Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

«Ένας πραγματικός επαναστάτης πρέπει να είναι ρομαντικός»


Με τη δημοσίευση μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας συνέντευξης της Αλέϊδα Γκεβάρα, που αναφέρεται στον πατέρα της Τσε, στα αδημοσίευτα γραπτά του και στο ανθρωποείδωλό του, ολοκληρώνουμε το αφιέρωμα προς τιμή των 90 χρόνων από τη γέννηση αυτού του μεγάλου επαναστάτη (ΠΓ).

Συνέντευξη: André Scheer


► Ποια ερώτηση σχετικά με τον πατέρα σας δε μπορείτε να ακούσετε πλέον;

Αλέϊδα Γκεβάρα: Οι ερωτήσεις που μ’ ενοχλούν περισσότερο είναι αυτές που περιστρέφονται γύρω από την υποτιθέμενη αποξένωση μεταξύ αυτού και του Φιντέλ. Είναι ιδιαίτερα εκνευριστικές επειδή δεν υπάρχει καμιά βάση για αυτές. Και οι δυό άνδρες ήταν κατά πολύ ιδιαίτερο τρόπο ανθρώπινοι και πάντα πολύ καλοί φίλοι. Μόνο οι γκρίνγκος θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε κάτι διαφορετικό.

► Και ποια ερώτηση, την οποία περιμένατε επί πολύ διάστημα δεν σας έχει τεθεί δυστυχώς ποτέ;

Αλέϊδα Γκεβάρα: (Γελά) Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν πάντα μου θέτουν τις ίδιες ερωτήσεις, έτσι που μερικές φορές βαριέμαι να πρέπει να τις απαντήσω και πάλι. Αλλά για τι πράγμα δεν μ’ έχουν ακόμη ποτέ ρωτήσει; Αυτό είναι δύσκολο, ίσως κάτι σχετικά με την αγάπη, για ανθρώπινα θέματα.

► Υπάρχει ένα ωραίο ανέκδοτο σχετικά με εσάς και τον πατέρα σας: Όταν για τελευταία φορά επισκέφτηκε εσάς, τα αδέλφια σας και τη μητέρα σας, προτού να πάει για αγώνα στη Βολιβία, είχε ήδη μεταμφιεστεί, ώστε να μην τον αναγνωρίσει κανείς. Στην κατάσταση που βρισκόσασταν φέρεται να ψιθυρίσατε στη μητέρα σας: «Πιστεύω ότι αυτός ο άνδρας είναι ερωτευμένος μαζί μου».

Αλέϊδα Γκεβάρα: Εκείνη την εποχή ήμασταν ακόμη πολύ μικροί και μας ειπώθηκε ότι αυτός είναι ένας καλός φίλος του πατέρα μου που ήθελε να μας γνωρίσει. Ήμασταν τέσσερα παιδιά, εγώ ήμουν πεντέμισι χρονών, η μεγαλύτερη σε ηλικία, και μετά το φαγητό χοροπηδούσαμε. Έπεσα κάτω και χτύπησα το κεφάλι στη γωνία ενός τραπεζιού, αποκτώντας ένα καρούμπαλο στο κεφάλι. Τότε με αγκάλιασε και με εξέτασε, γιατί ήταν και γιατρός. Αλλά δεν ήμουν συνηθισμένη να με θεραπεύει ένας άντρας έτσι. Γι’ αυτό η κατάσταση αυτή με μπέρδεψε τόσο, που είπα στη μητέρα μου ότι αυτός ο κύριος είναι ερωτευμένος μαζί μου.

