Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Οι στρατιωτικές μονάδες εδάφους της Ουάσινγκτον



Πως οι κουρδικές Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας έχουν πέσει στη παγίδα που έστησαν οι ΗΠΑ

Τον τελευταίο καιρό διεξάγεται μέσα από την γερμανική μαρξιστική καθημερινή εφημερίδα «junge Welt» μια συζήτηση σχετικά με το ρόλο των κουρδικών δυνάμεων PYD και YPG/YPJ στη Συρία και στη γύρω περιοχή σε σχέση με το ρόλο των ΗΠΑ. Στη συζήτηση αυτή έχουν εκφραστεί κυρίως δυό αντιλήψεις. Η πρώτη, για την οποία θα λέγαμε ότι υπερίσχυε ως τώρα, υποστηρίζει ότι το PYD και οι YPG/YPJ, στην προσπάθειά τους να ιδρύσουν δικές τους αυτόνομες διοικητικές δομές αξιοποιούν τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη περιοχή. Η δεύτερη αντίληψη –η οποία κατά την άποψή μας προσεγγίζει καλύτερα την πραγματικότητα- υποστηρίζει ότι το PYD έχει πέσει σε παγίδα που του έστησαν οι ΗΠΑ. Θεωρήσαμε λοιπόν σημαντικό να μεταφράσουμε το κείμενο της γνωστής δημοσιογράφου Karin Leukefeld, η οποία υποστηρίζει αυτή τη θέση, ζει σ’ αυτή την περιοχή ενάμιση δεκαετίες τώρα και γνωρίζει την κατάσταση «από πρώτο χέρι». Πρόκειται για μια έμπειρη δημοσιογράφο με οξυδέρκεια σκέψης (ΠΓ).

της Karin Leukefeld

Στη Συρία υπάρχουν περίπου μια ντουζίνα διάφορων κουρδικών οργανώσεων. Μερικές βρίσκονται στο βορειο-ιρακινό Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP), ενώ άλλες στον «Εθνικό συνασπισμό αντιπολιτευόμενων και επαναστατικών δυνάμεων στη Συρία» (Ετιλάφ, με έδρα την Κωνσταντινούπολη). Άλλες πάλι θεωρούν τον εαυτό τους περισσότερο ως Γιαζίντι, κουρδικές φυλές επιδιώκουν τα συμφέροντά τους σε συμμαχία μ’ αυτούς ή με εκείνους τους εξουσιαστές. Οι Κούρδοι οργανώνονται επίσης σε άλλα κόμματα. Ιδιαίτερα στα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα οι Κούρδοι εκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό, ο εθνικός ή ο θρησκευτικός προσανατολισμός δεν παίζει εκεί κανένα ρόλο.

Η πιο ισχυρή πολιτική και στρατιωτική Οργάνωση μεταξύ των Κούρδων της Συρίας είναι το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) με τις ιδρυθείσες Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας για άνδρες και γυναίκες (YPG/YPJ). Και οι δυό έχουν τις ρίζες τους στο Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK).

Το PKK με πρόεδρό του τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν μεταξύ 1979 και 1998 είχε στη Συρία έναν ασφαλή τόπο διαμονής. Το ίδιο ίσχυε και για τα ιρανικά κουρδικά κόμματα KDP και PUK (Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν). Στην Ακαδημία Mahsum-Korkmas που βρίσκεται στη λιβανέζικη κοιλάδα Μπεκάα, το PKK –υπό την προστασία της Συρίας- διατηρούσε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης. Μαχητές του PKK περνούσαν από εκεί μέσω της Συρίας και του βόρειου Ιράκ στην Τουρκία. Όπως για όλα τα κόμματα στη Συρία, έτσι και για το PKK υπήρχε μια κόκκινη γραμμή: Η πολιτική προπαγάνδα υπέρ ενός κουρδικού εθνικού κινήματος στη Συρία ήταν απαγορευμένη. Υπό τον Χαβέζ Αλ-Άσαντ η πολιτική οργάνωση με βάση τη θρησκευτική ή την εθνοτική συμμετοχή ως μέλος σε Οργάνωση απαγορευόταν.

