστήριξη στην κυβέρνηση Γκουτσκόφ-Μιλιουκόφ! Εξαπατά το λαό εκείνος που λέει ότι μια τέτοια υποστήριξη είναι απαραίτητη για την πάλη ενάντια στην παλινόρθωση του τσαρισμού. Απεναντίας, η κυβέρνηση ακριβώς του Γκουτσκόφ έκανε ήδη διαπραγματεύσεις για την παλινόρθωση της μοναρχίας στη Ρωσία. Μόνο ο εξοπλισμός και η οργάνωση του προλεταριάτου είναι σε θέση να εμποδίσουν τους Γκουτσκόφ και Σία να παλινορθώσουν τη μοναρχία στη Ρωσία. Μόνο το επαναστατικό προλεταριάτο της Ρωσίας  κ α ι  ό λ η ς  τ η ς  Ε υ ρ ώ π η ς,  που παραμένει πιστό στο διεθνισμό, είναι ικανό να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου!

Εμείς δεν κλείνουμε τα μάτια μπρος στις τεράστιες δυσκολίες, που ορθώνονται μπροστά στην επαναστατική-διεθνιστική πρωτοπορία του προλεταριάτου της Ρωσίας. Σε καιρούς σαν κι αυτούς που ζούμε είναι δυνατές οι πιο απότομες και γοργές αλλαγές. Στο φύλ. Αρ. 47 της «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ» απαντήσαμε καθαρά και ξάστερα στο ερώτημα που γεννιέται φυσιολογικά, τι θα έκανε το Κόμμα μας, αν η επανάσταση το έφερνε, τώρα κιόλας στην εξουσία; Εμείς απαντήσαμε: (1) θα προτείναμε αμέσως ειρήνη σε όλους τους εμπόλεμους λαούς˙ (2) θα δίναμε στη δημοσιότητα τους δικούς μας όρους ειρήνης, που είναι η άμεση απελευθέρωση όλων των αποικιών και όλων των καταπιεζόμενων ή ανισότιμων λαών͘˙ (3) θα αρχίζαμε αμέσως και θα ολοκληρώναμε την απελευθέρωση των λαών που καταπιέζονται από τους μεγαλορώσους˙ (4) δεν έχουμε ούτε για μια στιγμή αυταπάτες σχετικά με το ότι τέτοιοι όροι θα ήταν απαράδεκτοι όχι μόνο για τη μοναρχική, μα και για τη δημοκρατική αστική τάξη της Γερμανίας κι  ό χ ι  μόνο για τη Γερμανία, μα και για τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας.

Θα αναγκαζόμασταν να διεξάγουμε επαναστατικό πόλεμο ενάντια στη γερμανική κι όχι μόνο τη γερμανική αστική τάξη. Θ α  τ ο ν  δ ι ε ξ α γ ά γ α μ ε.  Εμείς δεν είμαστε πασιφιστές. Είμαστε εχθροί των ιμπεριαλιστικών πολέμων για το μοίρασμα της λείας ανάμεσα στους καπιταλιστές, μα εμείς πάντα διακηρύσσαμε ότι θα ήταν ανοησία, αν το επαναστατικό προλεταριάτο παραιτούνταν προκαταβολικά από τους επαναστατικούς πολέμους που μπορούν να αποδειχτούν αναγκαίοι για τα συμφέροντα του σοσιαλισμού.

Το καθήκον που διατυπώσαμε στο φύλ. Αρ. 47 της «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ» είναι εξαιρετικά μεγάλο. Μπορεί να εκπληρωθεί μόνο με μια μακριά σειρά από μεγάλες ταξικές μάχες ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη. Δεν είναι όμως η ανυπομονησία μας, δεν είναι οι επιθυμίες μας, αλλά οι αντικειμενικές συνθήκες, οι δημιουργημένες από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που οδήγησαν όλη την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο και την έβαλαν μπρος στο δίλημμα: ή να αφήσει να χαθούν και άλλα εκατομμύρια άνθρωποι και να καταστραφεί πέρα για πέρα όλος ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, ή να μεταβιβάσει την εξουσία σε  ό λ ε ς  τις πολιτισμένες χώρες στα χέρια του επαναστατικού προλεταριάτου, να πραγματοποιήσει τη σοσιαλιστική ανατροπή.

