Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Πρωτομαγιά στη Ρόδο


Η εργατική τάξη πάει στις παραλίες

του Παναγιώτη Γαβάνα

Τα τελευταία χρόνια, παρέα με δυο βαλίτσες και κάποια μικροπράγματα, περιπλανιέμαι σαν τον Οδυσσέα, όπως εξάλλου και δεκάδες χιλιάδες άλλοι εκπαιδευτικοί, στα νησιά του Αιγαίου, προσφέροντας, όσο τουλάχιστον περνά απ’ το χέρι μου, μόρφωση και αγωγή στα παιδιά, και, φυσικά, να βγει ο επιούσιος. Κάθε χρόνο και σ’ ένα διαφορετικό νησί. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων, βυθισμένοι μέχρι το λαιμό σε χίλια δυο προβλήματα, σε μια κοινωνία, που όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις φρόντισαν να απαξιώσουν πλήρως το ρόλο του παιδαγωγού, του εκπαιδευτικού.

Φέτος, το σφαιρίδιο της ρουλέτας του υπουργείου Παιδείας «κάθισε» στη Ρόδο. Θα μπορούσε να είναι και στη Κολοπετινίτσα (ας μη με παρεξηγήσουν οι κάτοικοι του χωριού αυτού, που από το 1927 ονομάζεται Μονοδένδρι –πρόκειται για σχήμα λόγου).

Πρωτομαγιά λοιπόν σήμερα, όφειλα, όπως και κάθε εργαζόμενος, να βρίσκομαι στη συγκέντρωση που διοργάνωνε το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ρόδου, το οποίο υποτίθεται ότι οργανώνει τους αγώνες της εργατικής τάξης στον τόπο του. Πήρα το σαρκίο μου και μετά από μισή ώρα ποδαρόδρομο, γεμάτος με σκέψεις που κλωθογύριζαν στο μυαλό μου, ότι, επιτέλους, θα ζήσω σ’ αυτό το νησί και μια ημέρα αγωνιστική, έφτασα έξω από τα γραφεία του.

Ήταν η ώρα 10.00. Έξω, σε μια στημένη μικρή εξέδρα, ένα συγκρότημα έπαιζε μουσική, ζεϊμπέκικα. Λέω μέσα μου: «Δε πάμε καλά». Την ώρα εκείνη μέτρησα στο δρόμο 6 άτομα. Μπαίνω στο κτίριο και μετρώ ακόμη γύρω στα 8. Σκέφτομαι: Κάνε λίγη υπομονή. Θα έρθει κόσμος. Εξάλλου, η πόλη της Ρόδου κατοικείται από 50.000 περίπου ψυχές.

Στο μεταξύ, στο ισόγειο επισκέφτηκα μια μικρή έκθεση ζωγραφικής με έργα μαθητών δημοτικών σχολείων. Σε ένα χαρτόνι, ζωγραφισμένο από κάποιο παιδάκι, ήταν γραμμένο και το εξής: Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα ταξικής πάλης, αλλά και ημέρα των λουλουδιών. Η σκέψη μου έτρεξε αμέσως στη παιδική ηλικία. Θυμάμαι, όταν ήμουν μαθητής του δημοτικού –τη περίοδο εκείνη κυριαρχούσε η στρατιωτικο-φασιστική δικτατορία- οι δάσκαλοι μας πήγαιναν στην εξοχή να μαζέψουμε λουλούδια και, κυρίως, παπαρούνες, γιατί –λέει- ήταν ημέρα των λουλουδιών. Ασφαλώς, δε φταίει για αυτό το παιδάκι. Η δασκάλα ή ο δάσκαλος, όμως, φέρουν ευθύνη; Πως ερμηνεύεται αυτό το φαινόμενο;