► Αυτό το ανέκδοτο έχει καταγραφεί από τη μητέρα σας Αλέϊδα Μαρτς στο βιβλίο της «EvocaciónMi vida al lado del Che», Ανάμνηση – η ζωή μου στο πλευρό του Τσε, το οποίο δυστυχώς δεν εκδόθηκε στα γερμανικά. Σήμερα διευθύνει το Κέντρο Μελέτης Τσε Γκεβάρα στην Αβάνα, στο οποίο συμμετέχετε και εσείς. Ποια καθήκοντα έχει αυτό το Κέντρο;

Αλέϊδα Γκεβάρα: Το βασικό καθήκον του Κέντρου είναι να διατηρήσει την ιστορική κληρονομιά του πατέρα μου. Η εικόνα του μπαμπά έχει κάνει το γύρο του κόσμου, η φωτογραφία του Κόρντα είναι μια από τις πιο διάσημες στον κόσμο. Παρεμπιπτόντως, δεν μου αρέσει, γιατί δείχνει έναν άνθρωπο που είναι κλονισμένος επειδή πρέπει να μεταφέρει συντρόφους στον τάφο.

► Η λήψη (της φωτογραφίας) έγινε στις 5 Μαρτίου 1960 κατά τη διάρκεια της κηδείας των θυμάτων της επίθεσης στο βελγικό φορτηγό πλοίο «La Coubre» στο λιμάνι της Αβάνας.

Αλέϊδα Γκεβάρα: Δείχνει τον πόνο και την αδυναμία ενός ανθρώπου μπροστά σε τέτοιες πράξεις. Ο μπαμπάς μου όμως δεν είναι αυτή η φωτογραφία. Τον θυμάμαι πάντα χαμογελαστό: στην εθελοντική εργασία, να πίνει μαζί με τους εργάτες νερό από ένα κουτί και να μοιράζεται τη ζωή του λαού. Αλλά δε θέλουμε να επιτρέψουμε να επιτύχουν οι ΗΠΑ το στόχο τους να μειώσουν τη φωτογραφία σε ένα νεαρό τύπο, ο οποίος αρέσει στους νέους λόγω της εμφάνισής του, όχι όμως λόγω των αρχών και των ιδανικών που εκπροσωπεί.

Ο αδελφός μου κι εγώ, για παράδειγμα, ήμασταν κάποτε στην Ιταλία, στη Ρήγιο της Καλαβρίας. Εκεί μας πλησίασε μια ομάδα νεαρών και τους δώσαμε αυτόγραφα πάνω στα μακό μπλουζάκια τους που απεικόνιζαν τον Τσε. Στη συνέχεια όμως αποδείχτηκε ότι ήταν νέοι φασίστες. Τους είπαμε ξεκάθαρα ότι έχουν πέσει σε πλάνη. Ο Τσε ήταν κομμουνιστής! Δεν είχε απολύτως καμιά σχέση με την ιδεολογία σας! Αυτό δεν το γνώριζαν. Ως Κέντρο Μελέτης στόχος μας είναι να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο και να φροντίσουμε ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν πραγματικά ποιος είναι ο Τσε Γκεβάρα.

Σε πολλά ιστορικά βιβλία εμφανίζεται η φωτογραφία του Τσε και τα παιδιά τον γνωρίζουν. Κάθε μέρα τα μικρά παιδιά στην Κούβα χαιρετούν με τα λόγια: «Πιονιέροι για τον κομμουνισμό – ας είμαστε όπως ο Τσε!» Πως ήταν όμως ο Τσε; Πρέπει να μεταδώσουμε στα παιδιά γνώσεις σχετικά με τον Τσε, τις οποίες να μπορούν να τον συνδέσουν με την καθημερινότητά τους. Δε θα πρέπει να γνωρίζουν μόνο μια φωτογραφία που έχει τραβηχτεί πολύ καιρό πριν, αλλά να ανακαλύψουν τη σημασία αυτού του άνδρα για την εποχή μας.

Πριν από λίγο καιρό, είχαμε διηγηθεί σε μια ομάδα μαθητών του δημοτικού για τη διεθνιστική στάση του Τσε. Ξαφνικά ένα μικρό αγόρι σηκώθηκε και φώναξε σε ένα άλλο: «Το βλέπεις – κλαις κάθε μέρα επειδή η μαμά σου βρίσκεται ως γιατρός στη Βενεζουέλα. Αλλά η μαμά σου είναι όπως ο Τσε, και εσύ σκούζεις!»