Στο ρωσικό προλεταριάτο έλαχε η μεγάλη τιμή  ν α  α ρ χ ί σ ε ι  τη σειρά των επαναστάσεων που γεννιούνται με αντικειμενική αναγκαιότητα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Μας είναι όμως απόλυτα ξένη η σκέψη να θεωρούμε το ρωσικό προλεταριάτο περιούσιο επαναστατικό προλεταριάτο ανάμεσα στους εργάτες των άλλων χωρών. Ξέρουμε πολύ καλά ότι το προλεταριάτο της Ρωσίας είναι λιγότερο οργανωμένο, προετοιμασμένο και συνειδητό από τους εργάτες άλλων χωρών. Όχι οι ιδιαίτερες αρετές του, αλλά μόνο οι ιδιαίτερα διαμορφωμένες ιστορικές συνθήκες έκαναν το προλεταριάτο της Ρωσίας για ένα ορισμένο, ίσως πολύ σύντομο, χρονικό διάστημα πρωτεργάτη του επαναστατικού προλεταριάτου όλου του κόσμου.

Η Ρωσία είναι αγροτική χώρα, μια από τις πιο καθυστερημένες ευρωπαϊκές χώρες. Άμεσα σ’ αυτήν δεν μπορεί να νικήσει ο σοσιαλισμός αμέσως τώρα. Ο αγροτικός όμως χαρακτήρας της χώρας, με τις τεράστιες εκτάσεις γης που παρέμειναν στα χέρια των ευγενών-τσιφλικάδων,  μ π ο ρ ε ί,  με βάση την πείρα του 1905, να προσδώσει τεράστια ευρύτητα στην αστικοδημοκρατική επανάσταση στη Ρωσία και να μετατρέψει την επανάστασή μας σε πρόλογο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, σε σκαλοπάτι προς αυτήν.

Στην πάλη για αυτές τις ιδέες, που τις επιβεβαίωσε απόλυτα και η πείρα του 1905 και η άνοιξη του 1917, διαμορφώθηκε το Κόμμα μας, παλεύοντας ανειρήνευτα ενάντια σε όλα τα άλλα κόμματα, και για τις ιδέες αυτές θα αγωνιστούμε και στο μέλλον. 

Στη Ρωσία ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει άμεσα και αμέσως. Όμως η αγροτική μάζα μπορεί να οδηγήσει την αναπόφευκτη και ώριμη αγροτική ανατροπή ως τη δήμευση όλης της απέραντης τσιφλικάδικης γαιοκτησίας. Το σύνθημα αυτό εμείς το ρίχναμε πάντοτε, και το έριξαν και τώρα στην Πετρούπολη και η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματός μας και η εφημερίδα του Κόμματός μας «Πράβντα». Για το σύνθημα αυτό θα παλέψει το προλεταριάτο, χωρίς να κλείνει τα μάτια καθόλου μπροστά στο αναπόφευκτο των σκληρών ταξικών συγκρούσεων ανάμεσα στους μισθωτούς εργάτες γης και τους προσκείμενους σ’ αυτούς φτωχούς αγρότες, από τη μια μεριά, και τους εύπορους αγρότες, που τους δυνάμωσε η αγροτική «μεταρρύθμιση» του Στολίπιν (1907-1914), από την άλλη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι 104 αγροτικοί βουλευτές και στην πρώτη (1906) και στη δεύτερη (1907) Δούμα υπόβαλαν ένα επαναστατικό αγροτικό σχέδιο, που απαιτούσε την εθνικοποίηση όλης της γης και τη διάθεσή της μέσω τοπικών επιτροπών, εκλεγμένων με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο.