Εν όψει της πολλαπλής κουρδικής παρουσίας στη Συρία, θα ήταν λάθος να ισχυριστεί κανείς ότι «οι Κούρδοι» στη Συρία έγιναν τα τελευταία χρόνια «συνεργοί της Ουάσινγκτον». Σωστό είναι μολαταύτα ότι το PYD και οι YPG/YPJ έκαναν το 2014 μια συμφωνία με την «Συμμαχία ενάντια στο IS» που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ και (αργότερα) με τις «Συριακές Δημοκρατικές Ένοπλες Δυνάμεις» (SDF).

Επίσημα λέγεται ότι πολεμούν ενάντια στην τρομοκρατία του «Ισλαμικού Κράτους» και όχι ενάντια στην κυβέρνηση της Συρίας. Αυτό εγείρει το ερώτημα, για ποιο λόγο ο αγώνας αυτός δεν διεξάγεται από κοινού με το συριακό στρατό και τους συμμάχους του (Ρωσία, Ιράν, Χεζμπολάχ). Τι είναι αυτό που κάνει για τις SDK, YPG/YPJ και PYD πολύ πιο ελκυστική την «Συμμαχία ενάντια στο IS» η οποία καθοδηγείται από τις ΗΠΑ απ’ ό,τι μια συνεργασία με την συριακή κυβέρνηση συνασπισμού; Οι στρατιωτικές μονάδες που αναφέρθηκαν δηλώνουν, ότι οι περιοχές που ελέγχονται από αυτές ανατολικά του Ευφράτη (Δυτικό Κουρδιστάν, ή αλλιώς Ροχάβα), οι οποίες είναι πλούσιες σε πρώτες ύλες, όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο και νερό, και επιπλέον έχουν γόνιμη καλλιεργήσιμη γη, στην οποία, μεταξύ άλλων, φυτεύεται βαμβάκι, είναι μέρος της Συρίας και ότι δεν πρέπει να αποσχιστούν. Δε θα ήταν όμως λογικά και πολιτικά σωστό να συνεργαστούν με τη νόμιμη ηγεσία της χώρας, για τη διατήρηση της οποίας ενδιαφέρονται, όπως ισχυρίζονται; Και μάλιστα υπό το δεδομένο να διαπραγματευθούν μια νέα πολιτική τάξη της Συρίας για μια οριστική ήττα των κοινών τους εχθρών με όλους τους Σύρους; Γιατί το PYD αντ’ αυτού δεν κάνει μια «συμμαχία κατά της τρομοκρατίας» ούτε καν με τις γειτονικές χώρες; Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το κόμμα έχει πέσει σε στρατηγική παγίδα.

Πως συνέβη αυτό; Ας κάνουμε μια ανασκόπηση. Τον Μάρτιο/Απρίλιο του 2011 το PYD απορρίπτει την ένοπλη εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση της Δαμασκού και σχηματίζει έναν συνασπισμό με άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης στη Συρία, στην Εθνική Συντονιστική Επιτροπή για Δημοκρατική Αλλαγή (NCC). Προτάσεις για συνομιλίες που έγιναν από τον πρόεδρο της Συρίας Άσαντ προς όλες τις κουρδικές οργανώσεις στη Συρία, έγιναν αρχικά δεκτές από το PYD, στη συνέχεια όμως απορρίφθηκαν –πιθανώς υπό την πίεση άλλων κουρδικών ομάδων, της βορειο-ιρανικής αυτόνομης κυβέρνησης και συμβούλων από το εξωτερικό.