► Μια σημαντική δραστηριότητα του Κέντρου Μελέτης είναι η έκδοση των μέχρι τώρα αδημοσίευτων γραπτών του Τσε Γκεβάρα. Σ’ αυτά περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, μια «Βιογραφική σύνοψη για τον Μαρξ και τον Ένγκελς».

Αλέϊδα Γκεβάρα: Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Για να είναι κανείς πραγματικός επαναστάτης, πρέπει να είναι πολύ ρομαντικός, γιατί προσφέρεις τη ζωή σου από αγάπη για έναν στόχο. Μ’ αυτή την έννοια ο μπαμπάς είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκτίμηση για τη σχέση των Μαρξ και Ένγκελς: Ο ένας θυσίασε ένα μέρος της ζωής του για να υποστηρίξει τον άλλον, ώστε να μπορέσει να αναπτύξει τις σκέψεις του. Ο Ένγκελς είχε αναγνωρίσει ότι ο Μαρξ μπορούσε να είναι πιο χρήσιμος για την ανθρωπότητα απ’ ό,τι ο ίδιος. Γι’ αυτό τον υποστήριξε και ανέβαλλε τη δική του διανοητική ανάπτυξη. Πολύ λίγοι άνδρες είναι σε θέση να το κάνουν αυτό. Ο Τσε αναγνώριζε πάντα τις μεγάλες διανοητικές ικανότητες και των δυο – και την προθυμία του Ένγκελς να θυσιαστεί για τον Μαρξ. Για αυτό το ζήτημα πρόκειται σ’ αυτή τη μικρή βιογραφική σύνοψη.

► Αλλά γιατί αυτό το μικρό βιβλίο δεν εκδόθηκε μέχρι το 2006;

Αλέϊδα Γκεβάρα: Ο μπαμπάς δεν έγραψε ποτέ αυτά τα πράγματα για να δημοσιευτούν. Εκτός αυτού, πολλά από αυτά τα κείμενα ήταν κρυμμένα μέσα σε άλλα έγγραφα, σε βουνά από χαρτιά που κρατούσε. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να διερευνηθεί ποια γραπτά ήταν κατάλληλα για δημοσίευση. Δε πρέπει φυσικά να χαθεί ο σεβασμός απέναντι στον Τσε. Πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός με ό,τι δημοσιεύει επειδή δεν είναι πια εδώ και δε μπορεί πλέον να μιλήσει: αυτό ναι και αυτό όχι. Δε πρόκειται για το ότι ανακαλύπτουμε και δημοσιεύουμε κάτι, αλλά για το ότι θέτουμε μια σειρά ζητήματα.

Για παράδειγμα, δημοσιεύσαμε το ημερολόγιο του Τσε από το Κονγκό. Μέσα σ’ αυτό, όμως, υπάρχει μια κριτική για τον μετέπειτα Πρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας Κονγκό, Λορέν Ντεζιρέ Καμπιλά. Αυτός, την εποχή εκείνη ήταν ένας πολύ νέος ηγέτης και ο Τσε έγραψε σχετικά μ’ αυτόν ότι –αν απέβαλλε συγκεκριμένες μορφές συμπεριφοράς- θα ήταν ο μόνος που έχει μέλλον στο Κονγκό. Εξέφρασε όμως και κριτική. Όταν δημοσιεύσαμε αυτό το βιβλίο, μού τέθηκε το ζήτημα να γράψω τον πρόλογο. Ακριβώς αυτή την περίοδο προσκλήθηκα στο Κονγκό. Επωφελήθηκα απ’ αυτό και πήγα στο γραφείο του Καμπιλά. Ο ίδιος εκείνη τη στιγμή δε βρισκόταν στη χώρα και, έτσι, με υποδέχτηκε ο διευθυντής του γραφείου του Καμπιλά, που ο ίδιος είχε αγωνιστεί στο Κονγκό. Του εξήγησα το πρόβλημά μας: Ορισμένοι άνθρωποι είχαν ήδη δημοσιεύσει τμήματα του βιβλίου, τα οποία κατά κάποιο τρόπο είχαν φθάσει στα χέρια τους, αλλά αυτά τα αποσπάσματα είχαν αποσπαστεί από το [συνολικό] πλαίσιο. Γι’ αυτό ήμασταν της άποψης ότι είναι καλύτερο να εκδώσουμε ολόκληρο το ημερολόγιο του αγώνα από το Κονγκό. Είπα στο διευθυντή του γραφείου ότι θα δημοσιεύσουμε το βιβλίο, όμως μέσα σ’ αυτό περιλαμβάνεται και μια συγκεκριμένη κριτική για τον Καμπιλά. Ο άνδρας μού απάντησε κατά λέξη: «Η κριτική που εξέφρασε ο Τσε πριν, κατά τη διάρκεια ή μετέπειτα είναι πάντα ευπρόσδεκτη, γιατί άνδρες σαν κι αυτόν δεν υπάρχουν άλλοι.» Μου έδωσε το πράσινο φως και αυτός είναι ο λόγος που το ημερολόγιο από το Κονγκό δημοσιεύτηκε ολόκληρο.