Μια τέτοια ανατροπή, αυτή καθαυτή δεν θα ήταν ακόμη καθόλου σοσιαλιστική. Θα έδινε όμως μια τεράστια ώθηση στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Θα ενίσχυε εξαιρετικά τις θέσεις του σοσιαλιστικού προλεταριάτου στη Ρωσία και την επιρροή του στους εργάτες γης και τους φτωχούς αγρότες. Θα έδινε τη δυνατότητα στο προλεταριάτο της πόλης, στηριζόμενο σ’ αυτή την επιρροή, να αναπτύξει τέτοιες επαναστατικές οργανώσεις, όπως τα «Σοβιέτ των εργατών βουλευτών», να αντικαταστήσει μ’ αυτά τα παλιά όργανα καταπίεσης των αστικών κρατών, το στρατό, την αστυνομία και την υπαλληλία, και να εφαρμόσει –κάτω από την πίεση του αφόρητα σκληρού ιμπεριαλιστικού πολέμου και των συνεπειών του- μια σειρά επαναστατικά μέτρα για τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής των προϊόντων.

Το προλεταριάτο της Ρωσίας δεν μπορεί μόνο με τις δικές του δυνάμεις να φέρει νικηφόρα σε πέρας τη σοσιαλιστική επανάσταση. Μπορεί όμως το προλεταριάτο να προσδώσει στη ρωσική επανάσταση μια τέτοια ευρύτητα, που να δημιουργήσει για τη σοσιαλιστική επανάσταση τις καλύτερες συνθήκες, ευρύτητα η οποία από μια ορισμένη άποψη θα την αρχίσει. Το προλεταριάτο μπορεί να διευκολύνει την κατάσταση για να περάσει σε αποφασιστικές μάχες ο  κ υ ρ ι ό τ ε ρ ο ς,  ο πιο πιστός, ο πιο σίγουρος συνεργάτης του, το  σ ο σ ι α λ ι σ τ ι κ ό  προλεταριάτο της   Ε υ ρ ώ π η ς  και της Αμερικής.

Ας πέφτουν στην απόγνωση οι ολιγόπιστοι απ’ αφορμή την προσωρινή νίκη στον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό τέτοιων σιχαμερών λακέδων της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, σαν τους Σάιντεμαν, Λέγκιν, Ντάβιντ και Σία στη Γερμανία, τους Σαμπά, Γκεντ, Ρενοντέλ και Σία στη Γαλλία, τους φαβιανούς και τους «λαμπουριστές» [5] στην Αγγλία. Εμείς πιστεύουμε ακράδαντα πως αυτούς τους βρώμικους αφρούς του παγκόσμιου εργατικού κινήματος θα τους σαρώσουν γρήγορα τα κύματα της επανάστασης.

Στη Γερμανία κοχλάζουν κιόλας οι διαθέσεις της προλεταριακής μάζας, που έδωσε τόσα πολλά στην ανθρωπότητα και το σοσιαλισμό με την πεισματική, επίμονη και σταθερή οργανωτική δουλειά της στη διάρκεια πολλών δεκαετιών ευρωπαϊκής «κάλμας» του 1871-1914. Το μέλλον του γερμανικού σοσιαλισμού δεν το εκπροσωπούν οι προδότες Σάιντεμαν, Λέγκιν, Ντάβιντ και Σία, ούτε οι ταλαντευόμενοι, οι άβουλοι, οι εξουθενωμένοι από τη ρουτίνα της «ειρηνικής» περιόδου πολιτικοί σαν τους κ.κ. Χάαζε, Κάουτσκι και τους ομοίους τους.