Στα τέλη του 2012 με αρχές του 2013, ο Συριακός Στρατός υπό την πίεση της Τουρκίας και εν όψει της εγκατάστασης συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας Patriot του ΝΑΤΟ, αποσύρεται από την περιοχή των βορείων συνόρων, διατηρεί όμως ακόμη την στρατηγικά σημαντική θέση Καμισλί. Το PYD του προμηθεύει όπλα στην πάλη του ενάντια στην Τουρκία και τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» (FSA) ο οποίος κυριαρχείται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Στη στρατιωτική κλιμάκωση εκείνης της περιόδου δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι εχθρότητες και ο ανταγωνισμός μεταξύ των διάφορων κουρδικών οργανώσεων στη Συρία. 

Τον Ιανουάριο του 2014 το PYD και οι YPG/YPJ, υπό τον έλεγχό τους χωρίζουν την περιοχή σε τρία καντόνια (Τζαζίρα, Κομπανί, Αφρίν) και εκεί ιδρύουν δομές αυτοδιοίκησης. Η σύγκρουση με την Τουρκία, με την κουρδική αυτόνομη κυβέρνηση στο βόρειο Ιράκ, με διάφορες ένοπλες ομάδες, με άλλες (κουρδικές) οργανώσεις, οξύνεται.

Τον Σεπτέμβριο του 2014 το «Ισλαμικό Κράτος» (IS), το οποίο, μεταξύ άλλων, συνεργάζεται με την Τουρκία, επιτίθεται στο Κομπανί. Περισσότεροι από 130.000 άνθρωποι διαφεύγουν προς την Τουρκία και το Χαλέπι, οι Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας του PYD αντιστέκονται με πολλές απώλειες. Ζητούν βαριά όπλα και στρατιωτική υποστήριξη. Οι βορειο-ιρακινοί Κούρδοι Πεσμαργκά που έχουν εκπαιδευτεί από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ, φτάνουν τον Νοέμβριο (από την Τουρκία!) στο Κομπανί για να υποστηρίξουν την «πάλη ενάντια στο IS». Μαζί τους βρίσκονται σύμβουλοι των ΗΠΑ και άλλες ειδικές δυνάμεις της «Συμμαχίας ενάντια στο IS». Το αργότερο από αυτό το χρονικό σημείο αρχίζει η άμεση συνεργασία με το στρατό των ΗΠΑ, στον οποίο συμμετέχουν και ειδικές δυνάμεις άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.

Τον Μάρτιο του 2016 ιδρύεται η Ομοσπονδία Βόρειας Συρίας (Ροχάβα). Ακολουθεί μια de-facto-ρήξη με την Συριακή Εθνική Δημοκρατική Διάσκεψη (SNDC), η οποία προέρχεται από την συριακή αντιπολιτευόμενη NCC και η οποία υποστήριζε πάντα την υπόθεση των Κούρδων της Συρίας. Η ανακήρυξη μιας ομοσπονδίας δεν είχε συζητηθεί και ανατίναξε το πλαίσιο της κοινής συμφωνίας.

Από τότε η συνεργασία PYD, SDK και YPG/YPJ με το στρατό των ΗΠΑ έγινε στενότερη. Ηθελημένα ή όχι –αυτές είναι οι «Boots on the ground», οι στρατιωτικές μονάδες εδάφους οι οποίες απαιτήθηκε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ να προμηθεύσουν περισσότερα όπλα προς τη Συρία. Και τα όπλα καταφθάνουν σε μεγάλες ποσότητες. Είτε μέσω των συνόρων από το κουρδικό βόρειο Ιράκ, είτε φτάνουν με αεροπλάνα σε μια από τις συνολικά εννιά στρατιωτικές βάσεις ή αεροδρόμια, που κατασκεύασαν οι ΗΠΑ στις περιοχές που ελέγχονται από το PYD, τις YPG/YPJ και το SDK: στις πετρελαιοφόρες περιοχές Ρουλεϊμάν (1), στην Χασάκα (2), στο Καμισλί (3), στην Αλ-Μαλικίγια/Ντέρικ (2), στην Τελ Αμπγιάντ, στο Μάνμπιτζ (εργοστάσιο τσιμέντου Lafarge), στο Κομπανί (Άϊν Αλ-Αράμπ) και στο φράγμα Τάμπκα.