► Παρ’ όλα αυτά προξενεί εντύπωση ότι τα γραπτά αυτά δεν εκδόθηκαν στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, αλλά μόνο μετά το 1991, μετά το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης.

Αλέϊδα Γκεβάρα: Το σοσιαλιστικό στρατόπεδο ήταν ο υποστηρικτής της επανάστασής μας, κυρίως στον οικονομικό τομέα. Παρά τις αποστάσεις και τις πολιτισμικές διαφορές ήμασταν ενωμένοι μέσω των αρχών και των ιδανικών μας. Αυτή η υποστήριξη ήταν για την Κούβα μια βοήθεια ανεκτίμητη, γιατί με τη νίκη της επανάστασης άρχισε ο αποκλεισμός της Κούβας από τις ΗΠΑ.

Για παράδειγμα, πολλοί δεν θέλουν να μας πουλήσουν γάλα, γιατί αν μας το παραδώσουν, οι ΗΠΑ δεν θα αγοράζουν πλέον από αυτούς. Και οι ΗΠΑ είναι φυσικά πολύ μεγαλύτερη αγορά απ’ ό,τι εμείς, αυτές έχουν πολύ μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη και έναν πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό. Σ’ ένα τέτοιο ανταγωνισμό η Κούβα αναγκαστικά χάνει. Για το λόγο αυτό, στην αναζήτηση για γάλα σε σκόνη για τα παιδιά μας έπρεπε κάποτε να στραφούμε αναγκαστικά στη Νέα Ζηλανδία. Αν κοιτάξεις τον παγκόσμιο χάρτη, που βρίσκεται η Κούβα και που είναι η Νέα Ζηλανδία, μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει αυτό. Επιπλέον, ο νόμος «Χελμς-Μπάρτον» ορίζει ότι, ένα πλοίο που κατευθύνεται σε λιμάνια της Κούβας δε μπορεί πλέον να αράξει σε κανένα λιμάνι των ΗΠΑ για τους επόμενους έξι μήνες. Επομένως, οι εφοπλιστικές εταιρείες ζητούν από εμάς τις τριπλάσιες ή τις τετραπλάσιες τιμές απ’ αυτό που θα κόστιζε κανονικά ένα ταξίδι, γιατί πρέπει να καλύψουν αυτούς τους έξι μήνες.

► Και η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ) παρέδιδε επίσης μεγάλες ποσότητες σκόνης γάλακτος, αλλά μετά την προσάρτηση η κυβέρνηση της Γερμανίας ακύρωσε αμέσως τις αντίστοιχες συμβάσεις και σταμάτησε τις παραδόσεις στην Κούβα.