Το μέλλον αυτό ανήκει στην κατεύθυνση εκείνη που έδωσε τον Καρλ Λίμπκνεχτ, που δημιούργησε την «ομάδα του Σπάρτακου» [6], που έκανε διαφωτιστική δουλειά με το «Arbeiterpolitik» [7] της Βρέμης.

Οι αντικειμενικές συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου αποτελούν εγγύηση ότι η επανάσταση δεν θα περιοριστεί στο πρώτο στάδιο της ρωσικής επανάστασης, ότι η επανάσταση  δ ε ν  θα περιοριστεί στη Ρωσία.

Τ ο  γ ε ρ μ α ν ι κ ό  π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο  ε ί ν α ι  ο  π ι ο  π ι σ τ ό ς,  ο  π ι ο  σ ί γ ο υ ρ ο ς  σ ύ μ μ α χ ο ς  τ η ς  ρ ω σ ι κ ή ς  κ α ι  τ η ς  π α γ κ ό σ μ ι α ς  π ρ ο λ ε τ α ρ ι α κ ή ς  ε π α ν ά σ τ α σ η ς.

Όταν το Κόμμα μας το Νοέμβρη του 1914 έριξε το σύνθημα: «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» των καταπιεζομένων ενάντια στους καταπιεστές για το σοσιαλισμό –το σύνθημα αυτό οι σοσιαλπατριώτες το υποδέχτηκαν με έχθρα και με μοχθηρές ειρωνείες, και οι σοσιαλδημοκράτες του «κέντρου» με δύσπιστα-σκεπτικιστική, άβουλα-καιροσκοπική σιωπή. Ο γερμανός σοσιαλσοβινιστής, σοσιαλιμπεριαλιστής Ντάβιντ το ονόμασε «τρέλα» και ο εκπρόσωπος του ρωσικού (και του αγγλογαλλικού) σοσιαλσοβινισμού, σοσιαλισμού στα λόγια και ιμπεριαλισμού στην πράξη, κύριος Πλεχάνοφ το ονόμασε «ονειροφάρσα» (Mittelding zwischen Traum und Komödie). Και οι εκπρόσωποι του κέντρου ξοφλούσαν με τη σιωπή τους ή κάνοντας φτηνό πνεύμα γι’ αυτή την «ευθεία γραμμή, τη χαραγμένη στο κενό».

Τώρα, ύστερα από το Μάρτη του 1917, μόνο τυφλός μπορεί να μη βλέπει ότι το σύνθημα αυτό είναι σωστό. Η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο γίνεται γεγονός.

Ζήτω η προλεταριακή επανάσταση που αρχίζει στην Ευρώπη!

Με εντολή των συντρόφων που φεύγουν για τη Ρωσία, μελών του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας (του ενωμένου από την Κεντρική Επιτροπή), που ενέκρινε αυτό το γράμμα στη συνέλευση της 8 του Απρίλη (νέο ημερολόγιο) 1917.

Ν. Λένιν


        Δημοσιεύτηκε στη γερμανική γλώσσα
        την 1 του Μάη 1917 στην εφημερίδα
        «Jugend-Internationale», αρ. φύλ. 8


                     Στη ρωσική γλώσσα
πρωτοδημοσιεύτηκε στις 21 του Σεπτέμβρη 1917
    στην εφημερίδα «Γεντίνστβο», αρ. φύλ. 145
Δημοσιεύεται σύμφωνα
                                            με το χειρόγραφο

______

Σημειώσεις

* Το «Αποχαιρετιστήριο γράμμα προς τους ελβετούς εργάτες» γράφτηκε στα μέσα του Μάρτη1917, πριν να γίνει φανερό ότι στις 19 του Μάρτη (1 του Απρίλη) ο Ρ. Γκριμμ, που άρχισε να φροντίζει για την επιστροφή των ρώσων πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα μέσω Γερμανίας, κρατά διφορούμενη στάση. Αρχικά το κείμενο είχε γραφτεί, όταν ακόμη ο Γκριμμ έκανε τις διαπραγματεύσεις, και οι σειρές που αναφέρονταν στη μεσολάβησή του σβήστηκαν από τον Λένιν μετά την ρήξη μ’ αυτόν και την ανάθεση της υπόθεσης στον Φρ. Πλάττεν.