Θα ξεφύγω για λίγο από το γεγονός της Πρωτομαγιάς, ανοίγοντας μια μικρή παρένθεση. Πιστεύω ότι αξίζει το κόπο. Η απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί, είναι νομίζω απλή: η τελευταία, ιδιαίτερα, γενιά των εκπαιδευτικών, έζησε και γαλουχήθηκε σ’ ένα διαφορετικό κλίμα απ’ ό,τι αυτό της περιόδου της δικτατορίας, απ’ ό,τι αυτό των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης. Ήταν η περίοδος της λαμογιάς, της αρπαχτής, του χρηματιστηρίου, της «ισχυρής Ελλάδας»… Επρόκειτο για φαινόμενα μεγάλης κλίμακας τα οποία κατέστρεψαν συνειδήσεις. Η αριστερά, αυτή που έχει την αξίωση να ονομάζεται αριστερά, αυτή που δε μαζεύει τα ψίχουλα που της πετά το σύστημα αλλά παλεύει για το όλο, αυτή που δεν έχει ως στόχο μια ζεστή θεσούλα στο αστικό κοινοβούλιο αλλά θέτει στην ημερήσια διάταξη ζητήματα ρήξης και ανατροπής, αυτή λοιπόν η αριστερά είναι ανάγκη να ασχοληθεί επιτέλους στα σοβαρά με το θέμα της διαφθοράς συνειδήσεων, αρχίζοντας με μια σκληρή κριτική πρώτα από το ίδιο τον εαυτό της, το παρελθόν αλλά και το παρόν της. Θα πει κανείς, μα ο καπιταλισμός διέφθειρε ανέκαθεν τους εργαζόμενους, πρόκειται για φαινόμενο που ενυπάρχει στη φύση του. Σωστά, μόνο που την εποχή εκείνη είχε αποκτήσει μαζικό χαρακτήρα, και, ήταν, ακριβώς, η περίοδος στην οποία γαλουχήθηκε η σημερινή γενιά των εκπαιδευτικών. Δε μπορεί, επομένως, να αναμένεται ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης από αυτούς τους ανθρώπους, απ’ ό,τι αυτό συμβαίνει στη πλειονότητα της σημερινής κοινωνίας. Αντανάκλαση αυτού του γεγονότος αποτελούν και τα αποτελέσματα στα τριτοβάθμια συνδικαλιστικά τους όργανα: τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ. Εν κατακλείδι: η Πρωτομαγιά –με αυτή τη λογική- δε μπορεί παρά να είναι και «ημέρα των λουλουδιών». 

Και τώρα στα γεγονότα, που προσπαθώ να αναπαραστήσω όσο πιο πιστά γίνεται. Η ώρα είχε πάει 11:25 και η μουσική εξακολουθούσε να παίζει στη διαπασών ζεϊμπέκικα και, που και που, δυο-τρία ακόμη τραγούδια του Νταλάρα –όχι βέβαια αυτά που ξεσηκώνουν. Πανό δεν υπήρχε πουθενά. Όσο για συνθήματα, δεν ακούστηκε ούτε ένα. 

Κάποιος από το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο μοίραζε δωρεάν κίτρινα καπελάκια. Όταν τον ρώτησα «γιατί κίτρινα;», μου απάντησε: «Επειδή είναι χρώμα ουδέτερο». Εκείνη την ώρα μου πέρασε η σκέψη, ότι, κίτρινα καπελάκια μπορεί να μοιράζουν μόνο τα «κίτρινα» συνδικάτα. Βέβαια, υπάρχει και μια άλλη επιστημονική ερμηνεία. Σύμφωνα με τη θερμοδυναμική, τα ανοιχτά χρώματα ανακλούν περισσότερο την ηλιακή ακτινοβολία απ’ ό,τι τα σκούρα, γι’ αυτό και το καλοκαίρι προτιμάμε να φοράμε ανοιχτόχρωμα ρούχα. Έτσι, το κίτρινο καπελάκι βοηθά το κεφάλι που είναι γεμάτο από άχυρο να ζεσταίνεται λιγότερο. 

Την ίδια ώρα, κάποιοι άλλοι έβγαζαν αναμνηστικές φωτογραφίες, πιθανώς για να τις εμφανίσουν στο facebook

Ξαφνικά η μουσική σταμάτησε και από κάπου ακούστηκε ότι θα γίνουν ομιλίες. Σημειωτέον, δεν υπήρχε κάποιος που να αναφέρει ποιος θα μιλήσει και με ποια ιδιότητα. Ή θα ‘πρεπε κανείς να μαντέψει, ή οι ομιλητές αυτοσυστήνονταν. Απλές διαδικασίες, όχι παίξε γέλασε.

Με το σταμάτημα των μουσικών οργάνων, ακούω τη διπλανή μου να λέει στη φίλη της: «Αυτό ήταν όλο; Δε θα ακούσουμε άλλο μουσική;» Κείνη την ώρα αποχώρησαν μερικοί, γιατί όπως φαίνεται δεν ήθελαν να ακούν βαριεστημένες ομιλίες. 

Ξαναμετρώ τους παρευρισκόμενους και τους βρίσκω γύρω στους 50. Χάρηκα. Λέω μέσα μου: Επιτέλους, σε σχέση με πριν από ενάμισι ώρα, τετραπλασιαστήκαμε. Αν συνεχίσουμε έτσι, κατά το βραδάκι θα αρχίσουν να έρχονται και οι τουρίστες από τη γύρω περιοχή που αγαπούν την ελληνική μουσική και θα γίνουμε ένας λόχος.