Αλέϊδα Γκεβάρα: Η εξαφάνιση της ΓΛΔ ήταν για εμάς μια αδιανόητα μεγάλη απώλεια. Η ΓΛΔ ήταν πολύ αλληλέγγυα με τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Όταν χάθηκε η ΓΛΔ αισθανθήκαμε σαν ορφανοί. Από την ΓΛΔ έφθαναν επίσης φάρμακα, αλλά αυτά χάθηκαν με ένα τίναγμα του δακτύλου. Είχα ένα δάσκαλο που, δυστυχώς, πέθανε πριν από λίγο καιρό, που κάποτε μου είπε: «Αλέϊδα, μην κρεμάς το κεφάλι. Τώρα που είμαστε στο έδαφος, μπορούμε μόνο να ανέβουμε προς τα πάνω.» Ευτυχώς και ο λαός μου έχει αυτή τη στάση, αυτό το μάχιμο και αντιστασιακό πνεύμα, και αυτό μας επέτρεψε να επιβιώσουμε και να πάμε ξανά μπροστά.

Φυσικά, όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στην απόφαση για το πότε μπορούσαν να εκδοθούν τα γραπτά του Τσε Γκεβάρα. Υπάρχουν, για παράδειγμα, βιβλία που επικρίνουν το σύστημά μας. Στο μεταξύ, ο λαός μας έχει ξεπεράσει την «Εξαιρετική Περίοδο», έχει εδραιώσει την ιδεολογία και τις ελπίδες. Γι’ αυτό μπορούμε τώρα να στείλουμε τέτοιου είδους βιβλία στον κόσμο, επειδή τώρα η κριτική του Τσε είναι κατανοητή.

Στις «Κριτικές Σημειώσεις για την Πολιτική Οικονομία» ο Τσε επικρίνει, για παράδειγμα, την Σοβιετική Ένωση και γράφει: «Ο μεγάλος ένοχος είναι ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν». Αν διαβάσεις μόνο αυτή την πρόταση και δεν διαβάσεις παραπέρα τίποτα άλλο, τότε αναγκαστικά θα αναρωτηθείς: Θέλουμε πραγματικά να θέσουμε σε αντιπαράθεση τους δυο μεγάλους άνδρες του 20ου αιώνα; Ως εκ τούτου, ήταν σημαντικό να εξεταστεί ολόκληρο το κείμενο, στο οποίο ο Τσε γράφει: «Όποιος έχει την υπομονή να φθάσει μέχρι τα τελευταία κεφάλαια αυτού του έργου, θα παρατηρήσει το σεβασμό και το θαυμασμό που αισθανόμαστε για αυτόν τον “ένοχο”». Αλλά ο Λένιν αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει μια σειρά από οικονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αργότερα θα έπρεπε να ξεπεραστούν ξανά. Πέθανε όμως νωρίς, και αφού πέθανε, ο διάδοχός του, Στάλιν, διατήρησε αυτή τη γραμμή χωρίς να την αλλάξει. Γι’ αυτό ο Τσε γράφει για τον Λένιν ως τον «μεγάλο ένοχο». Αν όμως διαβάσεις την παράγραφο πριν και την παράγραφο μετά, θα συνειδητοποιήσεις το μεγάλο θαυμασμό που ένιωθε ο Τσε για τον Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν.

► Μπορούμε να αναμένουμε τη δημοσίευση και άλλων άγνωστων μέχρι τώρα βιβλίων του Τσε Γκεβάρα;