Το αποχαιρετιστήριο γράμμα συζητήθηκε και εγκρίθηκε στις 26 του Μάρτη (8 του Απρίλη) στη συγκέντρωση των μπολσεβίκων που αναχωρούσαν για τη Ρωσία, και ύστερα απ’ αυτό ο Λένιν πρόσθεσε στην αρχή τις σειρές: «Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Ρωσίας (του ενωμένου από την  Κ ε  ν τ ρ ι κ ή  Ε π ι τ ρ ο π ή)», «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!» και μια παράγραφο στο κλείσιμο.

Ο Λένιν είχε σχέση με μια σειρά παράγοντες του Ελβετικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, με τους οποίους είχε αποκαταστήσει επαφές με τον ερχομό του στη Βέρνη από το Πορόνιν το 1914.

Μέσω αυτών διαβιβάστηκαν στη συνδιάσκεψη των ιταλοελβετών σοσιαλιστών στο Λουγκάνο στις 27 του Σεπτέμβρη 1914 οι περίφημες θέσεις «Τα καθήκοντα της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στον ευρωπαϊκό πόλεμο», που ψηφίστηκαν από τη σύσκεψη της Βέρνης των μπολσεβίκων στις 24-26 του Αυγούστου (6-8 του Σεπτέμβρη) 1914. Όπως βεβαιώνουν τα μέλη της ομάδας Ζυρίχης των μπολσεβίκων που ήταν μέλη των ελβετικών συνδικάτων, ο Λένιν με πειστικότητα τους απόδειξε ότι είναι απαραίτητο να ανήκουν στο Ελβετικό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και αυτοί έγιναν μέλη του Κόμματος στην οργάνωση της Ζυρίχης.

Ο Λένιν, παίρνοντας δραστήριο μέρος στην εσωκομματική πάλη, στην αρχή στη σοσιαλδημοκρατική οργάνωση της Βέρνης, σε συνέχεια της Ζυρίχης, ενάντια στη δεξιά πτέρυγα του Κόμματος που επικεφαλής του ήταν ο σοσιαλδημοκράτης Γκ. Γκρόιλιχ, και ενάντια στους κεντριστές με επικεφαλής τον Ρ. Γκριμμ, πρόσφερε πολύ μεγάλη υποστήριξη στα αριστερά τσιμμερβαλντινά στοιχεία (Φρ. Πλάττεν, Ε. Νομπς κ.α.), τους βοηθούσε να ξεπεράσουν την αναποφασιστικότητά τους στην πάλη με τους κεντριστές. Πολυάριθμα ντοκουμέντα, με τα οποία οι αριστεροί τάσσονταν μέσα στο Κόμμα τους ενάντια στον οπορτουνισμό, είχαν επεξεργαστεί με τη συμμετοχή του Λένιν. Γράφτηκαν, κυρίως, στα γερμανικά, ένα μέρος τους δημοσιεύτηκε στον ελβετικό σοσιαλδημοκρατικό Τύπο […], όμως, κυρίως, κυκλοφορούσαν στις κομματικές οργανώσεις της Ελβετίας που πάλευαν ενάντια στο σοσιαλπατριωτισμό που το Γενάρη του 1917 είχε νικήσει […].

Η δράση του Λένιν προκάλεσε σφοδρές επιθέσεις εναντίον του, σαν «αλλοδαπού», από μέρους των επίσημων αρχηγών του Κόμματος, και προσπάθειες να τον απομονώσουν για να μη μπορέσει να επιδράσει στους σοσιαλδημοκράτες εργάτες.