Αυτό επιβεβαιώθηκε την τελευταία φορά στις 5 Ιουλίου από έναν διοικητή των YPG (Σιμπάν Χαμού) στην αραβική ημερήσια εφημερίδα αλ-Σαρκ αλ-Αουσάτ που εκδίδεται στο Λονδίνο. Η πιο σημαντική βάση σήμερα βρίσκεται κοντά στο Κομπανί (Άϊν Αλ-Αράμπ), όπου διευρύνεται και ενισχύεται ο διάδρομος προσγείωσης για βαριά μεταγωγικά αεροσκάφη των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, όπως μπορεί να διαβάσει κανείς σ’ ένα άρθρο των The Stars and Stripes που εκδόθηκε τον Απρίλιο αυτού του έτους, μιας εφημερίδας για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Αυτή την περίοδο εκεί σταθμεύουν 1.300 άνδρες των ειδικών δυνάμεων (μεταξύ άλλων, πεζοναύτες), ενώ θα ακολουθήσουν και άλλοι. Με βάση το διεθνές δίκαιο, εδώ πρόκειται για κατοχή ενός κυρίαρχου κράτους.

Εν όψει των πραγματικών συσχετισμών δυνάμεων στην περιοχή, η συμμαχία αυτή θα οδηγήσει σε περαιτέρω αιματοχυσία. Δε θέλουν μόνο το PKK και το PYD να αναπτύξουν και να ενισχύσουν την επιρροή τους, αλλά και η βορειο-ιρακινή κυβέρνηση στο Ερμπίλ επιδιώκει να επεκτείνει την εξουσία της. Οι στρατιωτικές μονάδες των Γιαζίντι και οι Ασσύριοι χριστιανοί αγωνίζονται για τις ιστορικές οικιστικές περιοχές τους, οι σιιτικές πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν, οι Πεσμαργκά που εξοπλίζονται από τη Δύση και ο ιρακινός στρατός επιδιώκουν με τη σειρά τους δικά τους συμφέροντα. Η Τουρκία βομβαρδίζει το Αφρίν, το οποίο θέλει να προσαρτήσει αυθαίρετα, μαζί μ’ αυτήν σύμμαχοι Τουρκμένοι και αραβικές φυλές παίρνουν τα όπλα για να υπερασπίσουν ή να επεκτείνουν τις οικιστικές περιοχές τους. Όλοι οι συμμετέχοντες έχουν κάνει άμεσα ή έμμεσα συμφωνία με τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ –και, εντούτοις, πολεμούν ο ένας τον άλλο.

Αν επρόκειτο οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν τις προσπάθειες του PYD και του PKK για αυτονομία και σοσιαλισμό, δε θα το πράξουν επειδή θα είχαν πειστεί για αυτές τις ιδέες, αλλά γιατί ωφελούνται τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Η εσωπολιτική σύγκρουση που ξεκίνησε στη Συρία το 2011 και από την αρχή πυροδοτήθηκε από τα γειτονικά κράτη και τους διεθνούς εταίρους τους στην Ευρώπη, στον Κόλπο και στις ΗΠΑ, στόχευε να δώσει τέλος με μια «αλλαγή καθεστώτος» στη Συρία. Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ, που τάχθηκαν με την πλευρά της συριακής κυβέρνησης και του στρατού, αυτό το απέτρεψαν. Τώρα στόχος είναι η σύγκρουση «να σταματήσει» με διαίρεση/χωρισμό. Σ’ αυτό το σχέδιο οι PYD, YPG/YPJ και SDF και το σχέδιό τους για ομοσπονδία –που de facto λαμβάνει χώρα σε μια ζώνη κατοχής των ΗΠΑ- παίζει σημαντικό ρόλο. Ανεξάρτητα απ’ το αν οι δυνάμεις αυτές το θέλουν ή όχι: Πρόκειται για ένα μοίρασμα της περιοχής και για αποδυνάμωση του συριακού κράτους. Διαίρει και βασίλευε.


Πηγή: junge Welt, 14.07.2017

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.