Αλέϊδα Γκεβάρα: Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα εκδώσουμε ένα βιβλίο σχετικά με το ταξίδι του στα κράτη-Μπαντούνγκ, τα οποία με τη διάσκεψή τους το 1955 έθεσαν τη βάση για το κίνημα των αδεσμεύτων κρατών στην ομώνυμη ινδονησιακή πόλη. Ο Τσε έγραψε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με την Εγγύς και Μέση Ανατολή, τα οποία δεν έχουν ακόμη δημοσιευτεί. Επιπλέον, προς το παρόν είμαι απασχολημένη με ένα βιβλίο για τον Τσε ως γιατρό, επειδή αυτή είναι μια πτυχή της ζωής του, η οποία μέχρι τώρα είναι ελάχιστα γνωστή. Ο Τσε άφησε πίσω το σχέδιο ενός βιβλίου που ήθελε να γράψει σχετικά με το ρόλο του γιατρού στη Λατινική Αμερική. Αυτές είναι σημειώσεις για τούτο ή για εκείνο το κεφάλαιο, έγραφε μερικές προτάσεις και στη συνέχεια σημείωνε ξανά κάτι σ’ ένα άλλο σημείο. Αυτό το χρόνο ακόμη θέλουμε να δημοσιεύσουμε αυτό τον μικρό τόμο, ο οποίος απευθύνεται κυρίως στις νέες γενιές κουβανών γιατρών. Πρόκειται για το τι έχει πει και τι έχουμε επιτύχει. Γι’ αυτό, το βιβλίο θα περιλαμβάνει επίσης μια συνέντευξη με τον επικεφαλής της ιατρικής μας αποστολής κατά της επιδημίας έμπολα στην Αφρική, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να δουν ότι ο Τσε πρότεινε μια σειρά από πράγματα, από τα οποία μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε μερικά.

► Στις 14 Ιουνίου θα είχε γίνει 90 χρονών. Με την ευκαιρία αυτή, δημοσιεύτηκαν επίσης στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης πολλά άρθρα σχετικά με τον Τσε. Στην ηλεκτρονική έκδοση, για παράδειγμα, της «σοσιαλιστικής καθημερινής εφημερίδας» Neues Deutschland (Νέα Γερμανία) [πρόκειται για την εφημερίδα του κόμματος Η Αριστερά / Die Linke, ΠΓ], δημοσιεύτηκαν υπό τον τίτλο «Κανένας χαιρετισμός προς την Σάντα Κλάρα» οι ακόλουθες γραμμές, για τις οποίες θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας: «Όταν οι άνθρωποι μετατρέπονται έτσι σε μύθο, είναι καλύτερα να μη γνωρίζει κανείς πάρα πολλά για αυτούς. Διαφορετικά, απέναντι στο εικόνισμα θα βρίσκεται η αλήθεια. Και αυτή για τον Τσε Γκεβάρα δεν χαρακτηρίζει την εικόνα ενός συμπαθητικού αντάρτη. Στο τέλος του ημερολογίου του ο Τσε γράφει: “Θα βουτήξω τα όπλα μου στο αίμα και με μαινόμενη οργή θα κόψω το λαιμό κάθε ηττημένου.” (…) Εκτελέσεις, τις οποίες πραγματοποίησε επίσης ο ίδιος ο Τσε και που σε μεγάλο βαθμό δεν ίσχυαν μόνο για τους οπαδούς του δικτάτορα Μπατίστα, ο οποίος ανατράπηκε, ήταν “μια αναγκαιότητα για τον κουβανικό λαό”. Το ότι πέρα απ’ αυτό, διέταξε να ιδρυθούν επίσης στρατόπεδα για ομοφυλόφιλους ως “εχθρούς της επανάστασης”, τους οποίους ήθελε να αναμορφώσει, δεν αποτελεί πλέον έκπληξη.»

Αλέϊδα Γκεβάρα: Ήμουν στις εορταστικές εκδηλώσεις στη Σάντα Κλάρα και εκεί δεν είδα ούτε έναν γερμανό δημοσιογράφο. Αυτά που έγραψε αυτός ο δημοσιογράφος είναι, επομένως, αφενός, ότι επαναλαμβάνει σαν παπαγάλος, κάτι που κατέβηκε στο μυαλό οποιουδήποτε δημοσιογράφου των ΗΠΑ, ο οποίος πουλήθηκε στη μαφία του Μαϊάμι. Είναι λυπηρό το πώς ένας ευρωπαίος δημοσιογράφος επαναλαμβάνει απλώς πράγματα χωρίς καν να ελέγχει αυτά που αφηγείται. Είναι πραγματικά γελοίο, του λείπει ο σεβασμός απέναντι στο κοινό για το ποίο εργάζεται.