Ανάμεσα όμως στους ελβετούς σοσιαλιστές ήδη το 1915 υπήρχαν στοιχεία που έπαιρναν θέση υπέρ της ρήξης με τη ΙΙ Διεθνή, υπέρ της δημιουργίας ΙΙΙ Διεθνούς, λειτουργούσε η «Ελβετική ομάδα των αριστερών του Τσίμμερβαλντ» στην οποία επίσης ανήκαν οι πολιτικοί πρόσφυγες-τσιμμερβαλντινοί από τη Ρωσία, την Πολωνία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

[1] Ο Λένιν εννοεί το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ελβετίας (στα γαλλικά και στα ιταλικά καντόνια το Κόμμα ονομάζεται Ελβετικό Σοσιαλιστικό κόμμα), που ιδρύθηκε στη δεκαετία 1870-1880 […].

[2] «Arbeitsgemeinschaft» («Εργασιακή σύμπραξη», «Σοσιαλδημοκρατική εργασιακή ομάδα») – οργάνωση των γερμανών κεντριστών˙ σχηματίστηκε το Μάρτη του 1916 […].

[3] «Freie Jugend» («Ελεύθερη Νεολαία») – όργανο της ελβετικής Σοσιαλδημοκρατικής οργάνωσης των νέων˙ εκδιδόταν στη Ζυρίχη από το 1906 ως το 1918. Στα χρόνια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου (1914-1918) προσχώρησε στην Αριστερά του Τσίμμερβαλντ.

[4] Η «Πρόταση για τροποποιήσεις στην απόφαση πάνω στο ζήτημα του πολέμου», γράφτηκε από τον Β. Ι. Λένιν (βλ. Άπαντα, 5η έκδ., τόμ. 30ός, σελ. 362).

[5] Ο Λένιν έχει υπόψη του τη Φαβιανή εταιρεία – αγγλική ρεφορμιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1884 […] Οι φαβιανοί αρνούνταν την ανάγκη της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και της σοσιαλιστικής επανάστασης και υποστήριζαν ότι το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό μπορεί να γίνει μόνο με μικρομεταρρυθμίσεις, με βαθμιαίους μετασχηματισμούς της κοινωνίας. Ο Β. Ι. Λένιν χαρακτήριζε το φαβιανισμό σαν «ρεύμα άκρου οπορτουνισμού» (Άπαντα, 5η έκδ., τόμ. 16ος, σελ. 357-358). Στα χρόνια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου (1914-1918) οι φαβιανοί ακολουθούσαν σοσιαλσοβινιστικές θέσεις […].

Λαμπουριστές (λεϊμποριστές) – μέλη του Εργατικού κόμματος της Αγγλίας (Labour Party), που ιδρύθηκε το 1900 σαν συνένωση των συνδικάτων-τρέιντ-γιούνιον, των σοσιαλιστικών οργανώσεων και ομάδων […] Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης του Κόμματος, οι ηγέτες του ακολουθούν πολιτική ταξικής συνεργασίας με τη αστική τάξη […].