Οι ομιλίες διήρκεσαν στο σύνολό τους 12 λεπτά. Μίλησαν ο πρόεδρος και ο γραμματέας του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, κάποιος από την αμαρτωλή ΑΔΕΔΥ και από το συνδικαλιστικό όργανο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Ρόδο. Όλες οι ομιλίες ήταν γραμμένες στο ίδιο καλούπι: Μερικά οικονομίστικα αιτήματα, κριτική στα μνημόνια (που βέβαια οι ομιλητές παρέλειψαν να αναφέρουν ότι τα κόμματα που υποστηρίζουν ήταν αυτά που τα ψήφισαν) και το γνωστό τροπάρι, ότι, όλοι πρέπει να είμαστε ενωμένοι (ποιος με ποιον;).

Μετά το τέλος των ομιλιών, αναφέρθηκε από το μικρόφωνο ότι στη συγκέντρωση παρευρίσκονται επίσης ο δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι και άνθρωποι από το Λιμενικό Σώμα και τα Σώματα Ασφαλείας. Ναι, σωστά διαβάσατε! Οπότε δεν υπήρχε περίπτωση στην… τεράστια αυτή συγκέντρωση να δημιουργηθεί πρόβλημα από «αναρχοκομουνιστές».

Περίμενα για λίγα λεπτά, ώσπου να ξεκινήσει η πορεία. Όμως ανακοινώνεται ότι τώρα θα συνεχιστεί το γλέντι με τη μουσική. Πλησιάζω το γραμματέα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου και τον ρωτώ, πότε επιτέλους θα ξεκινήσει η πορεία. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Ποια πορεία; Με δέκα άτομα;». Ναι, βέβαια, πως και δε το σκέφτηκα; Είναι δυνατό να ταλαιπωρούμε «τόσο» κόσμο μέσα στη ζέστη; Στο κάτω κάτω της γραφής, η εργατική τάξη βρε αδερφέ απολαμβάνει αυτή την ώρα τα μπάνια της στις παραλίες. Δεν είναι εποχή για διαδηλώσεις και πορείες. Διότι το σώμα και το μυαλό πρέπει πρώτα να ξεκουραστούν μετά από τη δουλειά στα ξενοδοχεία της Ρόδου, που διαρκεί από το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα ξεροκόμματο, όταν οι μεγαλοξενοδόχοι κάνουν χρυσές δουλειές. Δεν υπάρχει τώρα χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες.

Και η αριστερά που βρίσκεται; Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας υπάρχουν τόσες «πρωτοπορίες» όσα και τα άστρα του ουρανού. Βοηθά τώρα σ’ αυτό και το διαδίκτυο. Στήνεις μια ιστοσελίδα που να ‘χει φόντο χρώμα κόκκινο με μπόλικα σφυροδρέπανα, γράφεις και μερικά τσιτάτα των κλασικών και αμέσως αυτοανακηρύχθηκες πρωτοπορία. Αν τους μαζέψεις όλους αυτούς, ζήτημα είναι αν θα γεμίσουν ένα γήπεδο. Κι όμως, όλοι τούτοι κατορθώνουν να κρατούν κατακερματισμένο το εργατικό κίνημα και, σε μεγάλο βαθμό, να ασχολούνται μαζί τους οι κομμουνιστές, σπαταλώντας φαιά ουσία για την αντιμετώπισή τους, όταν ο χρόνος είναι πολύτιμος για την οργάνωση (πολιτική, οικονομική, ιδεολογική) του εργατικού κινήματος. Και το ΚΚΕ; Μα είναι γνωστό ότι η ηγετική του ομάδα βρίσκεται στο κόσμο της. Υπάρχει λοιπόν Κομμουνιστικό Κόμμα; Η απάντηση είναι καθαρή: Όχι, δεν υπάρχει! Υπάρχουν μόνο σκόρπιοι κομμουνιστές εδώ κι εκεί. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πρόβλημα της αριστεράς, της επαναστατικής αριστεράς. Αλλά, ας αφήσουμε τούτο το ζήτημα, τουλάχιστον προς το παρόν, γιατί σηκώνει πολλή συζήτηση.

Άντε και του χρόνου.

Υ.Γ.: Πριν από λίγο διάβασα ότι συγκέντρωση έκανε και το ΠΑΜΕ, όπως πάντα, ξεχωριστά. Οι φωτογραφίες έδειχναν ότι κι εκεί ο κόσμος έχει «πλημμυρίσει» τη πλατεία και τους γύρω δρόμους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.