► Ωστόσο, οι ισχυρισμοί που διατυπώνονται σ’ αυτό το σχόλιο, για παράδειγμα σχετικά με την ομοφοβία του Τσε Γκεβάρα, εμφανίζονται συνεχώς και αλλού. Τι πιστεύεται για αυτό;

Αλέϊδα Γκεβάρα: Ο πατέρας μου σεβόταν τους ανθρώπους και για το λόγο αυτό δεν ανακατευόταν σε τέτοια πράγματα. Εάν κάποιος διέπραττε μια πράξη ενάντια στην επανάσταση, δεν είχε σημασία αν αυτός ήταν ομοφυλόφιλος ή όχι. Αποφασιστικό ήταν αποκλειστικά και μόνο ότι είχε βλάψει το λαό της Κούβας.

Αυτή η επανάσταση έγινε από ανθρώπους που προέρχονταν από μια ανδρική κουλτούρα. Στη πορεία όμως του επαναστατικού προτσές αυτό άλλαξε. Είναι σωστό ότι σε μια συγκεκριμένη φάση της επανάστασης δεν υπήρχαν προβλήματα μόνο με τους ομοφυλόφιλους, αλλά και με τους πιστούς της αποστολικής και της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Δεν υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, υπήρχαν όμως εγκαταστάσεις στις οποίες στάλθηκαν για εργασία. Κι εδώ μπαίνει ο μπαμπάς μου στο παιχνίδι. Όταν υπήρχε ένας διοικητικός υπάλληλος που δεν εκπλήρωνε το καθήκον του, τον έστελνε πίσω στη βάση, ώστε να συνεργαστεί με τους συναδέλφους του και να δει ο ίδιος πού έκανε σφάλματα ως διευθυντής, ως επικεφαλής. Αλλά εδώ δεν επρόκειτο για το αν κάποιος ήταν ομοφυλόφιλος. Ο πατέρας μου σε όλη του τη ζωή σεβόταν πάντα τους ανθρώπους. Πάντα. Σε προσωπικό επίπεδο είχε επίσης φίλους που ήταν ομοφυλόφιλοι, αλλά δεν έχω δικαίωμα να δώσω τα ονόματά τους, επειδή οι ίδιοι ποτέ δεν ομολόγησαν ανοιχτά κάτι τέτοιο. Ο μπαμπάς μου αντιμετώπιζε τους ανθρώπους με βάση τις αρχές τους, τις ανθρώπινες αξίες τους, όχι τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Βέβαια, γίνονται λάθη, αλλά το ζήτημα είναι τα λάθη αυτά να διορθώνονται. Και αυτό το πράξαμε, διαπαιδαγωγήσαμε το λαό μας να σέβεται τους ανθρώπους και η Κούβα το απέδειξε όλο και περισσότερο. Όταν πήγαμε στην Αφρική για να καταπολεμήσουμε την έμπολα, δεν ρωτήσαμε κανέναν ποιος ήταν και τι έκανε. Όταν αναπτύξαμε φάρμακα κατά του AIDS και τα θέσαμε στη διάθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δωρεάν, ώστε να χρησιμοποιηθούν στην Αφρική, όπου υπάρχει η μεγαλύτερη συγκέντρωση σε ασθένειες από AIDS, δε ρωτήσαμε ποτέ αν αυτά θα δοθούν στον ένα ή στον άλλο. Πολύ απλά, κάνουμε αυτό που είναι αναγκαίο για να παρατείνουμε τη ζωή ενός ανθρώπου. Αυτό μας δίδαξε η επανάστασή μας. Πρέπει κανείς να την τελειοποιήσει; Αυτό είναι σωστό. Αλλά αυτό είναι το καθήκον μας ως λαός. Οι μόνοι που μπορούμε να λύσουμε αυτά τα προβλήματα είμαστε εμείς οι ίδιοι.


Η Αλέϊδα Γκεβάρα είναι κόρη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, είναι παιδίατρος και αλλεργιολόγος. Εργάζεται στο παιδιατρικό νοσοκομείο William Soler στην πρωτεύουσα της Κούβας, Αβάνα.


Πηγή: junge Welt, 30.06.2018

Μετάφραση: Παναγιώτης Γαβάνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.