[6] Η ομάδα Σπάρτακος («Η Διεθνής») – επαναστατική οργάνωση των γερμανών αριστερών σοσιαλδημοκρατών˙ σχηματίστηκε στις αρχές του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου από τους Κ. Λίμπκνεχτ, Ρ. Λούξεμπουργκ, Φ. Μέρινγκ, Κ. Τσέτκιν, Γ. Μαρχλέβσκι, Λ. Γιόγκιχες (Τίσκα) και Β. Πικ. Τον Απρίλη του 1916 η Ρ. Λούξεμπουργκ και ο Φ. Μέρινγκ ίδρυσαν το περιοδικό «Die Internationale», γύρω από το οποίο συσπειρώθηκε η βασική ομάδα των αριστερών σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας. Την 1 του Γενάρη 1916 στο Βερολίνο έγινε παγγερμανική συνδιάσκεψη των αριστερών σοσιαλδημοκρατών, στην οποία η ομάδα διαμορφώθηκε οργανωτικά και ψήφισε απόφαση να ονομάζεται ομάδα «Η Διεθνής». Η συνδιάσκεψη ψήφισε σαν πλατφόρμα της ομάδας τις «Leitsätze» («Βασικές θέσεις»), που επεξεργάστηκε η Ρ. Λούξεμπουργκ με τη συμμετοχή του Κ. Λίμπκνεχτ, του Φ. Μέρινγκ και της Κ. Τσέτκιν. Από το 1916 η ομάδα «Η Διεθνής», εκτός από τα πολιτικά φυλλάδια που είχαν εκδοθεί το 1915, άρχισε να βγάζει παράνομα και να κυκλοφορεί «Τα πολιτικά γράμματα» με την υπογραφή «Σπάρτακος» (έβγαιναν κανονικά ως τον Οκτώβρη του 1918)˙ γι’ αυτό η ομάδα «Η Διεθνής» άρχισε να ονομάζεται επίσης ομάδα «Σπάρτακος».

Οι σπαρτακιστές έκαναν επαναστατική προπαγάνδα στις μάζες, οργάνωναν αντιπολεμικές εκδηλώσεις, καθοδηγούσαν απεργίες, ξεσκέπαζαν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του παγκοσμίου πολέμου και την προδοσία των οπορτουνιστών ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας. Οι σπαρτακιστές όμως έκαναν σοβαρά λάθη στα ζητήματα της θεωρίας και της πολιτικής. Ο Λένιν επανειλημμένα έκανε κριτική στα λάθη αυτά των γερμανών αριστερών σοσιαλδημοκρατών και τους βοηθούσε να πάρουν σωστή θέση.

Τον Απρίλη του 1917 οι σπαρτακιστές μπήκαν στο κεντριστικό Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας, διατηρώντας μέσα σ’ αυτό την οργανωτική τους αυτοτέλεια. Το Νοέμβρη του 1918 στην πορεία της επανάστασης στη Γερμανία, οι σπαρτακιστές ξέκοψαν από τους «ανεξάρτητους», σχημάτισαν την «Ένωση Σπάρτακου» και δημοσίευσαν στις 14 του Δεκέμβρη 1918 το πρόγραμμά τους. Στο ιδρυτικό συνέδριο (30 του Δεκέμβρη 1918-1 του Γενάρη 1919) οι σπαρτακιστές δημιούργησαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας.

[7] «Arbeiterpolitik» («Εργατική Πολιτική») – εβδομαδιαίο περιοδικό του επιστημονικού σοσιαλισμού, όργανο της ομάδας των αριστερών ριζοσπαστών της Βρέμης με επικεφαλής τον Ι. Κνοφ και τον Π. Φρέλιχ, που προσχώρησαν το 1919 στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας˙ έβγαινε στη Βρέμη από το 1916 ως το 1919. Το περιοδικό αγωνιζόταν κατά του σοσιαλσοβινισμού στο γερμανικό και στο διεθνές εργατικό κίνημα. Στο περιοδικό συνεργάζονταν οι Ν. Ι. Μπουχάριν, Α. Γκιλμπό, Α. Μ. Κολλοντάι, Ν. Κ. Κρούπσκαγια, Α. Πάννεκουκ, Κ. Ράντεκ, Γ. Μ. Στεκλόφ κ.α.

Μετά την Μεγάλη Οκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση, το περιοδικό φώτιζε πλατιά τη ζωή της Σοβιετικής Ρωσίας. Στα 1917-1918 δημοσιεύτηκαν σ’ αυτό μερικά άρθρα και ομιλίες του Β. Ι. Λένιν […].


Πηγή: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμ. 31, σ. 87-94, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1981.

Αντιγραφή για το ιστολόγιο «Ορίζοντας»: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.